பயணமும் மனிதர்களும்!

'Into the Wild' - ஒரு படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். தன்னுடைய இளநிலை கல்லூரி வாழ்க்கையை முடித்தவுடன், தனது அடையாளங்கள் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டு, கையிலிருந்து கொஞ்ச பணத்தையும் கொளுத்திவிட்டு அலாஸ்கா நோக்கி பயணப்படுகிறான்.  இப்பொழுது தான் பார்க்க துவங்கியிருக்கிறேன்.

இந்த படம் பற்றி தேடிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, இவனைப் போலவே, வேறொரு பிரதேசத்தில் பயணத்தை துவங்கியவனைப் பற்றி படிக்க நேர்ந்தது. சுவாரசியமாக இருந்தது! நீங்களும் படியுங்கள்!

*******

 

சாலை திறந்து கிடக்கிறது.

சாலையின் நடுவே எங்காவது பழுதடைந்து போன பைக் , கார் அல்லது பேருந்தின் காரணமாக கைவிரல்களை உயர்த்திக்காட்டி லிப்ட் கேட்பவர்களை கண்டிருக்கிறீர்களா?

நம்மில் வெகுசிலரே அவர்களுக்கு உதவி செய்திருப்போம். மற்றவர்கள் நமது வாகனத்தில் எதற்கு தெரியாத மனிதர் என்று திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. . அரிதாக சிலர் தங்களது வாகனங்களில் வழிப்பயணிகளை ஏற்றிக் கொண்டு செல்வார்கள்.

அப்படி சாலையில் மாட்டிக் கொண்டு உதவி வாகனத்தை பிடித்து ஒரு இடம் விட்டு மற்றொரு இடம் வந்த பல அனுபவங்கள் எனக்கு நேர்ந்திருக்கிறது.பைக், டிராக்டர், லாரி, ராணுவத்திற்கு சொந்தமான ஜீப் என்று அறியாத மனிதர்களின் தயவில் கடந்து வந்திருக்கிறேன்.

பெரும்பான்மையினருக்கு பயணம் என்பது எவ்விதமான சிறு தடங்கலும் இல்லாமல் எல்லாமே முன்கூட்டி முடிவு செய்யப்பட்டு இருக்கை வசதி துவங்கி வழியில் சாப்பிடும் வாழைப்பழம் வரை யாவும் முறையாக இருக்க வேண்டும் . அந்த ஒழுங்கில் எங்கே சிறு தவறு நேர்ந்தாலும் பதற்றம் அடைந்து போய்விடுகிறார்கள். இப்போது செல்போன்கள் வந்தபிறகு பயணத்தில் ஏறிய இடம் துவங்கி வந்திறங்கும் இடம்வரை பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

ஒரு முறை ராமநாதபுர மாவட்டத்தில் உள்ள திருச்சுழி என்ற ஊரின் அருகே இரவில் பேருந்து பயணத்தில் பழுது ஏற்பட்டது. இருட்டிற்குள்ளாகவே ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக காத்து கிடந்தோம்

அந்தப் பகுதியில் வேறு பேருந்து கிடைக்காது என்பதால் நடக்கும் வரை நடந்து செல்லலாம். எங்காவது வேறு வாகனம் கிடைத்தால் போய்விடலாம் இல்லாவிட்டால் பழுது நீக்கபட்டு வரும் பேருந்திலே ஏறிச்செல்லலாம் என்று அறிவித்த போது உடன் வருவதற்கு நாலு பேரே முன்வந்தார்கள். நாலு பேரும் இரவில் நீண்ட சாலையில் நடக்கத் துவங்கினோம்.

அநேகமாக விடிகாலை வரை நடந்திருப்போம். வேறு வாகனங்களே வரவில்லை. எதற்காக இப்படி நடக்கிறோம் என்று எவருக்கும் தோன்றவில்லை. ஆனால் லேசான குளிரும் புளியமரங்கள் அடர்ந்த சாலையில் கசியும் மணமும் ஆகாசத்தின் மென்னொளியும், இராப்பூச்சிகளின் சப்தமும் நடையைச் சோர்வடையாமல் செய்தது. அன்றிரவு தொலைதூர கிராமங்களின் மீது எப்போதும் மறையாத வெளிச்சம் ஒன்று பரவியிருப்பதை கண்டேன். அந்த காட்சி இன்றும் என் கண்ணில் படிந்திருக்கிறது.

ஆனால் நான் அறிந்தவரை எவரும் விரும்பி சாலையில் எதிர்படும் எவராவது தன்னை ஏற்றிக் கொண்டு செல்வார்கள் என்று மட்டுமே நம்பி பயணம் மேற்கொள்வதில்லை.

கையில் காசிருந்து முறையாக பயணம் செய்யும் போதே ஆயிரம் தடுமாற்றங்கள் அசௌகரியங்கள் ஏற்படுகின்றன என்று புலம்பும் மக்களின் நடுவில் தன் கையிலிருந்து பயணத்திற்காக ஐந்து பைசா கூட செலவு செய்யாமல் ஒரு மனிதன் உலகம் முழுவதையும் கடந்து வந்திருக்கிறான் என்ற செய்தி நிச்சயம் நிஜம் என்றே நம்ப முடியாதது தான் ஆனால் இது உண்மை. பிரெஞ்சு தேசத்தை சேர்ந்த லுடோவிக் ஹப்ளர் (Ludovic Hubler ) என்ற இருபத்தைந்து வயது இளைஞன் சாலையில் எதிர்படும் வாகனங்களிடம் உதவி கேட்டு மட்டுமே பயணம் செய்வது என்று முடிவு செய்து கிட்டதட்ட 1700000 கிலோ மீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து சென்றிருக்கிறான். அதுவும் 59 நாடுகள் 1825 நாட்கள் கார்கள், டிரக், ஒட்டகம், கழுதை சவாரி, படகு என்று தன்னை கடந்து செல்லும் எந்த வாகனமாக இருந்தாலும் நிறுத்தி உதவி கேட்டு உலகைச் சுற்றியிருக்கிறான்.

