500 ரூ கள்ளப் பணம்! ஜாக்கிரதை!

காலையில் கரூர் வைஸ்யா வங்கி போயிருந்தேன். 10 நிமிட இடைவெளியில் அடுத்தடுத்து இரண்டு 500 ரூபாய் கள்ள நோட்டுகளை கேஷியர் கண்டுபிடித்தார். பார்த்ததும் கண்டுபிடிக்க முடியாத அளவிற்கு, பக்காவாக இருந்தது! திருடர்கள் தெளிவாகிவிட்டார்கள்.  வங்கிகாரர்களும் உஷாராக இருக்கிறார்கள். இடையில் சிக்குவது பொதுஜனம் தான். கள்ள நோட்டை வாங்கியவர் காலையிலேயே மொய்யா என நொந்துகொண்டார்.

முன்பெல்லாம் இப்படி கிடைக்கும் கள்ளப் பணத்தை நம் கண்முன்னே கிழித்துப்போட்டுவிடுவார்கள். அதற்கு முன்பெல்லாம், நம்மிடம் தரமாட்டார்கள். அவர்களே வைத்துக்கொள்வார்கள்.  இப்பொழுது, கொட்டெழுத்தில் ‘Forge Note’ என சீல் குத்தி நம் கையிலேயே தந்துவிடுகிறார்கள். எங்கேயும் இனி மாற்றமுடியாது! வாடிக்கையாளர்களை தொந்தரவு செய்யக்கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்தில் இப்படி கையில் தருகிறார்கள்.  சரியாக செயல்படவேண்டுமென்றால், ஒவ்வொருவராக செயின் போல துப்பறிந்தால் தான், யார் இதை புழக்கத்தில் விட்டது என கண்டுபிடிக்கமுடியும்!

100 ரூ. கள்ள நோட்டு இப்பொழுது புழக்கத்தில் இல்லை என நினைக்கிறேன். இந்திய திருநாட்டில் 100ரூ மதிப்பிழந்துவிட்டதை காட்டுகிறது! கள்ள நோட்டு கும்பலை பிடிக்கும் பொழுது கூட ரூ. 500, ரூ. 1000 நோட்டுகளோடு தான் மாட்டுகிறார்கள். சென்னை என்றில்லை திருச்சி, திண்டுக்கல், கும்பகோணம் என தமிழ்நாடு முழுவதுமே கள்ள நோட்டு கும்பலை கைது செய்திருகிறார்கள். பெரும்பாலும் கலர் ஜெராக்ஸ் மிஷினை வைத்து பிரிண்ட் செய்திருக்கிறார்கள். ஒருமுறை இப்படி கள்ள நோட்டு கும்பலை பிடிக்கும் பொழுது, நமது பத்திரிக்கைகள் இந்த நோட்டுக்களை புழக்கத்தில் விடுவது, பாகிஸ்தானில் இருக்கிற தீவிரவாதிகள் என்றார்கள். அதற்கு பிறகு அதை நிரூபிக்கவும் இல்லை. 

ஆகையால், மக்களே! 500ஐ நிறைய பயன்படுத்துகிறவர்கள் கவனமாக இருங்கள். என்னை போன்ற ஏழைகளுக்கு பிரச்சனையில்லை. எப்பொழுதாவது தான் 500ரூ இரக்கப்பட்டு நம்மை கடந்து போகிறது! J

மனைவியுடன் பேசுங்கள் ‍- திருச்சி சிவா

பன்னிரெண்டாம் வகுப்புப் படிப்பை பாதியோடு விட்டுவிட்டு, பதினேழு வயதில் என்னை மணமுடித்து, 32 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, 49 வயது முடியும் நேரத்தில் என்னை தனி மனிதனாக தத்தளிக்க விட்டு என் மனைவி போய் விட்டாள்.

