பயணமும் மனிதர்களும்!

'Into the Wild' - ஒரு படம் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். தன்னுடைய இளநிலை கல்லூரி வாழ்க்கையை முடித்தவுடன், தனது அடையாளங்கள் எல்லாவற்றையும் அழித்துவிட்டு, கையிலிருந்து கொஞ்ச பணத்தையும் கொளுத்திவிட்டு அலாஸ்கா நோக்கி பயணப்படுகிறான்.  இப்பொழுது தான் பார்க்க துவங்கியிருக்கிறேன்.

இந்த படம் பற்றி தேடிக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, இவனைப் போலவே, வேறொரு பிரதேசத்தில் பயணத்தை துவங்கியவனைப் பற்றி படிக்க நேர்ந்தது. சுவாரசியமாக இருந்தது! நீங்களும் படியுங்கள்!

*******

 

சாலை திறந்து கிடக்கிறது.

சாலையின் நடுவே எங்காவது பழுதடைந்து போன பைக் , கார் அல்லது பேருந்தின் காரணமாக கைவிரல்களை உயர்த்திக்காட்டி லிப்ட் கேட்பவர்களை கண்டிருக்கிறீர்களா?

நம்மில் வெகுசிலரே அவர்களுக்கு உதவி செய்திருப்போம். மற்றவர்கள் நமது வாகனத்தில் எதற்கு தெரியாத மனிதர் என்று திரும்பிக் கூட பார்ப்பதில்லை. . அரிதாக சிலர் தங்களது வாகனங்களில் வழிப்பயணிகளை ஏற்றிக் கொண்டு செல்வார்கள்.

அப்படி சாலையில் மாட்டிக் கொண்டு உதவி வாகனத்தை பிடித்து ஒரு இடம் விட்டு மற்றொரு இடம் வந்த பல அனுபவங்கள் எனக்கு நேர்ந்திருக்கிறது.பைக், டிராக்டர், லாரி, ராணுவத்திற்கு சொந்தமான ஜீப் என்று அறியாத மனிதர்களின் தயவில் கடந்து வந்திருக்கிறேன்.

பெரும்பான்மையினருக்கு பயணம் என்பது எவ்விதமான சிறு தடங்கலும் இல்லாமல் எல்லாமே முன்கூட்டி முடிவு செய்யப்பட்டு இருக்கை வசதி துவங்கி வழியில் சாப்பிடும் வாழைப்பழம் வரை யாவும் முறையாக இருக்க வேண்டும் . அந்த ஒழுங்கில் எங்கே சிறு தவறு நேர்ந்தாலும் பதற்றம் அடைந்து போய்விடுகிறார்கள். இப்போது செல்போன்கள் வந்தபிறகு பயணத்தில் ஏறிய இடம் துவங்கி வந்திறங்கும் இடம்வரை பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள்.

ஒரு முறை ராமநாதபுர மாவட்டத்தில் உள்ள திருச்சுழி என்ற ஊரின் அருகே இரவில் பேருந்து பயணத்தில் பழுது ஏற்பட்டது. இருட்டிற்குள்ளாகவே ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேலாக காத்து கிடந்தோம்

அந்தப் பகுதியில் வேறு பேருந்து கிடைக்காது என்பதால் நடக்கும் வரை நடந்து செல்லலாம். எங்காவது வேறு வாகனம் கிடைத்தால் போய்விடலாம் இல்லாவிட்டால் பழுது நீக்கபட்டு வரும் பேருந்திலே ஏறிச்செல்லலாம் என்று அறிவித்த போது உடன் வருவதற்கு நாலு பேரே முன்வந்தார்கள். நாலு பேரும் இரவில் நீண்ட சாலையில் நடக்கத் துவங்கினோம்.

அநேகமாக விடிகாலை வரை நடந்திருப்போம். வேறு வாகனங்களே வரவில்லை. எதற்காக இப்படி நடக்கிறோம் என்று எவருக்கும் தோன்றவில்லை. ஆனால் லேசான குளிரும் புளியமரங்கள் அடர்ந்த சாலையில் கசியும் மணமும் ஆகாசத்தின் மென்னொளியும், இராப்பூச்சிகளின் சப்தமும் நடையைச் சோர்வடையாமல் செய்தது. அன்றிரவு தொலைதூர கிராமங்களின் மீது எப்போதும் மறையாத வெளிச்சம் ஒன்று பரவியிருப்பதை கண்டேன். அந்த காட்சி இன்றும் என் கண்ணில் படிந்திருக்கிறது.

ஆனால் நான் அறிந்தவரை எவரும் விரும்பி சாலையில் எதிர்படும் எவராவது தன்னை ஏற்றிக் கொண்டு செல்வார்கள் என்று மட்டுமே நம்பி பயணம் மேற்கொள்வதில்லை.

கையில் காசிருந்து முறையாக பயணம் செய்யும் போதே ஆயிரம் தடுமாற்றங்கள் அசௌகரியங்கள் ஏற்படுகின்றன என்று புலம்பும் மக்களின் நடுவில் தன் கையிலிருந்து பயணத்திற்காக ஐந்து பைசா கூட செலவு செய்யாமல் ஒரு மனிதன் உலகம் முழுவதையும் கடந்து வந்திருக்கிறான் என்ற செய்தி நிச்சயம் நிஜம் என்றே நம்ப முடியாதது தான் ஆனால் இது உண்மை. பிரெஞ்சு தேசத்தை சேர்ந்த லுடோவிக் ஹப்ளர் (Ludovic Hubler ) என்ற இருபத்தைந்து வயது இளைஞன் சாலையில் எதிர்படும் வாகனங்களிடம் உதவி கேட்டு மட்டுமே பயணம் செய்வது என்று முடிவு செய்து கிட்டதட்ட 1700000 கிலோ மீட்டர் தூரத்தைக் கடந்து சென்றிருக்கிறான். அதுவும் 59 நாடுகள் 1825 நாட்கள் கார்கள், டிரக், ஒட்டகம், கழுதை சவாரி, படகு என்று தன்னை கடந்து செல்லும் எந்த வாகனமாக இருந்தாலும் நிறுத்தி உதவி கேட்டு உலகைச் சுற்றியிருக்கிறான்.

காசிருந்தால் மட்டுமே பயணம் செல்லமுடியும் என்பதைத் தாண்டி அடுத்த மனிதர்களின் மீது உள்ள நம்பிக்கையாலும் உலகைச் சுற்றிவர முடியும் என்பதற்கு சான்று லுடோவிக்.

இவனது உலகப்பயணத்தை சாத்தியமாக்கியவர்கள் 1300 வாகன ஒட்டிகள். அவர்கள் சாலையில் நின்றபடியே விரலை உயர்த்தி வழிப்பயண உதவி கேட்ட லுடோவிக்கிற்கு உதவி செய்திருக்கிறார்கள். சில வாகனங்களில் இருநூறு முதல் ஐநூறு கிலோ மீட்டர வரை பயணம் செய்திருக்கிறான்.
பனி மூடிய சாலையில் குளிருடன் நடுங்கியபடியே யாராவது ஒருவர் தனக்கு லிப்ட் கொடுக்கமாட்டார்களா என்று 26 மணி நேரத்திற்கும் அதிகமாக ஒரு முறை காத்திருந்திருக்கிறான். அதைத் தவிர அவனது பயணத்தில் உதவ முன்வந்த பெரும்பான்மையினர் எளிமையான , அடித்தட்டை சேர்ந்த காரோட்டிகளே. அவர்கள் தங்களால் முடிந்த அளவான தூரத்திற்கு லுடோவிக்கை வாகனத்தில் கொண்டு இறக்கிவிட்டிருக்கிறார்கள்
2003ம் ஆண்டின் புத்தாண்டு கொண்டாட்டம் துவங்கிய போது தன் நண்பர்களோடு ஆல்ப்ஸ் மலையில் இருந்து தனது உலகப்பயணத்திற்கான முதலடியை லுடோவிக் துவங்கினான். அப்போது வயது 25.
 

பயணத்திற்காக கையிலிருந்து செலவு செய்யாமலே உலகைச் சுற்றி வர வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாகவே கனவு கண்டு கொண்டிருந்த லுடோவிற்கிற்கு வழிச்செலவிற்கு தேவையான பணத்தை சேமிக்க சில வருடங்களாகி போனது. சாப்பிடுவதற்கும் தங்குவதற்கும் அடிப்படையாக நாள் ஒன்றுக்கு பத்து டாலர் செலவு செய்வது என்ற முடிவுடன் தனது பயணத்தை துவக்கினான்.