காசிருந்தால் மட்டுமே பயணம் செல்லமுடியும் என்பதைத் தாண்டி அடுத்த மனிதர்களின் மீது உள்ள நம்பிக்கையாலும் உலகைச் சுற்றிவர முடியும் என்பதற்கு சான்று லுடோவிக்.

இவனது உலகப்பயணத்தை சாத்தியமாக்கியவர்கள் 1300 வாகன ஒட்டிகள். அவர்கள் சாலையில் நின்றபடியே விரலை உயர்த்தி வழிப்பயண உதவி கேட்ட லுடோவிக்கிற்கு உதவி செய்திருக்கிறார்கள். சில வாகனங்களில் இருநூறு முதல் ஐநூறு கிலோ மீட்டர வரை பயணம் செய்திருக்கிறான்.
பனி மூடிய சாலையில் குளிருடன் நடுங்கியபடியே யாராவது ஒருவர் தனக்கு லிப்ட் கொடுக்கமாட்டார்களா என்று 26 மணி நேரத்திற்கும் அதிகமாக ஒரு முறை காத்திருந்திருக்கிறான். அதைத் தவிர அவனது பயணத்தில் உதவ முன்வந்த பெரும்பான்மையினர் எளிமையான , அடித்தட்டை சேர்ந்த காரோட்டிகளே. அவர்கள் தங்களால் முடிந்த அளவான தூரத்திற்கு லுடோவிக்கை வாகனத்தில் கொண்டு இறக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள்
2003ம் ஆண்டின் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் துவங்கிய போது தன் நண்பர்களோடு ஆல்ப்ஸ் மலையில் இருந்து தனது உலகப்பயணத்திற்கான முதலடியை லுடோவிக் துவங்கினான். அப்போது வயது 25.
 

பயணத்திற்காக கையிலிருந்து செலவு செய்யாமலே உலகைச் சுற்றி வர வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகவே கனவு கண்டு கொண்டிருந்த லுடோவிற்கிற்கு வழிச்செலவிற்கு தேவையான பணத்தை சேமிக்க சில வருடங்களாகி போனது. சாப்பிடுவதற்கும் தங்குவதற்கும் அடிப்படையாக நாள் ஒன்றுக்கு பத்து டாலர் செலவு செய்வது என்ற முடிவுடன் தனது பயணத்தை துவக்கினான்.

ஆல்ப்ஸ் மலையில் பயணம் துவங்கும் போதே எந்த காரணத்தை முன்னிட்டு தனது சொந்த செலவில் எந்த வாகனத்திலும் செய்ய கூடாது. அது போலவே தான் மேற்கொள்ளும் இலவசப்பயணங்கள் உத்தேசித்துள்ள நகரின் வழியில் உள்ள பெட்ரோல் பங்க் வரை மட்டும் தான். அதன் பிறகு இன்னொரு வாகனத்தை நாடி செல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டு அதற்காக தன் பயணத்தை துவக்கியிருக்கிறான்.

2003 ம் ஆண்டின் புத்தாண்டு இரவில் சாலையில் நின்றபடியே லிப்ட் கேட்டபோது முதலாக அவரை தன்னுடைய வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொண்டவர் இது சாத்தியமில்லை என்று சிரித்தபடியே அவரை பனியில் இறக்கிவிட்டு சென்றிருக்கிறார்.

நண்பர்கள் குடும்பம் யாவும் துறந்து பெயரற்ற ஒரு சாலையில் நின்ற போது தான் இனி வீடு திரும்ப முடியுமா என்ற சந்தேகம் லுடோவிற்கு உண்டானது. ஆனாலும் உலகை நோக்கி சாலை திறந்து கிடக்கிறது. செல்வதற்கு தேவையான மனத்துணிச்சல் மட்டுமே நமக்கு வேண்டும் என்ற உறுதியோடு அடுத்த வாகனத்தின் வருகைக்காக காத்திருக்கிறான்.

தனது இந்த பயணத்தின் போது வாழ்க்கையை நேரடியாக அருகில் இருந்து கற்று கொண்டதாக சொல்லும் லுடோவிக் பெரும்பான்மை மனிதர்களுக்கு அடுத்தவர் மீதான நம்பிக்கை குறைந்து போய்விட்டது. சாலையில் கடந்து செல்லும் வாகனங்களில் எண்பது சதவீதம் வழியில் நிற்கும் மனிதனை கண்டு கொள்வதில்லை. தான் சாலையில் உதவிகேட்டு நிற்பதை அறிந்தும் ஒரு லட்சத்துக்கு அதிகமான வாகனங்கள் அலட்சியமாக கடந்து போயிருக்கின்றன.

அதற்கு முக்கிய காரணம் பயம். அது ஒருவகையில் உண்மையும் கூட. வழிப்பறி கொலை கொள்ளை யாவும் சாலையில் தான் அதிகமாக நடக்கிறது. ஆனால் அதையும் தாண்டி அறியாத மனிதர்களுக்காக உதவி செய்ய வருகின்றவர்கள் தொழிலாளர்கள், ஏழ்மையான மனிதர்கள். அவர்கள் பல நேரங்களில் தங்குமிடம் மற்றும் உணவு தந்து லுடோவிக்கை ஒரு இடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள்
 

தனது பயணத்தை வெறும் சாகசபயணமாக மட்டுமே கொள்ளாமல் தான் கடந்து செல்லும் வழியில் உள்ள பள்ளி கல்லூரி மற்றும் தன்னார்வ நிறுவனங்களில் உலக சமாதானம் மற்றும் அன்பு குறித்து தான் கண்ட தெரிந்த செய்திகளை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறான் லுட்விக்
 

அவன் நினைத்தது போல பயணம் எளிமையானதாக இல்லை. சில இடங்களில் கால் கடுக்க நாள் முழுவதும் நின்று கொண்டேயிருந்தால் ஏதாவது ஒரு வாகனம் நிறுத்தப்படும். ஆனால் அவர்கள் எளிதில் வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொள்ள மாட்டார்கள். அத்தோடு அவர்களின் மொழி தெரியாத காரணத்தால் உரையாடவும் முடியாது.

