’அத்தோ’ உணவு தெரியுமா?

வேலை ரீதியாக செங்குன்றம் வழியாக போய்வருவதுண்டு. ஒரு நாள் மாலையில் ஒரு தள்ளுவண்டி அருகே மக்கள் நாலைந்து பேர் நின்று சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். கேட்டால், ‘அத்தோ – குழம்பு’ என்றார்கள். மக்கள் பிஸியாக அந்த கடையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டும், பார்சல் வாங்கிக்கொண்டும் சென்றார்கள்.

காவிக்கலரில் வேகவைத்த நூடுல்ஸ், கோஸை பச்சையாக சீவல் சீவலாக வெட்டி ஒரு தட்டில்! வெங்காயத்தை எண்ணையில் போட்டு வதக்கி மொறு மொறு என தயார் நிலையில்! கடலைமாவு, நல்லெண்ணெய், கொத்தமல்லி, பேஜோ (தட்டு போல எண்ணெயில் போட்ட வடகம்)

-   
  இதை எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக போட்டு கையால் கிளறி ஒரு சின்னத்தட்டில் வைத்து தருகிறார்கள்.இதனோடு கூடவே வாழைத்தண்டு சூப் போல தண்ணியாக தருகிறார்கள்.  அதை குழம்பு என்கிறார்கள்.

முதன்முதலாய் வாங்கிச் சாப்பிடும் பொழுது புளிப்பு, காரம் என வித்தியாசமான சுவையில் இருந்தது! முழுவதையும் என்னால் சாப்பிடமுடியவில்லை.  இப்பொழுது வாரம் ஒருமுறை அந்தப்பக்கம் போகும் பொழுது சாப்பிட்டு சாப்பிட்டு பழக்கமாகிவிட்டது! ஒரு பிளேட் ரூ. 35 (குழம்புடன்) இதோடு அவித்த முட்டையைச் சேர்த்தால் அசைவ அத்தோ. இறைச்சியும் சேர்க்கலாம் என்கிறார்கள். அந்த கடையில் இல்லை!

இதை பர்மாவின் தேசிய உணவு என்கிறார்கள். பர்மாவிலிருந்து 60களில் இங்கு வந்தவர்கள் சென்னையின் கடற்கரை சாலையில் நிறைய பேர் தள்ளுவண்டியில் விற்றுவருகிறார்களாம்.  வட சென்னையில் நல்ல பரிச்சயம். தென் சென்னையில் எங்கும் நான் பார்த்ததில்லை. மதுரை முனியாண்டி விலாஸ், திண்டுக்கல் தலப்பாக்கட்டி பிரியாணி எல்லாம் நாடு முழுவதும் விற்கும் பொழுது, வடசென்னையில் பரிச்சயமான இந்த உணவு, தென் சென்னையில் பார்க்கமுடியாதது ஆச்சர்யம்!

இதற்கு முன்பு வழக்கறிஞர் நண்பர் ஒருவர் கடற்கரை சாலையில் ஒரு கடையில் பர்மா நூடுல்ஸ் சாப்பிட்டு, புட் பாயிசன் ஆகி வயிறு அப்செட் என்றார்.  இரண்டு நாட்கள் படுத்தபடுக்கையாக இருந்தார்.   ஆகையால், கொஞ்சம் கடையின் சுத்தம் பார்த்து தான் சாப்பிடவேண்டும்.

நான் சாப்பிடும் கடை, கணவன் மனைவி இருவரும் வைத்திருக்கிறார்கள்.  தள்ளுவண்டி என்றாலும், தயாரிப்பு முறையில் சுத்தமாக வைத்திருப்பார்கள். இதுவரை 6 முறை சாப்பிட்டு இருக்கிறேன். எந்த தொந்தரவும் இல்லை!

எங்க தாத்தா கூட பர்மாவில் தொழில் செய்தவர் என்பார்கள். பர்மா உணவு பிடித்ததற்கு அது கூட காரணமோ?

சாப்பாட்டு நேர சிந்தனைகள்!

ஒரு புதிய பகுதிக்கு சென்றால் ஒன்றுக்கு மூவரை கேட்டுவிட்டுத்தான் உணவகத்துக்கு செல்கிறேன்.  ஆனால், பல சமயங்களில் சுமாராக தான் இருக்கிறது.  இதுவே சுமார் என்றால், மற்ற உணவகங்களின் நிலை? நினைத்தாலே பயமாக இருக்கிறது.

சாப்பிடும் பொழுது சுவைத்து, நன்றாக மென்று சாப்பிட சொல்கிறார்கள். கிடைக்கிற சாப்பாடெல்லாம் ரெம்ப சுமாராக இருக்கும் பொழுது இது எப்படி சாத்தியமாகும்? நீங்களெல்லாம எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?

பொரியலோ/ கூட்டோ மறுமுறை கேட்கும் பொழுது முதல்முறை வைத்ததை விட அதிகமாகவே தருகிறார்கள்.  இவனுக்கு பிடிச்சுப் போச்சு. இனி அடிக்கடி தொந்தரவு செய்வான் என்ற எண்ணமா?   அல்லது நம்ம பொரியலையும்/கூட்டையும் விரும்பி சாப்பிடறானே! இவன் ரெம்ப நல்லவன்டா! என நினைக்கிறார்களா!  :)

உணவகங்களில் அடிக்கடி விலை பட்டியலை மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.  கேட்டால் விலைவாசி கூடுகிறது என பதில் சொல்கிறார்கள்.  ஆனால், சம்பளம் மட்டும் கூடவே மாட்டேன் என்கிறதே! :(

சாப்பிடும் பொழுது சாப்பாட்டை மட்டும் பார்த்து சாப்பிடவேண்டும் என ஜென் தத்துவம் சொல்கிறது!  ஆனால், சாப்பாட்டில் கைவைத்தால், ஏகப்பட்ட சிந்தனைகள் வந்து தொந்தரவு செய்கின்றன. " மருந்து குடிக்கும் பொழுது, குரங்கை நினைக்காதே!" பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது!