ஆல்ப்ஸ் மலையில் பயணம் துவங்கும் போதே எந்த காரணத்தை முன்னிட்டு தனது சொந்த செலவில் எந்த வாகனத்திலும் செய்ய கூடாது. அது போலவே தான் மேற்கொள்ளும் இலவசப்பயணங்கள் உத்தேசித்துள்ள நகரின் வழியில் உள்ள பெட்ரோல் பங்க் வரை மட்டும் தான். அதன் பிறகு இன்னொரு வாகனத்தை நாடி செல்ல வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டு அதற்காக தன் பயணத்தை துவக்கியிருக்கிறான்.

2003 ம் ஆண்டின் புத்தாண்டு இரவில் சாலையில் நின்றபடியே லிப்ட் கேட்டபோது முதலாக அவரை தன்னுடைய வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொண்டவர் இது சாத்தியமில்லை என்று சிரித்தபடியே அவரை பனியில் இறக்கிவிட்டு சென்றிருக்கிறார்.

நண்பர்கள் குடும்பம் யாவும் துறந்து பெயரற்ற ஒரு சாலையில் நின்ற போது தான் இனி வீடு திரும்ப முடியுமா என்ற சந்தேகம் லுடோவிற்கு உண்டானது. ஆனாலும் உலகை நோக்கி சாலை திறந்து கிடக்கிறது. செல்வதற்கு தேவையான மனத்துணிச்சல் மட்டுமே நமக்கு வேண்டும் என்ற உறுதியோடு அடுத்த வாகனத்தின் வருகைக்காக காத்திருக்கிறான்.

தனது இந்த பயணத்தின் போது வாழ்க்கையை நேரடியாக அருகில் இருந்து கற்று கொண்டதாக சொல்லும் லுடோவிக் பெரும்பான்மை மனிதர்களுக்கு அடுத்தவர் மீதான நம்பிக்கை குறைந்து போய்விட்டது. சாலையில் கடந்து செல்லும் வாகனங்களில் எண்பது சதவீதம் வழியில் நிற்கும் மனிதனை கண்டு கொள்வதில்லை. தான் சாலையில் உதவிகேட்டு நிற்பதை அறிந்தும் ஒரு லட்சத்துக்கு அதிகமான வாகனங்கள் அலட்சியமாக கடந்து போயிருக்கின்றன.

அதற்கு முக்கிய காரணம் பயம். அது ஒருவகையில் உண்மையும் கூட. வழிப்பறி கொலை கொள்ளை யாவும் சாலையில் தான் அதிகமாக நடக்கிறது. ஆனால் அதையும் தாண்டி அறியாத மனிதர்களுக்காக உதவி செய்ய வருகின்றவர்கள் தொழிலாளர்கள், ஏழ்மையான மனிதர்கள். அவர்கள் பல நேரங்களில் தங்குமிடம் மற்றும் உணவு தந்து லுடோவிக்கை ஒரு இடத்தில் இருந்து மற்றொரு இடத்திற்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறார்கள்
 

தனது பயணத்தை வெறும் சாகசபயணமாக மட்டுமே கொள்ளாமல் தான் கடந்து செல்லும் வழியில் உள்ள பள்ளி கல்லூரி மற்றும் தன்னார்வ நிறுவனங்களில் உலக சமாதானம் மற்றும் அன்பு குறித்து தான் கண்ட தெரிந்த செய்திகளை பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறான் லுட்விக்
 

அவன் நினைத்தது போல பயணம் எளிமையானதாக இல்லை. சில இடங்களில் கால் கடுக்க நாள் முழுவதும் நின்று கொண்டேயிருந்தால் ஏதாவது ஒரு வாகனம் நிறுத்தப்படும். ஆனால் அவர்கள் எளிதில் வாகனத்தில் ஏற்றிக் கொள்ள மாட்டார்கள். அத்தோடு அவர்களின் மொழி தெரியாத காரணத்தால் உரையாடவும் முடியாது.

இதற்காகவே தன்னை பற்றிய குறிப்புகளை ஒரு அட்டையில் பலமொழிகளில் எழதி அதை நீட்டி காட்டுவது அவனது வழக்கம். அப்படியும் நம்ப மறுப்பார்கள். ஒரு வாகன ஒட்டி அவனை வண்டியில் ஏற்றி கொண்டு வாகனமே கிடைக்காத சாலை ஒன்றில் வேண்டும் என்றே கொண்டு போய்விட்டுவிட்டு சென்று விட்டான். அங்கிருந்து நெடுஞ்சாலையை நோக்கி நடந்து வந்து ஒரு வாகனத்தை பிடிக்க இருபத்திரெண்டு மணி நேரமாகியிருந்திருக்கிறது. வழியில் சாப்பாடு தண்ணீர் கூட கிடையாது.

தனது ஐந்தாண்டு பயணத்தில் வாகனத்தில் பயணம் செய்த நேரத்தை விடவும் அதற்காக காத்திருந்த நேரமே அதிகம் என்று குறிப்பிடும் ஹெப்ளர் ஆங்காங்கே 450 இடங்களில் தங்கியிருக்கிறான். சில இடங்களில் போலீசாரிடம், ராணுவத்திடம் பிடிபட்டிருக்கிறார். இரவுக்காவல் என்று சிறைச்சாலைகளில் தங்க வைக்கபட்டிருக்கிறான். சில இடங்களில் வேறு வழியில்லாமல் பெண்களை போல பர்தா அணிந்து கொண்டு உதவி கேட்டு பயணம் செய்திருக்கிறான்.

இந்தப் பயணத்தின் ஒருபகுதியாக இந்தியாவிற்கு வருகை தந்து டெல்லி பனாரஸ் கல்கத்தா மும்பை பெங்களுர் என்று சுற்றியலைந்து திரும்பியிருக்கிறான். இந்தியாவை பற்றிய தனது பதிவுகளில் காந்தியின் மீதான ஈர்ப்பு. அதிகமான மக்கள் ஆங்கிலத்தை எளிதில் புரிந்து கொள்வது. தன்னார்வ நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் மிக ஆரோக்கியமாக உள்ளன என்று பாராட்டுவதுடன் இங்குள்ள மாறுபட்ட கலாச்சாரங்களின் மீதான வியப்பும் இந்திய இசை மற்றும் திரைப்படங்கள் உணவு மீது உள்ள ஆர்வத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறார்.

இந்தியாவில் தனக்கு பிடிக்காத பத்து விஷயங்கள் என்று இவர் பட்டியல் இட்டுள்ளது மிக முக்கியமான ஒன்றாகும்.

1) இந்தியாவெங்கும் நிரம்பியுள்ள குப்பைகள். : நகரங்கள் வீதிகள் வீடுகள் என்று எல்லா பொது இடங்களிலும் குப்பைகள் நிரம்பி வழிகின்றன. சாலைகளில் கால் வைக்கமுடியாத நிலை உள்ளது. குப்பை குறித்த விழிப்புணர்வு முற்றிலும் இந்தியாவில் இல்லை

2) சுயநலம்.: எண்பது சதவீத இந்தியர்கள் ரயிலில் டிக்கெட் எடுப்பதில் துவங்கி அன்றாட சின்னஞ்சிறு காரியங்கள் வரை அடுத்த மனிதர்களை பற்றி எவ்விதமான அக்கறையும் இன்றியே செயல்படுகிறார்கள். சுயநலம் என்பது மிதமிஞ்சியும், அடுத்தவர்களை சகிக்க முடியாத அளவிலும் காணப்படுகிறது

3) நன்றி தெரிவிக்க மறுப்பது - யாரும் யாருக்கும் எந்த நிலையிலும் நன்றி சொல்லிக் கொள்வதில்லை. ப்ளீஷ் தேங்க்ஸ் என்ற வார்த்தைகளை பயன்படுத்துகிறவர்கள் சொற்பமே.