இதற்காகவே தன்னை பற்றிய குறிப்புகளை ஒரு அட்டையில் பலமொழிகளில் எழதி அதை நீட்டி காட்டுவது அவனது வழக்கம். அப்படியும் நம்ப மறுப்பார்கள். ஒரு வாகன ஒட்டி அவனை வண்டியில் ஏற்றி கொண்டு வாகனமே கிடைக்காத சாலை ஒன்றில் வேண்டும் என்றே கொண்டு போய்விட்டுவிட்டு சென்று விட்டான். அங்கிருந்து நெடுஞ்சாலையை நோக்கி நடந்து வந்து ஒரு வாகனத்தை பிடிக்க இருபத்திரெண்டு மணி நேரமாகியிருந்திருக்கிறது. வழியில் சாப்பாடு தண்ணீர் கூட கிடையாது.

தனது ஐந்தாண்டு பயணத்தில் வாகனத்தில் பயணம் செய்த நேரத்தை விடவும் அதற்காக காத்திருந்த நேரமே அதிகம் என்று குறிப்பிடும் ஹெப்ளர் ஆங்காங்கே 450 இடங்களில் தங்கியிருக்கிறான். சில இடங்களில் போலீசாரிடம், ராணுவத்திடம் பிடிபட்டிருக்கிறார். இரவுக்காவல் என்று சிறைச்சாலைகளில் தங்க வைக்கபட்டிருக்கிறான். சில இடங்களில் வேறு வழியில்லாமல் பெண்களை போல பர்தா அணிந்து கொண்டு உதவி கேட்டு பயணம் செய்திருக்கிறான்.

இந்தப் பயணத்தின் ஒருபகுதியாக இந்தியாவிற்கு வருகை தந்து டெல்லி பனாரஸ் கல்கத்தா மும்பை பெங்களுர் என்று சுற்றியலைந்து திரும்பியிருக்கிறான். இந்தியாவை பற்றிய தனது பதிவுகளில் காந்தியின் மீதான ஈர்ப்பு. அதிகமான மக்கள் ஆங்கிலத்தை எளிதில் புரிந்து கொள்வது. தன்னார்வ நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் மிக ஆரோக்கியமாக உள்ளன என்று பாராட்டுவதுடன் இங்குள்ள மாறுபட்ட கலாச்சாரங்களின் மீதான வியப்பும் இந்திய இசை மற்றும் திரைப்படங்கள் உணவு மீது உள்ள ஆர்வத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்தியாவில் தனக்கு பிடிக்காத பத்து விஷயங்கள் என்று இவர் பட்டியல் இட்டுள்ளது மிக முக்கியமான ஒன்றாகும்.

1) இந்தியாவெங்கும் நிரம்பியுள்ள குப்பைகள். : நகரங்கள் வீதிகள் வீடுகள் என்று எல்லா பொது இடங்களிலும் குப்பைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. சாலைகளில் கால் வைக்கமுடியாத நிலை உள்ளது. குப்பை குறித்த விழிப்புணர்வு முற்றிலும் இந்தியாவில் இல்லை

2) சுயநலம்.: எண்பது சதவீத இந்தியர்கள் ரயிலில் டிக்கெட் எடுப்பதில் துவங்கி அன்றாட சின்னஞ்சிறு காரியங்கள் வரை அடுத்த மனிதர்களை பற்றி எவ்விதமான அக்கறையும் இன்றியே செயல்படுகிறார்கள். சுயநலம் என்பது மிதமிஞ்சியும், அடுத்தவர்களை சகிக்க முடியாத அளவிலும் காணப்படுகிறது

3) நன்றி தெரிவிக்க மறுப்பது - யாரும் யாருக்கும் எந்த நிலையிலும் நன்றி சொல்லிக் கொள்வதில்லை. ப்ளீஷ் தேங்க்ஸ் என்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்துகிறவர்கள் சொற்பமே.

4) புரியாத விஷயங்கள் : எதற்காக மக்கள் இவ்வளவு சப்தமாக செல்போனில் பேசுகிறார்கள். திரை அரங்கங்களில் வந்த பிறகும் ஏன் மக்கள் பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். பொது இடங்களில் மூத்திரம் பெய்வது, எச்சில் துப்புவது.காரை நிறுத்துவது என்ற பழக்கம் ஏன் யாரையும் பாதிப்பதில்லை. காரணமில்லாமல் மற்றவர்கள் மீது எரிந்து விழுவது, சின்னஞ்சிறு விஷயங்களில் கூட ஏமாற்றுவது என்பது ஏன் என்றே புரியவில்லை

5) எதுவும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை.: இந்தியாவில் எதுவும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. எல்லா இடங்களிலும் தள்ளுமுள்ளு, போன் பேச சென்றால் அது வேலை செய்யாது. இன்டர்நெட் மையங்களுக்கு சென்றால் அது முறையாக இருக்காது. இருந்தால் அவர்கள் கேட்கும் பணம் மிக அதிகமாகயிருக்கும். இது போலவே உணவகம் தங்குமிடம் பயணம் என்று எதிலும் எவ்விதமான ஒழுங்கும் முறைமையும் இருப்பதில்லை

6) சாதி : எல்லா மாநிலங்களிலும் சாதி முக்கியமான பிரச்சனை. யாரை சந்திக்க சென்றாலும் சாதியை பற்றி பேசுகிறார்கள். சாதியின் பெயரால் ஏற்படும் அதிகாரம் சச்சரவுகள் நீக்கமற்று உள்ளது

7) ஏமாற்றிவிடலாம் என்ற எண்ணம் : நண்பனே, சகோதரனே என்று அன்பு ஒழுக அழைத்து உபசாரம் செய்த போது அடிமனதில் இவன் வெளிநாட்டுக்காரன் இவனை எப்படியாவது ஏமாற்றிவிடலாம் என்ற எண்ணம் பெரும்பான்மையினருக்கு உள்ளது. வெளிநாட்டுபயணிகளை பணம் காய்க்கும் மரமாகவே கருதுகிறார்கள்.