நல்ல உணவகங்கள் அரிதாக இருப்பதால், சில பதிவர்களை போல வருங்காலங்களில் நான் அறிந்த உணவகங்களை நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தலாம் என நினைத்து இருக்கிறேன்.

வீட்டுச் சாப்பாடே சாலச்சிறந்தது!

நேற்று நண்பனுடன் அவனுடைய மாமாவை சந்திக்க போயிருந்தேன். அவர் தனது நண்பர்களுடன் தனது மாசாலா நிறுவனத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார். அதிலிருந்து சில தகவல்களை பகிர்கிறேன்.

****

குழந்தைகளுக்கு கூட தன்னுடைய மசாலா பொருட்களை பயன்படுத்தவேண்டும் என தரமான பொடியை தரவேண்டும் என்ற கனவுடன் இந்த மசாலா துறைக்கு வந்தேன். இந்த இரண்டு வருடங்களில் அந்த கனவை மொத்தமாக தகர்த்துவிட்டார்கள்.

காரமே இல்லாத சொத்தை மிளகாய்த்தூளை அரைத்து, நிறைய உடல் தொந்தரவுகளை தரும் சிவப்பு ரசாயன பொடியை கலந்து சிவிரென சிகப்புதூளாக விற்கிறார்கள்.  அதை கிலோ ரூ. 40 என‌ மிக மலிவான விலைக்கு விற்கிறார்கள். அவர்களோடு நாம் போட்டி போடவே முடியாது.

பல கல்லூரி கேன்டின்களுக்கு மசாலா விற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். கேன்டின் கான்டாராக்டர்கள் பொடியை மலிவா கொடு! என்று தான் பேசுகிறார்களே தவிர, தரமான பொருளை கொடு என கேட்பதே இல்லை. இதைத்தான் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

இரண்டு வருடங்களாக தரமான பொருளை விற்கவேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் முயற்சி செய்து, சில லட்சங்கள் நட்டம் அடைந்தது தான் மிச்சம்.

எந்த கடைக்காரரும் தரமான பொருளை தாருங்கள் என கேட்பது இல்லை.  தனக்கு கூடுதலாக கமிசன் கிடைக்கிறதா என்று தான் பார்க்கிறார்கள்.  பிரபலமான நிறுவன பொருட்கள் தவிர, குறைவாக கமிசன் கிடைக்கும் தரமான பொருட்களை கடைக்காரர்கள் வாங்கி விற்பதே இல்லை.

ஒருமுறை அப்பளம் வாங்கி விற்கலாம் என விசாரித்தால், அப்பளத்தின் மொறுமொறுப்புக்கு சோடா பவுடர் போடுவதாக சொன்னார்கள்.  அது இல்லாமல் மொறுமொறுப்பு சாத்தியமே இல்லையாம்.  அப்பளம் விற்கும் திட்டத்தையே கைவிட்டேன்.

நேற்று ஒரு கேன்டின்காரரிடம் ஊறுகாய் எங்கு வாங்குகிறீர்கள்? என கேட்டதற்கு, கிலோ ரூ. 26க்கு வாங்குகிறேன் என்றார். எங்கோ ஆந்திராவின் கிராமப்புற பகுதியில் குடிசைத் தொழில் செய்பவர்களிடமிருந்து வருகிறதாம்.  எண்ணெய், மிளகா பொடி என விற்கும் விலைக்கு ரூ. 26க்கு தயாரிக்கவே முடியாது. எதைப்போட்டு தயாரிக்கிறார்கள் என்பது ஆச்சரியம்.

இப்படி ஒருமணி நேரம் கலப்படம், வணிகம், சந்தை என இந்த சந்தை எவ்வளவு மோசமாக இருக்கிறது என்பதை விலாவாரியாக சொன்னார்.  எந்தவித தரக்கட்டுப்பாடும் கிடையாது. அவ்வப்பொழுது ஏதாவது ஒரு அதிகாரி போனைப் போட்டு, லஞ்சம் வாங்கிக்கொண்டு போய்விடுகிறார்களாம். கேட்டு முடிந்ததும் கொஞ்சம் கிறுகிறுத்துத்தான் போனது.

முன்பெல்லாம் சொந்த பந்தங்களுக்கு என்னுடைய மசாலா பொடியை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். இப்பொழுது சந்தைகளின் விதிகளுக்கு தகுந்தவாறு நானும் மாறிக்கொண்டதால் (கலப்படம் செய்வதால்)இப்பொழுது சொந்த பந்தங்களுக்கு பொடியை தருவதில்லை என்றார். :(

இத்தனையையும் பார்த்து, இப்பொழுதெல்லாம் வெளியில் சாப்பிடுவதே இல்லை. வீட்டுச்சாப்பாடு தான் சாப்பிடுகிறேன்! என்றார். எனக்கும் அதுதான் ரெம்ப சரியென்றுபட்டது!

இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு, சொந்தக்கார பெண் கேட்டரிங் படித்துவிட்டு, ஒரு 3 ஸ்டார் ஹோட்டலில் பயிற்சிக்காக போய்க்கொண்டிருக்கிறார். கொஞ்சநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். ஹோட்டலில் சமைக்கிற விதம் குறித்து சொன்னதும், தலைச்சுற்றல் வந்தது. அதை இன்னொரு நாள் பகிர்கிறேன். :)