4) புரியாத விஷயங்கள் : எதற்காக மக்கள் இவ்வளவு சப்தமாக செல்போனில் பேசுகிறார்கள். திரை அரங்கங்களில் வந்த பிறகும் ஏன் மக்கள் பேசிக் கொண்டேயிருக்கிறார்கள். பொது இடங்களில் மூத்திரம் பெய்வது, எச்சில் துப்புவது.காரை நிறுத்துவது என்ற பழக்கம் ஏன் யாரையும் பாதிப்பதில்லை. காரணமில்லாமல் மற்றவர்கள் மீது எரிந்து விழுவது, சின்னஞ்சிறு விஷயங்களில் கூட ஏமாற்றுவது என்பது ஏன் என்றே புரியவில்லை

5) எதுவும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை.: இந்தியாவில் எதுவும் எளிதில் கிடைப்பதில்லை. எல்லா இடங்களிலும் தள்ளுமுள்ளு, போன் பேச சென்றால் அது வேலை செய்யாது. இன்டர்நெட் மையங்களுக்கு சென்றால் அது முறையாக இருக்காது. இருந்தால் அவர்கள் கேட்கும் பணம் மிக அதிகமாகயிருக்கும். இது போலவே உணவகம் தங்குமிடம் பயணம் என்று எதிலும் எவ்விதமான ஒழுங்கும் முறைமையும் இருப்பதில்லை

6) சாதி : எல்லா மாநிலங்களிலும் சாதி முக்கியமான பிரச்சனை. யாரை சந்திக்க சென்றாலும் சாதியை பற்றி பேசுகிறார்கள். சாதியின் பெயரால் ஏற்படும் அதிகாரம் சச்சரவுகள் நீக்கமற்று உள்ளது

7) ஏமாற்றிவிடலாம் என்ற எண்ணம் : நண்பனே, சகோதரனே என்று அன்பு ஒழுக அழைத்து உபசாரம் செய்த போது அடிமனதில் இவன் வெளிநாட்டுக்காரன் இவனை எப்படியாவது ஏமாற்றிவிடலாம் என்ற எண்ணம் பெரும்பான்மையினருக்கு உள்ளது. வெளிநாட்டுபயணிகளை பணம் காய்க்கும் மரமாகவே கருதுகிறார்கள்.

8) லஞ்சம் ஊழல் : பள்ளிபடிப்பில் துவங்கி கடவு சீட்டுவாங்குவது வரை எல்லாவற்றிலும் நீக்கமற லஞ்சம் உள்ளது. லஞ்சம் கொடுப்பது வாங்குவது பற்றி எவ்விதமான குற்றவுணர்வும் எவருக்கும் கிடையாது

9) பொது வெளிகள் : கோவில்களை தவிர வேறு பொது வெளிகள் கிடையாது. மக்கள் ஒருவரோடு மற்றவர் சந்தித்து பேசி கொண்டாடி மகிழ கலச்சார வெளிகள் கிடையாது. நடன அரங்கம், மதுவிடுதிகள் போன்றவை தடைசெய்யபட்ட பகுதி போன்றவை. மக்கள் சேர்ந்து ஒன்றாக பகிர்ந்து கொண்டாடுவது என்ற வாரஇறுதி கொண்டாட்டங்கள் இந்தியாவில் மிக அரிது

10) இன்றும் மக்கள் : ஏழ்மை வறுமை அரசியல் பாகுபாடு என்று பல்வேறு பிரச்சனைகள் பல லட்சம் மக்கள் இன்றும் கல்வி கற்ற வசதியற்று உள்ளார்கள். கோவில்கள் மிக முக்கிய வணிக மையமாகிவிட்டிருக்கிறது.

தனது பயணத்தில் திபெத்திற்கு சென்று தலாய் லாமாவை சந்தித்தது மிகமுக்கிய நிகழ்வு என்று சொல்லும் ஹப்ளர் இதற்காக ஒரு ஆண்டு காத்திருக்க வேண்டியிருந்திருக்கிறது. தலாய் லாமாவை சந்திப்பதற்கான நேரம் கேட்டு ஒரு ஆண்டு தொடர்ந்து மின்னஞ்சல் அனுப்பி காத்திருந்து பயன் இல்லாமல் திபெத்திற்குள் பயணம் செய்திருக்கிறார். திபெத்தில் முறையான வாகனங்களின் வழியே பயணம் செல்லாமல் வழிப்பயணியாக யாராவது உள்ளே நுழைந்தால் அவர்கள் உடனடியாக பிடிக்கபட்டு சிறையில் அடைக்கபட்டுவிடுவார்கள் என்பது சட்டம். ஆகவே திபெத்திற்கு எப்படி போவது என்று தடுமாறி போயிருக்கிறான்.

தனது மனவுறுதியின்படியே ஒவ்வொரு இடமாக உதவி கேட்டு திபெத் எல்லை வரை சென்ற போதும் அவர் முறையான வாகனத்தில் வரவில்லை என்று தங்குமிடம் மறுக்கபட்டிருக்கிறது. தெரிந்த இடத்தில் தங்கி நேரடியாக தலாய்லாமாவின் காரியதரிசியை சந்தித்து விளக்கியபிறகு அவனுக்கு அனுமதி வழங்கபட்டிருக்கிறது. மூன்று நிமிச நேரம் தலாய் லாமை சந்தித்து பேசியிருக்கிறான்.

இந்தச் சந்திப்பிற்காக திபெத் எல்லையில் காத்திருந்த போது திபெத்திலிருந்து புனித யாத்திரை செல்லும் மக்களை சந்தித்திருக்கிறான். அவர்கள் இமயமலையை நோக்கி வரையான 2000 மைல் தூரத்தை நடந்தே கடக்க கூடியவர்கள். அப்படி நடக்கும் போது ஒவ்வொரு அடி எடுத்து வைத்தபிறகும் தலையால் பூமியை தொட்டு வணங்கி தன்னை ஆசிர்வதிக்கும்படியாக வேண்டிக் கொண்டே நடக்கிறார்கள். அதனால் ஒரு மனிதன் இந்த பயணத்திற்குள் பல்லாயிரம் தடவை பூமியை தனது தலையால் தொட்டு வணங்கியிருப்பான். அது தான் புனித பயணத்தின் உன்னதம் என்று விவரிக்கிறான்

பாகிஸ்தானிற்குள் நுழைவதற்காக அனுமதி கிடைக்காத போது அவனை பிரெஞ்சு தூதரகம் திரும்பி செல்லும்படியாக வற்புறுத்தியிருக்கிறது. ஆனால் தொடர்ந்து காத்திருந்து அனுமதி வாங்கி உள்ளே சென்றிருக்கிறான். ஆப்கான், பாகிஸ்தான் பற்றிய பொது அபிப்ராயங்கள் யாவும் தவறானவை. அங்கும் மக்கள் உலகமெங்கும் உள்ளவர்களை போலவே அன்புடன் நடத்துகிறார்கள். வறுமையும் ஏழ்மையும் நிரம்பியிருக்கின்றன. ஊடகங்கள் உருவாக்கும் பொய்களை தாண்டிய நிஜத்தை நேரடியாக கண்டேன் என்கிறான் லுட்விக். அதே நேரம் வன்முறை, தீவிரவாதம் அடிப்படைவாதம் போன்றவற்றால் எளிய மக்கள் எந்த அளவு உயிரிழப்பும் பயமும் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதையும் வலியுறுத்துகிறான்.

உலகெங்கும் அடிப்படை வசதிகள் கூட கிடைக்காமல் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் இன்றும் அவதிப்படுகிறார்கள் அது தான் தன் பயணத்தில் கண்ட முக்கிய உண்மை என்று சொல்லும் ஹப்ளர் எந்த ஒரு சிறு பொருளையும் வாங்கும் போது இது நமக்கு எளிதாக கிடைக்கிறது ஆனால் இது கிடைக்காதவர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் மனதில் இப்போது உருவாகிறது. இந்த எண்ணத்திற்கு காரணம் உலகப்பயணம் தான் என்கிறார்

ஐந்தாண்டு காலம் உலகம் சுற்றி முடிந்து திரும்பி ஹப்ளரிடம் தனது பயணத்தை பற்றி என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள் என்று பத்திரிக்கையாளர்கள் கேட்ட போது அவன் சொன்ன ஒரே வார்த்தை

Never Again .

சகமனிதனை நம்பி துவங்கிய பயணம் வெற்றிகரமாகவே நடந்தேறியிருக்கிறது. உண்மையில் உலகம் முழுவதும் சாலைகள் திறந்துகிடக்கின்றன. அதை நோக்கி செல்லும் மனத்துணிவும் அடுத்த மனிதர்கள் மீது மெய்யான அக்கறையும் இருந்தால் உலகம் சுற்றுவது எளிதானதே.