8) லஞ்சம் ஊழல் : பள்ளிபடிப்பில் துவங்கி கடவு சீட்டுவாங்குவது வரை எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற லஞ்சம் உள்ளது. லஞ்சம் கொடுப்பது வாங்குவது பற்றி எவ்விதமான குற்றவுணர்வும் எவருக்கும் கிடையாது

9) பொது வெளிகள் : கோவில்களை தவிர வேறு பொது வெளிகள் கிடையாது. மக்கள் ஒருவரோடு மற்றவர் சந்தித்து பேசி கொண்டாடி மகிழ கலச்சார வெளிகள் கிடையாது. நடன அரங்கம், மதுவிடுதிகள் போன்றவை தடைசெய்யபட்ட பகுதி போன்றவை. மக்கள் சேர்ந்து ஒன்றாக பகிர்ந்து கொண்டாடுவது என்ற வாரஇறுதி கொண்டாட்டங்கள் இந்தியாவில் மிக அரிது

10) இன்றும் மக்கள் : ஏழ்மை வறுமை அரசியல் பாகுபாடு என்று பல்வேறு பிரச்சனைகள் பல லட்சம் மக்கள் இன்றும் கல்வி கற்ற வசதியற்று உள்ளார்கள். கோவில்கள் மிக முக்கிய வணிக மையமாகிவிட்டிருக்கிறது.

தனது பயணத்தில் திபெத்திற்கு சென்று தலாய் லாமாவை சந்தித்தது மிகமுக்கிய நிகழ்வு என்று சொல்லும் ஹப்ளர் இதற்காக ஒரு ஆண்டு காத்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கிறது. தலாய் லாமாவை சந்திப்பதற்கான நேரம் கேட்டு ஒரு ஆண்டு தொடர்ந்து மின்னஞ்சல் அனுப்பி காத்திருந்து பயன் இல்லாமல் திபெத்திற்குள் பயணம் செய்திருக்கிறார். திபெத்தில் முறையான வாகனங்களின் வழியே பயணம் செல்லாமல் வழிப்பயணியாக யாராவது உள்ளே நுழைந்தால் அவர்கள் உடனடியாக பிடிக்கபட்டு சிறையில் அடைக்கபட்டுவிடுவார்கள் என்பது சட்டம். ஆகவே திபெத்திற்கு எப்படி போவது என்று தடுமாறி போயிருக்கிறான்.

தனது மனவுறுதியின்படியே ஒவ்வொரு இடமாக உதவி கேட்டு திபெத் எல்லை வரை சென்ற போதும் அவர் முறையான வாகனத்தில் வரவில்லை என்று தங்குமிடம் மறுக்கபட்டிருக்கிறது. தெரிந்த இடத்தில் தங்கி நேரடியாக தலாய்லாமாவின் காரியதரிசியை சந்தித்து விளக்கியபிறகு அவனுக்கு அனுமதி வழங்கபட்டிருக்கிறது. மூன்று நிமிச நேரம் தலாய் லாமை சந்தித்து பேசியிருக்கிறான்.

இந்தச் சந்திப்பிற்காக திபெத் எல்லையில் காத்திருந்த போது திபெத்திலிருந்து புனித யாத்திரை செல்லும் மக்களை சந்தித்திருக்கிறான். அவர்கள் இமயமலையை நோக்கி வரையான 2000 மைல் தூரத்தை நடந்தே கடக்க கூடியவர்கள். அப்படி நடக்கும் போது ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைத்தபிறகும் தலையால் பூமியை தொட்டு வணங்கி தன்னை ஆசிர்வதிக்கும்படியாக வேண்டிக் கொண்டே நடக்கிறார்கள். அதனால் ஒரு மனிதன் இந்த பயணத்திற்குள் பல்லாயிரம் தடவை பூமியை தனது தலையால் தொட்டு வணங்கியிருப்பான். அது தான் புனித பயணத்தின் உன்னதம் என்று விவரிக்கிறான்

பாகிஸ்தானிற்குள் நுழைவதற்காக அனுமதி கிடைக்காத போது அவனை பிரெஞ்சு தூதரகம் திரும்பி செல்லும்படியாக வற்புறுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் தொடர்ந்து காத்திருந்து அனுமதி வாங்கி உள்ளே சென்றிருக்கிறான். ஆப்கான், பாகிஸ்தான் பற்றிய பொது அபிப்ராயங்கள் யாவும் தவறானவை. அங்கும் மக்கள் உலகமெங்கும் உள்ளவர்களை போலவே அன்புடன் நடத்துகிறார்கள். வறுமையும் ஏழ்மையும் நிரம்பியிருக்கின்றன. ஊடகங்கள் உருவாக்கும் பொய்களை தாண்டிய நிஜத்தை நேரடியாக கண்டேன் என்கிறான் லுட்விக். அதே நேரம் வன்முறை, தீவிரவாதம் அடிப்படைவாதம் போன்றவற்றால் எளிய மக்கள் எந்த அளவு உயிரிழப்பும் பயமும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறான்.