அதற்கு மொழியோ, பொருளாதார காரணங்களோ தடையில்லை. சரித்திர கால சாகசபயணிகளாக யுவான்சுவாங், பாஹியான் பற்றி வாசிக்கையில் சிலிர்ப்பு கொள்ளும் நாம் அருகாமையில் உள்ள அறியாத இடங்களை நோக்கி பயணம்செய்யவே தயங்குகிறோம்.
எல்லா பயணங்களும் வலிகளும் வேதனைகளும் அவமானங்களும் நிரம்பியதே. அந்த வலியை தாண்டி பயணம் நமக்குள் உருவாக்கும் அக சந்தோஷம், உலகில் பலரும் கண்டிராத இயற்கை காட்சிகள், மனிதமுகங்கள், கொண்டாட்டங்கள் என்று நீளும் நினைவுகள் தான் பயணம் தரும் சந்தோஷம். அதற்காகவே பயணம் செய்யலாம்.
*** 

 

நன்றி :  ECHO

கணவனை இழந்தப் பெண் – சில குறிப்புகள்

என் உறவுக்கார பெண்ணை அவளின் அத்தைப் பையனுக்கே திருமணம் முடித்தார்கள்.  திருமணம் ஆன இரண்டு ஆண்டுகளில் டி.பியும் மஞ்சள் காமாலையும் இணைந்து தாக்க பையன் இறந்துவிட்டார்.  டி.பி. ஏற்கனவே தாக்கியிருந்ததை மறைத்து பெண்ணின் வாழ்க்கையை வீணாக்கிவிட்டீர்களே என கடுமையாக சண்டையெல்லாம் போட்டார்கள். அப்பொழுது அந்த பெண்ணுக்கு வயது 23. குழந்தைக்கு வயது 6 மாதம்.

நான்கு, ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தது.  அந்த பையனின் வீட்டில் இருந்த அந்த பெண்ணிடம் இறந்துபோன கணவனின் அண்ணனே தவறாக நடந்துகொள்ள, பெண்ணை அவருடைய பெற்றோர் தங்களுடன் அழைத்து வந்துவிட்டனர்.

பிறகு, நாம் எவ்வளவு காலம் பாதுகாக்க முடியும் என பெற்றோர் நினைத்து, மறுதிருமணத்திற்கு முயலும் பொழுது, சொந்த சாதியில் யாரும் அந்த பெண்ணை திருமணம் செய்ய முன்வரவில்லை.  எனக்கு சில முற்போக்கான நண்பர்கள் இருப்பதால், அந்த பெண்ணின் அண்ணன் அந்த பெண்ணுக்கு மாப்பிள்ளை கிடைத்தால் சொல்லுங்கள் என்றார்.

“உங்க சொந்தம்,  ஜாதிக்காரங்களுடன் எப்பொழுதும் கொஞ்சி, குலாவி வாழ்கிறீர்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் ‘கற்புள்ள’ பெண் தான் வேண்டுமோ? இதற்கு மட்டும் முற்போக்காளர்கள் வேண்டுமா? என கோபமாய் கேட்டேன்.  அவரால் பதில் சொல்லமுடியவில்லை. அமைதியாய் இருந்தார்.

பிறகு, இரண்டு வருடங்கள் கழித்து, வேறு ஒரு சாதியைச் சேர்ந்த, இரண்டு குழந்தைகள் கொண்ட, மனைவியை இழந்தவருக்கு மணம் முடித்துக்கொடுத்தனர்.

***

சொந்த உறவுகள், ஜாதிக்காரர்கள் கணவனை இழந்த அந்த பெண்ணை திருமணம் முடிக்க முன்வர மறுக்கிறார்கள்.  ஆனால், கள்ளத்தனமாக உறவு வைத்துக்கொள்ள பலரும் முயல்கிறார்கள்.  இந்த சமூகம் பிற்போக்குத்தனமாகவும், இழிவாக நடந்துகொள்வதற்கும் இது ஒரு நல்ல உதாரணம்.

****

குடிசை வாழ் பகுதிகளில் கணவன்மார்கள் எப்படி இறக்கிறார்கள் என ஆய்வு செய்ததில், 90% இறப்பதற்கு காரணம் குடி தான் காரணம் என தெரிய வந்திருக்கிறது!

குடிமக்களின் மீது அக்கறை கொள்ளாமல்,  கல்லா கட்டுவதில் குறியாக உள்ள ஜெ. அரசு, தெருவுக்கு நாலு டாஸ்மார்க் கடைகள் திறந்து, பல குடும்பங்களின் தாலியை அறுக்கிறது!  அதனால், ஜெ.விற்கு “தாலி அறுத்த அம்மா” என பட்டம் வழங்கலாம்!

-    *** கணவனை இழந்த பெண்களின் சர்வதேச தினம் இன்று!

ஒரு திருமணம் – சில குறிப்புகள்

தாலி, சடங்கு சம்பிரதாயம், வரதட்சணை, மொய் இன்னும் பல விசயங்களும் இல்லை என சொல்லி, ஒரு திருமணத்திற்கு நண்பர் அழைத்து போயிருந்தார்.

’புரட்சிகர மணவிழா’ என பேனர் வரவேற்றது.  மாப்பிள்ளை புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியை சேர்ந்தவர் என கேட்டறிந்தேன்.

பல திருமணங்களில் குத்தாட்ட பாடல்களை கேட்டும், ஆடியும் பார்த்திருந்த எனக்கு, மண்டபத்தில் தாலி செண்டிமென்ட், ஆணாதிக்கம் குறித்த பாடல்களை பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.  புதிதாக இருந்தன.

மேக்கப் இல்லை; நகை இல்லை; சாதாரண உடைகளில் இருந்தனர். இவ்வளவு எளிமையான மணமக்களை எங்கும் பார்த்ததில்லை.  மணமக்கள் அருகேயே பெற்றோர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்.

வேறு வேறு சாதி பிரிவைச் சேர்ந்த, காதல் கொண்ட இருவர் தங்கள் குடும்பத்துடன் போராடி, ஏற்பாடு செய்த திருமணம் என பேச்சில் புரிந்தது!

வாழ்த்திப் பேசியவர்கள் எல்லாம் கடந்த காலங்களில் இதே மாதிரி திருமணம் முடித்தவர்கள் என அறிய முடிந்தது!

அருகில் இருந்த அறுபது வயது பெரியவர் “தாலியைப் பத்தி இவ்வளவு பேசுறாங்க!  நல்ல நேரத்தில் தாலி கட்டனும்னு தோணலையே” என்றார். சிரித்துக்கொண்டேன்.

”தங்களுக்குள் எழும் பிரச்சனைகளை ஜனநாயக முறையில் தீர்த்துக்கொள்வோம், பிற்போக்குத்தனங்களை கடைப்பிடிக்கமாட்டோம், சமூக மாற்றத்திற்காக இறுதிவரை போராடுவோம்” என உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டனர்.  கையெழுத்திட்டனர்.  பெற்றோர்கள் மாலை எடுத்துதர மணமக்கள் மாலை மாற்றிக்கொண்டனர்.  மணமக்கள் வாழ்க! என குரல் கொடுத்தனர். உற்சாகமாய் கைகளை தட்டினர் அவ்வளவுதான். திருமணம் முடிந்தது. மணமக்கள் வந்த அனைவர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்தனர்.

நுழைவாசல் அருகே புத்தக கடை ஒன்று போட்டிருந்தார்கள்.  நாவல்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் என அனைத்தும் முற்போக்கான நூல்கள். திருமணங்களில் புத்தகங்களை பரிசாக தரவேண்டும் என்பது எனது ஆசை.  வந்தவர்கள் புத்தகங்களை வாங்குவதும், மணமக்களுக்கு தருவதுமாய் இருந்தார்கள்.

ரெம்ப நாளைக்குப் பிறகு மனத்திருப்தியுடன் ஒரு சுவையான சாப்பாடு சாப்பிட்டேன்.

’உலகின் அழகிய மணமக்கள்’ என்று எங்கோ படித்த வாசகம் நினைவுக்கு வந்தது. இவர்கள் தான் அவர்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன். 

மணமக்கள் வாழ்க!

பாதியில் நிறுத்திய புத்தகங்கள் – சில குறிப்புகள்

பாதியில் எழுந்து வந்த படங்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம்! ஆனால், பாதியில் நிறுத்திய புத்தகங்கள் மிக அதிகம்!

பாதியில் நிறுத்திய புத்தகங்களை படித்து முடிக்க பல சமயங்களில் விக்ரமாதித்தன் போல முயன்று தோற்றிருக்கிறேன்! அபூர்வமாய் சில சமயங்களில் ஜெயித்து இருக்கிறேன்!