உலகெங்கும் அடிப்படை வசதிகள் கூட கிடைக்காமல் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் இன்றும் அவதிப்படுகிறார்கள் அது தான் தன் பயணத்தில் கண்ட முக்கிய உண்மை என்று சொல்லும் ஹப்ளர் எந்த ஒரு சிறு பொருளையும் வாங்கும் போது இது நமக்கு எளிதாக கிடைக்கிறது ஆனால் இது கிடைக்காதவர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் மனதில் இப்போது உருவாகிறது. இந்த எண்ணத்திற்கு காரணம் உலகப்பயணம் தான் என்கிறார்

ஐந்தாண்டு காலம் உலகம் சுற்றி முடிந்து திரும்பி ஹப்ளரிடம் தனது பயணத்தை பற்றி என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள் என்று பத்திரிக்கையாளர்கள் கேட்ட போது அவன் சொன்ன ஒரே வார்த்தை

Never Again .

சகமனிதனை நம்பி துவங்கிய பயணம் வெற்றிகரமாகவே நடந்தேறியிருக்கிறது. உண்மையில் உலகம் முழுவதும் சாலைகள் திறந்துகிடக்கின்றன. அதை நோக்கி செல்லும் மனத்துணிவும் அடுத்த மனிதர்கள் மீது மெய்யான அக்கறையும் இருந்தால் உலகம் சுற்றுவது எளிதானதே.

அதற்கு மொழியோ, பொருளாதார காரணங்களோ தடையில்லை. சரித்திர கால சாகசபயணிகளாக யுவான்சுவாங், பாஹியான் பற்றி வாசிக்கையில் சிலிர்ப்பு கொள்ளும் நாம் அருகாமையில் உள்ள அறியாத இடங்களை நோக்கி பயணம்செய்யவே தயங்குகிறோம்.
எல்லா பயணங்களும் வலிகளும் வேதனைகளும் அவமானங்களும் நிரம்பியதே. அந்த வலியை தாண்டி பயணம் நமக்குள் உருவாக்கும் அக சந்தோஷம், உலகில் பலரும் கண்டிராத இயற்கை காட்சிகள், மனிதமுகங்கள், கொண்டாட்டங்கள் என்று நீளும் நினைவுகள் தான் பயணம் தரும் சந்தோஷம். அதற்காகவே பயணம் செய்யலாம்.
*** 

 

நன்றி :  ECHO

கூடங்குளம்! - கவிதை

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நாம் வருவோம் என்ற நம்பிக்கைகளோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நாம் வரும்வரை காத்திருப்போம் என்ற உறுதியோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நமக்கும் அது புரியுமென்ற உறுதியோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நமது கைகள் அவர்கள் கைகளோடு கோர்க்கும் என்ற தோழமையோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நமது வாரிசுகளின் எதிர்காலத்தையும் தமது தோள்களில் சுமந்தபடி

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
விடியல் தேடி நாலாபுறமிருந்தும்
அவர்களின் கூடாரங்கள் நோக்கி
நாம் அணிவகுத்து வருவோம் என்ற கனவுகளோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
நமக்கும் சேர்த்து ஆண்டுகள் மூன்றாய்
அயராது போராடிக் கொண்டே

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
தங்கள் உயிரையும் வாழ்வையும் துச்சமென முன்வைத்து.
நமது படையணிகள்
எல்லாபுறமும் சூழந்து எதிரிகளை திக்குமுக்காடச் செய்யுமென்ற லட்சியத்தோடு

அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்
மக்கள் மகத்தானவர்கள் என்ற கம்பீரத்தோடு!

- மகேஷ்

வேன் ஹெல்சிங் வீரனும் வேற்றுகிரக தேவதையும்! -கவிதை

நான் வேன் ஹெல்சிங்கில்
வேம்பையரால் கடிக்கப்பட்ட வீரனைப் போன்றவன்

நீ வேற்றுக் கிரகத்திலிருந்து எனக்காகவே தவமிருந்து
வந்திணைந்த தேவதையைப் போன்றவள்

மாறும் என் முகத்தின் உணர்ச்சி பாவங்களை கவனிக்காது
என் மீது சாய்ந்து என் வெற்று மார்புகளை வருடிக் கொண்டிருக்கிறாய்

நீ சந்தேகங்களோ அவநம்பிக்கைகளோ பயமோ இல்லாது வாழ
வரத்தைப் பெற்று வந்தவள்

நானோ கோபப்படும் பொழுதெல்லாம் இரத்தம் குடிக்கும் மிருகமாகச் சபிக்கப்பட்டவன்

என்னிலிருந்து உன்னைக் காப்பது எனக்குப் பெரும் சுமையாக மாறிக்கொண்டிருக்கிறது

என் உருவம் ஒரு நொடியில் விகாரமாவதில்லை
என் முகம் ஒரு நொடியில் அருவருப்பாவதில்லை
என் பற்கள் ஒரு நொடியில் கோரையாவதில்லை
என்னை ஒவ்வொரு நொடியும் நீ கூர்ந்து கவனிப்பதில்லை.

நான் உன்னைத் தொட்டு விலகி ஓடச் சொல்லும் பொழுது
நீ ஏதோ வேலையாய் அசட்டையாய் என் கைகளைத் தட்டிவிடுகிறாய்

என் குரல் கரகரப்பாகும் போதும்
நீ உன்னைக் குறித்து கவலைப்படுவதில்லை
என்னைக் குறித்தே கவலை கொள்கிறாய்.

தோழியே! நீ எப்பொழுதும் என் வார்த்தைகளை உற்றுக் கவனி
தோழியே! நீ எப்பொழுதும் என் நடவடிக்கைகளின் மீது கவனமாக இரு

நீ என்னை விடாது விரும்புவதாய் இருந்தால் 
சற்றே விலகி நிற்கவும் கற்றுக் கொள்

இந்த ஜென்மத்தில் இனி நான் முழு மனிதனாய் மாறுவது
சாத்தியமில்லை என புரிந்து கொள்

நானும் என் கோரைப்பற்களும் கொடும் நகங்களும்
உன்னைச் சீண்டிவிடாதவாறு
எப்பொழுதும் உன்னை எச்சரித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

நான் வேன் ஹெல்சிங் வீரனாய் இருப்பதை
விரும்பி ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை
என்பது மட்டும் உனக்குப் புரிந்திருந்தால் போதுமென்று விரும்புகிறேன்.