பாதியில் நிறுத்தியதாலேயே என்றென்றைக்கும் மனதில் தங்கிய புத்தகங்களும் உண்டு!

கனவுகள் தொடர்பற்று வருவதற்கு பாதியில் நிறுத்திய புத்தகங்கள் தான் காரணம் என நம்புகிறேன்! :)

பாதியில் நிறுத்திய புத்தகங்களுக்கு நான் மட்டும் தான் காரணமா! அதை எழுதிய எழுத்தாளர்களுக்கும் சரிவிகித பங்கு இருக்கிறது! :)

பாதி படித்துக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, இரவல் வாங்கி செல்பவர்கள் எப்பொழுதும் திரும்பி தந்ததேயில்லை.  அவர்கள் அந்த நாவலின் பெயரிலேயே நினைவில் நிற்கிறார்கள்.

‘Semi reading book’ என கூகுளில் தேடினால், ஆடையே இல்லாமல் ஒரு இளம்பெண் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். வெட்கமாக போய்விட்டது! :)

குக்கூவின் மறுபக்கம்!

ஒரு பொதுப்பிரச்சனையை தீர்க்க சட்ட ஆலோசனை வாங்க மக்களுக்காக போராடும் ஒரு வழக்கறிஞரை சந்திக்க நண்பருடன் போயிருந்தேன்.  உள்ளே இருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.  பிறகு கடந்து சென்ற பொழுது அவர்கள் பார்வையற்றவர்களாக இருந்தனர்.

கொஞ்சம் ஆர்வக்கோளாறில் விசாரித்த பொழுது, குக்கூ படத்தின் கதை உருவாக்கத்திலும், படம் எடுக்கும் பொழுதும் பார்வையற்றவர்கள் தாங்கள் செய்த தொழிலை கூட விட்டுவிட்டு நிறைய உழைப்பைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். படத்தைப் பார்த்தவர்கள் அதிலுள்ள பார்வையற்றவர்களைப் பற்றிய நுணுக்கங்களை வைத்தே புரிந்துகொள்ளலாம்.  இரண்டு மாதங்களில் முழுக்க முழுக்க கண் தெரியாதவர்களை வைத்து ஒரு டாகுமென்டரி எடுக்கப்போகிறேன் என  சொல்லி குறைந்தபட்ச தொகையை சம்பளமாக பேசியுள்ளனர். பிறகு முழு நீளப்படம் எடுப்பதாக சொல்லி எடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். படம் எடுத்தவர்கள் முதலில் பேசிய தொகையை கூட முழுதாக கொடுக்கவில்லையாம்.  படம் வெற்றி பெற்றால், ஒரு நல்ல தொகையை உழைப்பை கொடுத்தவர்களுக்கு வாங்கித்தருவதாக இயக்குநர் இராஜு முருகன் வாக்கு தந்திருக்கிறார்.

படம் நன்றாக ஓடிவிட்டது.  இப்பொழுது ராஜூமுருகனையோ, அவரது ஆட்களை தொடர்பு கொண்டால், எல்லோரும் தொடர்பு எல்லைக்கு எப்பொழுதும் வெளியே இருக்கிறார்களாம்.  தாங்கள் அப்பட்டமாய் ஏமாற்றப்பட்டதை உணர்ந்து இப்பொழுது நீதி கேட்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

சமீபத்தில் படம் வெற்றி பெற்ற சந்தோசத்தில் பாக்ஸ் ஸ்டார் நிறுவனம் படத்தின் இயக்குநர் இராஜூ முருகனுக்கு 15 லட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட ஒரு காரை பரிசளித்திருப்பதாக காரோடு இயக்குநரையும் செய்திதாளில் துணுக்கு செய்தியாக படித்தேன்.

ஆனந்தவிகடனில் ’வட்டியும் முதலும்’ தொடரில் விளிம்பு நிலை மனிதர்களைப் பற்றித்தான் ஓராண்டுக்கும் மேலாக பதிவு செய்தார்.  இராஜூமுருகன் ஒரே ஒரு படம் எடுத்ததும், தனது விழுமியங்களை விட்டுவிடுவாரா என்ன?

இராஜூமுருகனுக்கு இனி நிறைய வாய்ப்பு கிடைக்கும். பார்வையற்றவர்களுக்கு? பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு விரைவில் உரிய நீதி கிடைக்க ஆதரிப்போம்!

(அ)சுத்தம் – சில குறிப்புகள்!

காலை 9 மணி. வாஷ்பேசனில் தனது அழுக்கான கையை கழுவ ஆரம்பித்தாள். மதியம் 12 மணி.  இன்னும் அங்கிருந்து நகரவில்லை. கையை கழுவிக்கொண்டிருந்தாள்.  இது எத்தனையாவது முறை. அவளுக்கு அது நினைவில் இல்லை. அழுக்கு போகவில்லை என நம்பினாள்.  மீண்டும் திருப்தி வராமல், அழுக்கை துரத்திவிட வேண்டும் என வெறிகொண்டு கைமுட்டி வரை மீண்டும் சோப்பு போட்டு கழுவ ஆரம்பித்தாள்.

******

வீட்டில் உள்ள பொருட்களை ஒவ்வொன்றாக பார்க்க பார்க்க எல்லாமே அழுக்காய் தெரிந்தது.  ஒவ்வொரு பொருளாக வெளியே எறிய ஆரம்பித்தாள்.  மதியத்திற்குள் அந்த வீட்டில் அவள் மட்டும் தனியாக இருந்தாள்.  வேர்த்தது. உடம்பில் கொஞ்சம் பிசுபிசுப்பாய் உணர்ந்தாள்.  குளிக்க ஆரம்பித்தாள்.  குளித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

******

ஒரு தவளை வீட்டிற்குள் வந்து நின்றது.  உற்றுப்பார்த்தாள்.  தவளை ரெம்பவும் அழுக்காய் இருந்தது.  சில நிமிடங்களில் அது ரத்த சகதியில் மிதந்தது.  தவளை எங்கிருந்து வந்தது? யோசிக்க ஆரம்பித்தாள்.  கிணற்றுக்குள்ளிருந்து வந்ததாக தம்பி சொன்னான்.  அந்த தண்ணீரையா நாம் தினமும் பயன்படுத்துகிறோம் என மிக சீரியசாக சிந்திக்க ஆரம்பித்தாள்.

*****

தன் பெண்ணுக்கு குறை இருப்பதாக மாப்பிள்ளை பொய் சொல்வதாக அப்பா நம்பினார்.  ஒரு மாதத்திற்கு தன்னுடன் இருக்கட்டும் என அழைத்து சென்றார்.

“அப்பா! அந்த பிச்சைக்காரன் கடந்து போனேனே!  என் துப்பட்டா பட்டுச்சாப்பா!”

“இல்லம்மா! அவன் ரெம்ப தள்ளிப்போனாம்மா!  அதெப்படிம்மா பட்டு இருக்கும்?”

“இல்லப்பா! துப்பட்டா காத்துல பறந்து, அவன் மேலே பட்டுருச்சுப்பா!  நீங்க கவனிக்கல!” என ஆணித்தரமாய் சொன்னாள்.  துப்பட்டாவை அங்கிருந்த குப்பைத்தொட்டியில் போட்டு விட்டு நகர்ந்ததும் கொஞ்சம் நிம்மதியடைந்தாள். 

“நீங்க சொன்னது உண்மை மாப்பிள்ள!  நானே டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டு போறேன்!” என சின்னப்பிளை போல அழ ஆரம்பித்தார்.

****

கணவனுக்கு போன் அடித்து “நம்ம வீட்டுல இருந்த நகைகளை காணோம்!” என்றாள்.  மதியத்திற்குள் 10வது முறை போன் அடித்து, “போலீசு ஸ்டேசனில் புகார் கொடுக்கனும். சீக்கிரம் வாங்க!” என்றாள் படபடப்பாய்!

நகையும் கொஞ்சம் அழுக்காக தானே இருக்கும்! 30 பவுன் நகைகள். எப்பொழுது தூக்கிப்போட்டாளோ என கணவனுக்கு கவலை அரிக்க ஆரம்பித்தது! L

****

பகத்சிங்கை வாசியுங்கள்! மற்றதை அவன் பார்த்துக்கொள்வான்!

கடந்த 2009ல் பகத்சிங்கின் நினைவுகளில் இட்ட பதிவை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.

எல்லாவற்றையும்

சகித்துக்கொண்டு...

சராசரி மனிதனாய்

வாழமுடிகிறது!