- மகேஷ்

 பின்குறிப்பு :  பொதுவாக யாருடைய பதிவுகளையும் தளத்தில் பதிவிடுவதில்லை.  இதை ஒரு தளக் கொள்கையாகவே வைத்திருக்கிறேன்.  அதையும் மீறி சில பதிவுகள் மிகுந்த அகவிருப்பத்திற்குரியனவாகி விடுகின்றன.
 
இந்த கவிதை எனக்காக எழுதப்பட்டதுபோலவே இருக்கிறது.

நேரம் - ‍ சில குறிப்புகள்

பொறுப்புகள் அதிகமாக வேலைகள் அதிகரிக்கின்றன. வேலைகள் அதிகமாக, அதிகமாக பதட்டம் தான் அதிகரிக்கிறது. வேலைகள் நகர மறுக்கிறது. என்ன செய்ய செய்யலாம் என மோட்டு வளையம் பார்த்து யோசித்த பொழுது, ஒன்றும் தோன்றவில்லை. நேற்று வழக்கம்போல புத்தககடை பக்கம் போன பொழுது, ஒரு புத்தகம் கண்ணில்பட்டது. அதில் ஆலோசனைகள் பிடித்திருந்தன.  உங்களுக்கும் பயன்பட்டால் சந்தோசம்!

"நேரத்தை நம்மால் நிர்வகிக்க முடியாது.  நேரத்திற்கேற்ப நம்மைத்தான் நிர்வாகம் செய்யவேண்டும்" :)

"திட்டமிடுதல் அதிக நேரத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்"  ‍ இது திட்டமிட விரும்பாதவர்களுக்கு இது ஒரு சாக்குப்போக்கு!"

பருண்மையாக திட்டமிடுவது பாதி வேலை முடிந்ததற்கு சமம் என மாவோ சொன்னதாக படித்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

"நீங்கள் எதில் திறமைசாலியோ அதில் ஆதாயம் காணுங்கள்.  மீதி வேலையை பிறரிடம் பகிர்ந்தளித்துவிடுங்கள்"

பல சமயங்களில் எல்லா வேலைகளையும் மற்றவர்களிடம் விட்டுவிட்டு எங்கேயாவது ஓடிவிடலாம் என்று தான் தோன்றுகிறது! :)

"வாழ்வில் முக்கியமானவற்றிக்கு முன்னுரிமை தராமல், அவற்றை பின்னுக்கு தள்ளும் பொழுது, பெரும்பாலும் நல்லவையே சிறந்தவற்றிக்கு எதிரியாக அமையும்"

பேசும்பொழுது பெண்டாட்டி, பிள்ளை ரெம்ப முக்கியம் என்பார்கள்.  அவர்களிடம் நேரம் செலவழிக்காமல், அவர்களுடைய தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய அலுவலகமே கதியென்று கிடப்பர்கள். இது என்ன முரண்? என பல சமயங்களில் ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன்.

"கடிகாரம் திசைகாட்டும் கருவிக்கு ஒருபடி கீழே இருக்கட்டும்!"

செயல்களில் கவனம் கொடுத்து, செல்ல வேண்டிய சரியான திசையை மறந்துவிடுவது! பலருக்கும் ஏற்படும் குழப்பம் தான்!

பல சமயங்களில், வேலை ஒரு பெரிய மலையைப் போல மலைப்பை ஏற்படுத்துகின்றன!‍

"வேலைகளை சிறுசிறு வேலைகளாக பிரித்துக்கொள்ளுங்கள்!

நாம் செய்கின்ற வேலைகளை குறித்து வைத்து பரிசீலித்தால், எவ்வளவு பயனுள்ள வேலைகளில் ஈடுபடுகிறோம்? நாம் எவ்வளவு நேரம் வீணக்கிறோம் என நன்றாக தெரியும்! பிறகு முக்கியமான வேலைகளில் நமது கவனம் குவியும்" என்கிறார்கள்.

இன்னொரு நாளில் இன்னும் எழுதுவேன்!

நீ...மழை...நான்!

உன் கன்னத்தில்
கழுத்தில்
இடுப்பில்
முத்து கோர்த்து
விளையாடிய
அந்த மழைக்கு
என் காதலை
யார் சொன்னார்கள்
என்று தெரியாது

உன்னை எங்கெல்லாம்
நனைக்க நினைத்தானோ
அப்படியெல்லாம்
நனைத்தது

உன்னை
எப்படியெல்லாம்
அணைக்க நினைத்தேனோ
அப்படியெல்லாம்
அணைத்தது

எந்த பெண்ணையும்
சட்டென்று
தொட்டு பேசிவிட
மழையின் மனசு
வேண்டும் போலிருக்கிறது

குடைபிடிப்பது
இயற்கைக்கு
எதிரானதென்று
நீ நனைந்து சிலிர்த்த
அழகுதான்
எனக்குச்
சொல்லிக் கொடுத்தது

உன்மீது வழிந்து
இளநீரான
அந்த மழை நீரை
மனசு தளும்பத் தளும்ப
நான் நிரப்பி
வைத்திருக்கிறேன்

அந்த மழையில்
நீ ஒரு தேவதையைப்
போலிருந்தாய்...