உனது சுட்டெரிக்கும்

பார்வையையும்

உன் வாழ்க்கை

எனக்குள் எழுப்புகிற

குடைச்சல்களை தான்

என்னால்

என்றும்

எதிர்கொள்ள முடியவில்லை!

***

பகத்சிங்

பிறந்தது : 27.09.1907

தூக்கிலிடப்பட்ட நாள் : 23.03.1931 (வயது - 23)

***

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் நான் படித்த வரலாறுகளில் மிகுந்த மன எழுச்சியை தந்தது பகத்சிங் மற்றும் அவர்களுடைய தோழர்களின் வரலாறு தான்!

சூரியன் மறையாத சம்ராஜ்யம் எங்களுடையது என பெருமை பீத்திய வெள்ளை அரசாங்கம், பகத்சிங், சுகதேவ், இராஜகுரு மூவரையும் மறுநாள் காலை  தூக்கில் போடுவதாக அறிவித்துவிட்டு, எழும் போராட்டங்களுக்கு தனது அரசாங்கம் தாங்காது என பயந்து முதல்நாள் மாலையிலேயே தூக்கில் போட்டது!  உடல்களை கூட உறவினர்களுக்கு தராமல், திருடனைப் போல இரவோடு இரவாக நதிக்கரையில் உடல்களை எரித்தது.

ஒருமுறை ஒரு அரசியல் ஏட்டைப் பற்றி ஒருவர் சொல்லும் பொழுது, இந்த புத்தகத்தை எல்லாம் படித்துவிட்டு, எளிதாக கடந்து போய்விடமுடியாது.  தீயை முழுங்கியது போல, சும்மா இருக்கவிடாது! என்றார். அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் பகத்சிங்கின் வாழ்க்கைக்கு மிக சரியாக பொருந்தும்! 

பகத்சிங்கை வாசியுங்கள்! பிறகு உங்களால் பழைய சுயநலமான வாழ்க்கையை தொடரமுடியாது! உங்கள் வாழ்க்கையின் திசையை சரியாக கொண்டு செலுத்துவான்!

நாளை அவர்களுக்கு நினைவு நாள்! பகத்சிங்கும் அவர்களுடைய தோழர்களும் கண்ட கனவை நனவாக்குவோம்!

பிச்சை போடுபவர்களின் தொல்லை!

வழக்கமாய் இரவு சாப்பிடும் கையேந்தி பவனில்...

ஒரு முப்பது வயது இளைஞர் ஒரு பெரியவரிடம் கோபமாக பேசிக்கொண்டிருந்தார். வண்டியை நிறுத்திவிட்டு அருகில் போனதும், இருவரும் கிளம்பிவிட்டனர்.

அவர்கள் போன இரண்டு மூன்று நிமிடங்கள் கடைக்காரர் தடுமாறித்தான் போய்விட்டார். எனக்கு நாலு இட்லி வைத்து தருவதற்கு நிறைய நேரம் எடுத்துக்கொண்டார்.

அந்த கடை ஓனரின் பையன் வந்ததும், அவரே அதற்கான காரணத்தையும் சொன்னார்!  ”வயதான ஒருத்தர் பிச்சை கேட்டார்னு, நாலு இட்லியை ஒருத்தன் வாங்கி கொடுத்துவிட்டு, அவன் பேசின பேச்சு இருக்கே!  சாப்பிட்டு முடிக்கிறவரைக்கும் பேசிக் கொன்னுட்டான்! வாழ்க்கையிலே இனி யார்கிட்டேயும் அந்த பெரியவர் பிச்சை கேட்கமாட்டார்”

”எதுவும் அட்வைஸ் பண்ணிணாரா!” என்றேன்.

”சாப்பிட ஏதாவது வாங்கி தாங்க சார்!” என கேட்டதும்,

”நான் ஒண்ணும் ராஜா இல்லை! சாதாரண ஆள் தான்! என்னை ஏன் சார்னு சொல்ற!”

“சரிங்க!”

“என்ன சரி?”

பதில் சொல்ல முடியாமல் ”ஙே” என பிச்சைக்காரர் முழிக்க...

”நானும் உங்கூட பிச்சை எடுக்க வரட்டுமா? இப்படி எல்லோரும் பிச்சை எடுக்க வந்துட்டா, யார் தான் வேலை செய்யறது!”

இப்படியே பேசிக்கொண்டே வாங்கிக்கொடுத்த நாலு இட்லி சாப்பிட்டு முடிக்கும்வரை பேசிக்கொண்டே இருந்தாராம்.

’சரக்கு தான் காரணமா?’ என்றேன்.

”ஆமாம்!” என்றார் கடைக்காரர்.

நிறைய நாளைக்கு பிறகு வாய்விட்டு நிறைய நேரம் சிரித்தேன்! :)

அவளின் காலடித்தடங்கள்!

முகநூலிலும் பதிவுகளிலும் இன்று காதல் பிரவாகம் எடுத்து ஓடுகின்றது.   கடந்த வந்த பாதையும் என் காதல்களும் மனதில் மெல்ல எழும்புகின்றன.

பள்ளிக் காலத்தில் எங்களுடன் படித்த ‘பாபி’ தான் எங்கள் வகுப்பில் உள்ள எல்லா பசங்களுக்கும் காதலி!  கொஞ்சம் சிவப்பாய், கொஞ்சம் பூசினாப்பல, யாரையும் வசீகரிக்கிற புன்னைகையுடன், நடுத்தர வர்க்கம் என்பதால் மற்ற பிள்ளைகளை விட கொஞ்சம் பளபளக்கும் ஆடைகளோடு வருவதால் அவள் தேவதை தான்.  அவளிடம் பேசும் பொழுது பையன்கள் மரியாதையுடன், குழைந்து பேசுவார்கள். தேவதையிடம் அப்படித்தான் பேசமுடியும்! என் கிட்ட பேனா கேட்டாள்! பென்சில் கேட்டாள்! என அள்ளிவிடுவார்கள்.  ஒரு நாள் பள்ளி மாறி, இறக்கை முளைத்து, போயே போய்விட்டாள்!

பருவ வயதில், என்னுடைய தெருவில் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த பொழுது, ஒரு வேகமான சூறைக்காற்றைப் போல கடந்து சென்ற ‘செல்வி’ என்னை மிகவும் கவர்ந்தாள். அவள் வேலை செய்த கடைக்கேல்லாம் போய், பொருள் வாங்குவது போல போய், சைட் அடித்திருக்கிறேன்.  அன்னாவும் ரசூலும் படத்தில் ஆண்ட்ரியாவை பகத் பாசில் பின் தொடர்வானே அதைப் போல பல நாட்கள் பின் தொடர்ந்திருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் வழியில் பெயரென்ன என கேட்டதற்கு, பெயர் தானே என சர்வசாதாரணமாய் சொல்லி சென்றாள்.  அவளின் வேகம், நடை, பேச்சு, நடை என எல்லாம் பிடித்தது (பருவ வயது என்கிறீர்களா!)

அவளை காதலிக்கலாம் என நினைக்கும் பொழுது, திடீரென ஒரு நாள் மாலையும்,கழுத்துமாய் திருமணம் முடிந்து சொந்தங்களுடன் ஆட்டோவில் வந்திறங்கிய பொழுது,   தாடி வளராமலே சில நாட்கள் சோகமாய் திரிந்தேன்.

அவர்களுடைய குடும்பத்தில் உள்ள சில சிக்கல்களினால், செல்வியின் திருமணம் மூன்று மாதம் கூட நீடிக்கவில்லை.  அவளுக்காக வருத்தப்படுவதா, எனக்காக சந்தோசப்படுவதா என சில நாட்கள் குழம்பி திரிந்தேன்.

சில நாட்களில் நானும், அவளும் நார்மலுக்கு வந்தோம்.  அப்பொழுதெல்லாம் செல்போன் இல்லாத காலம்.  துணிந்து ஆறுதல் சொல்லி கடிதம் எழுதினேன். நான் நாலு பக்கத்திற்கு நாள் நாள் யோசித்து எழுதினால், அவள் நாலே வரியில் அடுத்த நாளே கவித்துவமாய் பதில் வரும்!

கொஞ்சம் இலக்கியமெல்லாம் வாசித்து, நண்பர்களுடன் சுற்றித்திரிந்த காலம் அது! அவளுடன் நட்பாகி, பழகி, இருவருக்கும் பிடித்திருந்தால் காதலிக்கலாம் என கற்பனையில் திட்டம் தீட்டினேன்.