மழை -
உன்னைத் தேடித்தான்
பூமிக்கு வந்ததோ என்று
எனக்கு சந்தேகம் வந்தது

********

இப்போதும் வருகிறது
மழை...
என் கன்னத்தில்
கண்ணீரைப் போல் வழியும்
இந்த மழைக்கு
நம் காதல் தோல்வியை
யார் சொன்னார்கள் என்று
எனக்குத் தெரியாது

உன் வாசனைகளையும்
கொலுசு சப்தத்தையும் தேடி
பருவம் தப்பி வந்திருக்கிறது
இந்த மழை

நீ நனைய வேண்டாம்
எங்கிருந்தாலும்
கண்ணாடி ஜ்ன்னலுக்குப்
பின்னாலிருந்த படியாவது
இந்த மழையைப்
பார்த்து கொண்டிரு போதும்

இந்த மழைக்கு நானும்
எனக்கு மழையும்
ஆறுதல் சொல்லிக் கொள்வோம்

- பழனி பாரதி

மாபெரும் தப்பித்தல்! அத்தியாயம் 2 ( Great Escape )

 மாபெரும் தப்பித்தல்! அத்தியாயம் 1

முன்குறிப்பு:  முதல் அத்தியாயத்தை படித்துவிட்டு, மேற்கொண்டு படிக்கவும்.  பதிவு கொஞ்சம் நீளமாக இருந்ததால், இரண்டாக தந்துள்ளேன். நன்றி.

****

ஒவ்வொருவரும் ஒரு பணியை மேற்கொண்டனர்.  தையற்காரர்கள் கொல்லர்கள், திருடர்கள், போலி ஆவணங்களைத் தயாரிப்பவர்கள் என்று பலரும் கமுக்கமாக மாதக்கணக்கில் பாடுபட்டனர்.  காவற்பணியில் ஈடுபட்டிருந்த ஜெர்மானிய வீரர்களின் கண்ணில் மண்ணைத்தூவும் விதமாக அவர்களின் கவனத்தை திருப்பவதிலும் ஏமாற்று கலையிலும் தனித்திறமை படைத்த வீரர்களின் குழுக்களை உருவாக்கும் முயற்சியிலும் ஈடுபட்டனர்.

பாதுகாப்புப் பணியில் இருந்த ஜெர்மானியரைச் சமாளிப்பதுதான் பெரிய சவாலாக இருந்தது.  தப்பியோடுபவரைக் கண்டுபிடிப்பதில் தனித்திறமை பெற்ற காவலர்கள் பலரை ஜெர்மானியர்கள் அமர்த்தியிருந்தனர்.  அவர்களைச் கைதிகள் மோப்ப நாய்கள் என்றழைத்தனர்.  சுற்றுச் சுவற்றினை அணுகக்கூடிய ஒவ்வொரு காவலாளியின் ஒவ்வொரு அசைவினையும் உன்னிப்பாக கண்காணிக்கக்கூடிய பாதுகாப்புக்குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அக்குழுவினர் சமிக்கைகள் மூலம் தங்கள் குழுவிலுள்ள மற்ற கைதிகளுக்கும் எச்சரிக்கை விடுப்பர்.

1944ஆம் ஆண்டு மார்ச் 24 அன்று, ஓராண்டுக் க்டும் உழைப்பிற்குப் பின்னர், சுரங்கப்பாதை வழியாக ஊர்ந்து சென்று சிறை முகாமுக்கு வெளியே காட்டுப்பகுதிக்குள் தப்பியோட 220 கைதிகள் ஆயுத்தமாயினர்.  அனைவரும் தப்பிச் செல்லும் வரை நிமிடத்திற்கு ஒருவராக அனுப்பத் திட்டமிட்டிருந்தனர். ஜெர்மன் மொழி பேசத் திரிந்த கைதிகளெல்லாம் புகைவண்டியில் ஏறி அயல்நாட்டு வேலையாட்கள் போல நடித்துக்கொள்ள வேண்டும்.  ஏனையோரெல்லாம் ஜெர்மானிய ரோந்துப்படையினரிடமிருந்து தப்பித்துக் கொள்வதற்காகப் பகலில் தலைமறைவாக இருந்து இரவில் பயணம் மேற்கொள்ளவேண்டும்.

சுரங்கப்பாதை வழியாக ஊர்ந்து சென்ற முதல் கைதி, தான் வெளியேறிய இடம் காட்டுப்பகுதிக்குச் சற்று முன்பாகவே இருப்பதைக் கண்டான்.  ஒரு நிமிடத்திற்கு ஒருவரை வெளியேற்றுவதற்குப் பதிலாக ஒரு மணி நேரத்தில் பன்னிரெண்டு பேரை மட்டுமே வெளியேற்ற முடிந்தது.  சுரங்கப்பாதை கண்டுபிடிக்கப்படுவதற்குள் மொத்தத்தில் 86 பேர் தப்பித்துச் சென்றுவிட்டனர்.  நாஜிகள் கலவரமடைந்தனர்.  நாடு முழுவதும் கண்காணிப்புப் பணி முடுக்கிவிடப்பட்டது.  83 பேர் பிடிப்பட்டனர்.  அவர்களில் 41 பேர் ஹிட்லரின் ஆணைப்படி கொல்லப்பட்டனர்.  மூவர் மட்டுமே பிடிபடாமல் தப்பினர்.

இந்த உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு 1963ல் வெளியான 'தி கிரேட் எஸ்கேப்' என்ற திரைப்படத்தினை இயக்கிய ஜான் ஸடர்ஜெஸ்,  கைதிகளுடைய பெரும் முயற்சியைப் பற்றி இப்படி குறிப்பிட்டுள்ளார்.  "இதற்கு 600க்கும் மேற்பட்ட கைதிகளுடைய ஒன்றுகுவிக்கப்பட்ட ஈடுபாட்டுணர்வும் விழிப்புணர்வும் தேவைப்பட்டது.  அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நிமிடம் உம், ஒவ்வொரு மணி நேரமும், ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு இரவும், ஓராண்டுக்கும் மேற்பட்ட காலம் அயராது உழைத்தனர்.  ஒருபோதும் மனித உழைப்புத்திறன் நம்பவியலாத வகையில் இந்த அளவிற்கு நீடிக்கப்பட்டதும் இல்லை.  இத்தகைய உறுதிப்பாட்டுணர்வும் நெஞ்சுரமும் வெளிப்படுத்தப்பட்டதும் இல்லை".