நான் அவளை நெருங்க முயற்சித்த பொழுதெல்லாம் அவள் விலகி விலகி போய்க்கொண்டிருந்தாள். திருமண முறிவு ஆழமான காயங்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும். எனக்கு அத்தனை புரிதலில்லை. அவள் எப்படி யோசிப்பாள் என யோசித்ததேயில்லை.

இந்த குழப்பத்திற்கும் ஒருநாள் முடிவு வந்தது.   இடையில் சில காலம் வெளியூரில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன். மாதம் ஒருமுறை ஊருக்கு வந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன்.  என்னைப் பற்றி என்ன நினைத்தாலோ, வீட்டில் பார்த்த மறு திருமணத்திற்கு ஓகே சொல்லிவிட்டாள். இப்பொழுது யோசித்தால், நான் அத்தனை நம்பிக்கை தரவில்லை என உணர்கிறேன்.  பிராக்டிலாக யோசித்தால், செல்வி எடுத்த சரியென்றேபடுகிறது.

இரண்டாவது திருமணத்திற்கு பிறகு ஒரு நாளும் கண்ணில்பட்டதே இல்லை.  இன்றைக்கும் நடிகர் சிரஞ்சிவியின் நடனத்தைப் பார்த்தால், செல்வி நினைவிற்கு வருகிறாள்.  வாழ்த்து அட்டைகளைப் எங்காவது கண்ணில் பட்டால் செல்வி தெரிகிறாள்.

இன்னும் சில காதல்கள் இருக்கின்றன.  இன்றைக்கு செல்வியின் நினைவுகள் போதும்!

கோபமும், மன்னிப்பும்!

அன்றைக்கு அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பும் பொழுது, சில பிரச்சனைகளினால் மகா எரிச்சலுடன் கிளம்பினேன்.  போகிற வழியில் நண்பனை பார்த்துவிட்டு போகலாம் என போனில் பேசினேன்.  ”20 நிமிடம் ஆகும். கொஞ்சம் காத்திரு. வந்துவிடுகிறேன்” என்றான்.

நேரே போய் அலுவலகத்திற்கு கீழே வண்டியை பார்க் செய்துவிட்டு டீ குடித்துவிட்டு வரலாம் என கிளம்பினேன்.  அப்பொழுது ஏடிஎம் வாசலில் காவலுக்கு உட்கார்ந்திருந்த செக்யூரிட்டி “இங்க வண்டியை வைச்சுட்டு எங்க போறீங்க!. வண்டியை எடுங்க” என்றார்.

“எங்கே போறோம்னு உங்ககிட்ட சொல்லிட்டு தான் போகனும்னா!... இன்னும் சில வார்த்தைகள் கோபமாய் பேசிவிட்டு, விருட்டேன போய்விட்டேன்.

தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருந்த பொழுது, நடந்தவற்றை அசைப்போட்ட பொழுது,  யார் மேலேயோ இருந்த கோவத்தை ஏன் நாம பெரியவர்கிட்ட காட்டினோம்? ரெம்ப தப்பாச்சே!  என யோசித்தேன்.  மேலே அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் நண்பனுக்காக காத்திருக்கிறோம் என சொல்லியிருந்தா, முடிந்துவிட்டது.  இவ்வளவு மோசமா இதற்கு முன்னாடி இப்படி நடந்துகொண்டதில்லையே!  என நினைத்தேன்.

நேரே போய், “நான் வேறு ஒரு பிரச்சனையிலே உங்ககிட்ட கோபமாய் பேசிட்டேன்.  மன்னிச்சுங்க!  மேலே தான் என்னுடைய நண்பர் வேலை செய்கிறார்” என்றேன்.

அவர் பெருந்தன்மையாய்,  ”மன்னிப்பெல்லாம் எதுக்கு தம்பி! பக்கத்திலே பெரிய மால் இருப்பதால், அங்க பார்க்கிங் சார்ஜ் அதிகம்னு இங்க வந்து பார்க் பண்ணிட்டு போயிடறாங்க!  ஏடிஎம்ல பணம் எடுக்க வர்றவஙக வண்டியை வைக்க தடுமாறாங்க! கவனமா பாத்துக்கிட மாட்டிங்களான்னு கம்பெனி என்னை திட்டுது!” என்றார்.

அதற்கு பிறகு நண்பன் வருகிறவரை அவரிடம் பேசியதில், இரண்டு பசங்க! வளர்த்து ஆளாக்கி, திருமணம் முடித்து வைத்தும் இன்னும் செட்டிலாகலை! என் மனைவிக்கு உடம்புக்கு முடியல!  பன்னிரண்டு மணி நேரத்திற்கு இவங்க தர்ற சம்பளம் ரெம்ப கம்பி! என அவருடைய துயரக்கதையை முழுவதும் சொன்னார்.

எங்க அப்பா கூட இறப்புக்கு முன்னாடி சில காலம் செக்யூரிட்டியாக வேலை செய்தது நினைவுக்கு வந்தது.

லிப்ட் கதைகள் பாகம் 2

வழக்கம் போல அலுவலகம் முடிந்து வந்துகொண்டிருந்தேன்.  சென்னையின் ஒதுக்குப்புறமான பகுதி என்பதால், குறிப்பிட்ட நேரங்களில் தான் பேருந்து வரும். அதனால் மக்கள் எல்லோரிடமும் உரிமையாய் லிப்ட் கேட்பார்கள்.  நானும் அழைத்துப்போவேன்.

இன்றும் ஒருவர் கைகாட்டினார்.  ஏற்றிக்கொண்டேன்.  கிளம்பிய கொஞ்ச நேரத்தில் வண்டியில் ஒரு சின்ன தடுமாற்றம் வந்தது. கொஞ்ச தூரம் சாலை மோசமாக இருந்ததால் தானோ என கொஞ்சம் உற்றுக் கவனித்ததில் வண்டியில் தான் தடுமாற்றம் இருப்பதை உறுதிப்படுத்தினேன்.

வண்டியில் காற்று குறைவாக இருக்கிறதோ என கொஞ்சம் நிறுத்திப் பார்த்தேன். நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு தான் காற்று அடித்திருந்தேன்.  சோதித்ததில் காற்றுப் பிரச்சனையில்லை.

திரும்பவும் வண்டியை ஓட்ட ஆரம்பித்தேன்.  சிறிது தூரம் ஓடியதும், மீண்டும், அதே தடுமாற்றம்.  காலையில் கூட இந்த தடுமாற்றம் இல்லையே! என ஒரே யோசனை.  பழைய வண்டி என்றாலும் பரவாயில்லை. வண்டி வாங்கி ஆறு மாதம் தான் ஆகிறது.

சில சமயங்களில் வயதானவர்கள் உட்கார்ந்து வரும் பொழுது, ‘கிரிப்பாக’ பிடிக்கவில்லை என்றால், இந்த தடுமாற்றம் வரும்.  ஆனால், ஏறியிருப்பவரோ நடுத்தர வயது நபர் தான்.

கண்ணாடி வழியே பின்னாடி அமர்ந்திருப்பதை கவனித்தேன்.  ஏதும் வித்தியாசமாகபடவில்லை.

இப்படி குழப்பத்திலேயே 20 நிமிடமும் பயணம் முடிந்து, அவர் இறங்கும் பொழுது தான் கவனித்தேன்.  கொஞ்சம் தடுமாற்றத்துடன் இறங்கினார். அதே போல, நடக்கும் பொழுதும்!  சே! ஒரு ‘குடிமகனுக்காகவா’  இவ்வளவு சின்சியரா லிப்ட் கொடுத்தோம் என நொந்தே போய்விட்டேன்.  :(

தொடர்புடைய சுட்டி :

லிப்ட் - சில குறிப்புகள்

இரயில் பயணம் - ‍சில குறிப்புகள்

பயணத்தில் கூட 4 டப்பாக்களில் விதவிதமாய் உணவு உண்பவர்களை பார்த்தால், பொறாமையாக இருக்கிறது!

இந்த 'செல்'லும், காதில் மாட்டுகிற வயரும் ரயில் சிநேகத்தை கெடுத்துவிட்டது!

'பிஸ்கட்டோ எதுவோ வாங்கி சாப்பிடாதீர்கள்' என தொடர்ந்து சொல்லும் எச்சரிக்கைகள் சக பயணிகளை திருடனாய் பார்க்க வைக்கிறது!

உறுதி செய்யப்பட்ட படுக்கை/உட்காரும் இடங்களை வாழ்நாள் முழுமைக்கும் வாங்கி இருப்பது போல நடந்துகொள்கிறார்கள்.

ஆர்.ஏ.சியில் கணவன் படுத்து உறங்கி கொண்டும், மனைவி உட்கார்ந்து தூங்கி வழிந்தும் எப்பொழுதும் பயணிக்கிறார்கள்.

பேருந்து பயணம் எனில் மூன்று இட்லிகளோடு சிக்கனமாய் முடித்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது! ரயில் என்றாலோ பிரியாணியை கூட வயிறு முட்ட சாப்பிட முடிகிறது!

ரயிலில் சாப்பாட்டை சுவையாக எந்த காலத்திலும் தந்துவிட‌க்கூடாது என அம்மா மீது சத்தியம் செய்திருப்பார்கள் போல!

பகல் நேர பயணத்தில் எப்படியாவது ஒரு திருநங்கையை பார்த்துவிடமுடிகிறது!

படுக்கை உறுதி செய்யப்பட்ட பயணமும், அன்ரிசர்வ் பயணமும் உலகம் இரண்டாய் இயங்குவதை தரிசனம் செய்யலாம்!

வீடு - பேய்களும் முனிகளும்!

ஊரில் அம்மாவிற்கு உடல்நலம் சரியில்லாமல் மருத்துவமனையில் சேர்த்திருந்தார்கள்.   ஊருக்கு போய், 4 நாட்கள் தங்கி, உடல் நலம் கொஞ்சம் தேறியதும் கிளம்பிவந்தேன்.

அதற்கு பிறகு, அண்ணன் தான் இருந்த வீட்டை காலி செய்துவிடலாம் என புதிய வீடு ஒன்றை தேடிக்கொண்டிருந்தார்.  இப்பொழுது தானே புதிய வீட்டிற்கு போனீர்கள்? இந்த வீட்டில் என்ன பிரச்சனை என்றேன்.  இந்த வீட்டில் ’பேய்’ இருக்கிறது என்றார்.

எப்படி கண்டுபிடித்தீர்கள்? என்றதற்கு ஏற்கனவே வீட்டை காலி செய்துவிட்டு போனவர்கள் பக்கத்தில் சொல்லி சென்றிருக்கிறார்கள்.  நானும் ஜாதகம் பார்த்தேன்  ”இந்த வீட்டில் இருக்கவேண்டாம் கிளம்பி விடுங்கள் என சொன்னார்கள்” என்றார்.  ’அந்த பேய்தான் அம்மாவை தாக்கிவிட்டது’ என்றார்.

அம்மாவிற்கு 25 வருடங்களாக சர்க்கரை நோய் இருக்கிறது.  எடுத்துக்கொண்ட மருந்து, மாத்திரைகள் அம்மாவின் உடல் பாகங்களை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரித்து தின்றுவிட்டன.  வயதும் 65ஐ தாண்டிவிட்டது.  உடல் தரும் தொல்லையிலிருந்து விடுபட அம்மா இனி வாழும் காலம் வரைக்காவது நல்ல சாப்பாடு சாப்பிடலாம் என முடிவெடுத்துவிட்டார். அதனால் உணவு கட்டுப்பாடு இல்லாமல் சாப்பிடுகிறார். அதனால் தான் இவ்வளவு சிக்கல்! இப்படி விளக்கம் கொடுத்தாலும், பேய் கண்ணுக்கு முன்னாடி பயமுறுத்தியதே தவிர, அறிவுபூர்வமான விளக்கம் ஏதும் தேவைப்படவில்லை அண்ணனுக்கு!

இருக்கும் சொந்த வீட்டை விட்டு விட்டு, இப்படி வாடகை வீடுகள் தேடி அலைவதற்கும் பின்னாலும் ஒரு அமானுஷ்ய முன்கதை ஒன்று இருக்கிறது. 

எங்க அம்மாவின் பெரியம்மா ஒருவர் 98 வயது வரை உயிரோடு இருந்தார்.  அம்மாவின் அம்மா அம்மாவின் சிறுவயதிலேயே இறந்துவிட்டதால், பெரியம்மா தான் அம்மாவிற்கு  திருமணமே செய்து வைத்திருக்கிறார். இறப்பதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பாக எல்லோரும் ஆசி பெறும் பொழுது, எங்க அண்ணனும் போயிருக்கிறார். கிழவி ஆசி மட்டும் வழங்காமல், ”அம்மா குடியிருக்கும் அந்த வீட்டை இப்பொழுது எடுத்துக்கட்டாதே! உனக்கு தொல்லைகள் வரும். அம்மா இருக்கும் வரைக்கும் அந்த வீட்டில் இருக்கட்டும். அம்மாவின் காலத்திற்கு பிறகு, அந்த வீட்டை புதுப்பித்துக்கட்டி நீ குடிபோ!”  என சொல்லியிருக்கிறார்.

நான் வீட்டை பழுது பார்க்கலாம், எடுத்துக்கட்டலாம் இந்த 6 மாதத்தில் இரண்டொரு முறை பேசும் பொழுதெல்லாம் அண்ணன் தட்டிக்கழித்தார். துருவி துருவி கேட்ட பொழுது, இந்த அமானுஷ்ய கதையை சொன்னார். தலையில் அடித்துக்கொண்டேன்.

இருக்கிற வீட்டை காலி செய்துவிடுகிறேன் என சொல்லி, புதிய வீடும் கிடைக்காமல் அண்ணன் ஏகமாய் மாட்டிக்கொண்டார். கடைசி நேரத்தில், ஒருவீடு பார்த்து குடியேறினார்.

கடந்த மாதம் அண்ணிக்கு திடீரென உடல்நலம் சரியில்லை.  நடு மண்டையிலிருந்து நடு முதுகு வரை அப்படி ஒரு வலி.  நான்கு நாட்களாக தூக்கமே இல்லாமல், ஒரே அழுகை.   நகரின் முக்கிய சிறப்பு மருத்துவரை பார்த்து, பீஸ் எல்லாம் நிறைய கொடுத்து, ஸ்கேனெல்லாம் எடுத்து பார்த்ததில் ஒன்றுமேயில்லை என சொல்லிவிட்டார்கள்.

அதற்கு பிறகு அண்ணி அவருடைய அண்ணன் வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டார். தொடர்ந்து அங்கேயே இருந்தார். சந்தேகம் வந்து,  போனமுறை ஊருக்கு சென்ற பொழுது, இந்த வீட்டில் ஏதும் பிரச்சனை இல்லையே! என்றேன்.  இந்த வீட்டில் ‘முனி’ இருக்கிறது என்றார். எப்படி? என்றதற்கு,  உங்க அண்ணிக்கு உடல் நலம் சரியில்லை என்றதும், மூன்று ஜாதக்காரர்களை பார்த்துவிட்டேன். மூவருமே முனி இருக்கிறது என்கிறார்கள்.  நான் ஜாதகம் பார்த்த மறுநாள் இந்த வீட்டின் உரிமையாளர் ‘இந்த வீட்டில் ஒரு தெய்வம் இருக்கிறது! செவ்வாய், வெள்ளியில் விளக்கு போடுங்கள்!” என சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

இந்த வீட்டையும் காலி செய்ய போகிறீர்களா? என்றேன்.  மூன்று அறைகளில் பின்னாடி உள்ள அறையில் சமைக்கிறோம். அங்கு சமைக்கவேண்டாம். முன் அறையில் சமையுங்கள் என சொல்லியிருக்கிறார்கள். அதை செய்ய போகிறேன் என்றேன்.

இதையெல்லாம் அசை போட்டுக்கொண்டே தூங்கிப்போனேன்.  கனவில் முனியும், பேயும் கடுமையான சண்டை போட்டார்கள். யார் ஜெயிப்பார்கள் என வேடிக்கைப் பார்த்து கொண்டிருந்த பொழுது, அலாரம் அடித்து பகீரென்று எழுந்தேன். கும்மிருட்டு.  விடிகாலை 6.30க்கு வைகை என்பதால், 4.30 மணிக்கு எழ நான் தான் அலாரம் வைத்திருந்தேன். 

சமையல் கட்டு அறையில் தான் குளியலறையும் இருந்தது.  குளிக்கும் பொழுது, முனி வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்ததாக ஒரு பிரமை வந்தது. வெட்கம் வந்தது.

பேய்களுடனும் முனிகளின் நினைவுகளுடனும் மக்கள் வாழ்ந்துகொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.