*****

ஜான். சி. மேக்ஸ்வெல் எழுதிய "குழுவில் சிறப்பாக செயல்பட 17 முக்கிய பண்புகள் - புத்தகத்திலிருந்து...."

படத்திற்கான சுட்டி :

The Great Escape Film

மாபெரும் தப்பித்தல்! (The great Escape)

அதனை "மாபெரும் தப்பித்தல்' என அழைத்தார்கள்.  அதற்கு முன்னர் எப்பொழுதும் அப்படியொரு சம்பவம் நிகழ்ந்ததில்லை என்பதால் அது ஒரு மாபெரும் செயல் ஆகிவிடவில்லை.  அதற்கு முன்னரும் போர்க்கைதிகள் தப்பியோடியிருக்கிறார்கள்.  ஏற்பட்ட விளைவுகள் காரணமாகவும் அதை மாபெரும் நிகழ்வு என்று அது அழைக்கப்பட்டதற்கு காரணம், அதன் பிரமாண்ட கூட்டுழைப்பு தான்.

பெர்லினுக்குத் தென்கிழக்கே நூறு மைல் தொலைவில் ஸ்டாலக் லுப்ட் என்ற நாஜி போர்க்கைதிகள் முகாம் இருந்தது.  மிகவும் பெரியதாக இருந்த அந்த முகாமில் ஒரு சமயம் நேச நாடுகளிலிருந்து பிடிக்கப்பட்டப் பத்தாயிரம் போர்க்கைதிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தனர்.  1944ம் ஆண்டு தப்பியோடிவிடுவதென்று உறுதிபூண்ட, திட மனது கொண்ட கைதிகளின் குழு ஒன்று அம்முகாமில் இருந்தது.  உண்மையாகவே ஒரே இரவில் 250க்கும் குறையாத கைதிகள் தப்பிச் செல்ல வழி வகுப்பதென்பதே அவர்களுடைய நோக்கம்.  அப்படிப்பட்டதொரு முயற்சிக்கு, கைதிகளிடையே உச்சபட்ச கூட்டுறவு தேவை. மெய்சிலிர்க்க செய்யும் அத்தகைய தப்பியோட்டம் அதற்கு முன்னர் ஒருபோதும் முயற்சிக்கப்பட்டதில்லை.

ஜெர்மானியச் சிறை முகாமிலிருந்து கைதிகளைத் தப்பியோட செய்வதென்பது பெரிதும் சிக்கலான முயற்சி.  தப்பியோட வழி வகுப்பதற்கான சுரங்கப் பாதையைத் தோண்டி மறைத்து வைக்க வேண்டிய மாபெரும் சவால் எதிர்நின்றது.  கைதிகள் ஒன்றிணைந்து சுரங்கப் பாதையின் போக்கினை வகுத்தனர்.  அதனைத் தோண்ட துவங்கினர்.  கைதிகளுடைய படுக்கைகளிலிருந்த மரப்பலகைகளைக் கரைகள் அமைக்க பயன்படுத்தினர்.  வியக்கத்தக்க விதத்தில், தோண்டப்பட்ட மண்ணை அவர்கள் வெளியேற்றினர். தாமே தயாரித்த ஊது உலைகளைக் கொண்டு குறுகலான பாதைகளில் மின் கம்பிகளைக் கொண்டு மின்விளக்குகள் அமைத்தனர். 

பணியினைச் செய்து முடிக்க அவர்களுக்கு தேவைப்பட்ட பொருட்களின் பட்டியல் நம்ப முடியாததாக இருந்தது.  4000 படுக்கைப் பலகைகள், 1370 மரக்கட்டைகள், 1699 போர்வைகள், 52 நீண்ட மேஜைகள், 1219 கத்திகள், 30 மண்வெட்டிகள், 600 அடி நீள இரும்பு கயிறு, 1000 அடி நீள மின்கம்பி என இன்னும் பலப்பல சுரங்கப் பாதையை உருவாக்குவதற்கான பொருட்களைத் தேடித் திருடிக்கொண்டு வருவதற்கென்றே ஒரு கைதிகள் படை வேண்டியிருந்தது.

சுரங்கப் பாதையை உருவாக்குவதென்பது எவ்வளவு கடினமானதாக இருந்தபோதிலும் தப்பியோட வழிவகுப்பது ஒட்டு மொத்த திட்டத்தில் ஒரு பகுதி மட்டுமே.  தப்பியோடும் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏகப்பட்ட பொருட்களும் உபகரணங்களும் தேவைப்பட்டன.   சாதாரண குடிமக்கள் அணியும் ஆடைகள், ஜெர்மானிய குடிமக்களுக்கான ஆவணங்கள் மற்றும் அடையாள அட்டைகள், புவி வரைபடங்கள், திசைகாட்டும் கருவிகள், அவசரத் தேவைக்கான பண்டங்கள் மற்றும் இதரப் பொருட்கள், குழுவிற்குத் தேவையான எந்தவொரு பொருளையும் தேடித் திருடி கொண்டு வரும் பணியில் பல கைதிகள் இடையறாது ஈடுப்பட்டனர்.  வேறு சிலர் காவலர்களுக்குக் கையூட்டுக் கொடுத்தும் அச்சுறுத்தியும் காரியங்களை சாதிக்க மிக நேர்த்தியாகவும் அயர்வின்றியும் பாடுபட்டனர்.

... தொடரும்!

படத்திற்கான சுட்டி :

The Great Escape Film