  அவளுடைய முழு ஒத்துழைப்பு, வாழ விரும்பி நடத்திய போராட்டம், மருத்துவர்களின் முயற்சி, இத்தனையும் மீறி இன்னும் வளர்ந்து நிற்கும் மருத்துவத்திற்கு கட்டுபடாத நோய் ஒன்று, எல்லோரையும் தோற்கடித்து விட்டு அவளை கொண்டு போய் விட்டது.

இதுநாள் வரை என் வாழ்வில், கடந்த காலத்தில் நான் செய்த, அல்லது செய்யத் தவறிய எதையும் எண்ணி வருந்தியதேயில்லை. காரணம் எல்லாம் தெரிந்தே, தெளிந்தே செய்ததுதான்.

ஆனால் கடந்த ஒரு வார காலமாக ஒரு குற்ற உணர்ச்சி என்னை வாட்டி வதைக்கிறது. வாழ்வின் எல்லா நிலைகளிலும், வசந்தம் எட்டிப்பார்க்காத ஆரம்ப காலத்திலும், வளம் குறைந்திருந்த நாட்களிலும் மகிழ்ச்சியோடு என்னோடு வாழ்ந்தவள் அவள்.

பொன் நகைகளை கழட்டிக் கொடுத்து விட்டு, புன்னகையோடு மட்டும் வலம் வந்த நாட்கள் உண்டு. அரசியல் வெப்பம் தகித்தபோதும், தனிமனித வாழ்வின் துன்பங்கள் சூழ்ந்தபோதும், என் அருகே ஆறுதலாய், ஆதரவாய் இருந்தவள்.

எந்த நிலையிலும் தலை தாழ்ந்து வாழ்ந்திட கூடாது என்கின்ற என் குணத்திற்கு இயைந்து, இணைந்து நடந்தவள். சுயமரியாதையை காப்பதில் என்னையும் தாண்டி நின்றவள்.
மூன்று குழந்தைகளும் பிறக்கும் நேரத்தில், இடைதேர்தல் பனி, பிரச்சாரப்பணி, போராட்டங்கள் என்று அவள் அருகே இருக்காமல் சுற்றி கொண்டுஇருந்தபொது சிறிதும் முகம் சுளிகாதவள்.

1982 செப் 15 முரசொலியில் ' என் கண்கள் உன்னை தேடுகின்றன ' என்று கலைஞர் எழுதிய கடிதம் உங்களுக்காகவே என சொல்லி, நிறைமாத கர்ப்பிணியாக இருந்தும் என்னை பெரியகுளம் இடைத்தேர்தலுக்கு அனுப்பிவிட்டு,  செப்17 குழந்தை பிறந்து, இரண்டு நாட்கள் கடந்து 19 ந்தேதி நான் பார்க்க வந்தபோது ஒரு சிறிதும் முகம் சுழிக்காமல் ஒருமணி நேரத்திலேயே என்னை மீண்டும் தேர்தல் களம் அனுப்பி வைத்த கற்பனை செய்ய முடியாத குணம் கொண்ட குலமகள். இரண்டாவது குழந்தை பிறந்து மருத்துவமனையில் இருந்து நேராக அப்போது ஒரு போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டு போலீஸ் நிலையத்தில் காவலில் இருந்த இடத்திலேயே  பிள்ளையை காட்டி விட்டு பத்திரமாக இருங்கள் என்று சொல்லி விட்டு போன இலட்சியவாதியின் சரியான துணை.

விருந்தோம்பல் , உபசரிப்பு, இன்முகம், என்னைக் காண‌ வருவோர் அதனை பேருக்கும் அன்னபூரணி. இரவு இரண்டு மணிக்கு எழுந்து சுடச்சுட தோசையும், குளிர்சாதனப் பெட்டியில் வைத்த பழைய துவையலை ஒதுக்கி புதிதாக அரைத்து பசியாற்றி பின்னர் சுருண்டு உறங்கும் அன்பு தெய்வம், தாய் போன துயரம் தெரியாமல், தாயின் இடத்தையும் நிரப்பி, ஒருபொழுதும், எதன் பொருட்டும் முகம் வாடுவது பொறுக்காமல் துடிக்கும் உள்ளம் கொண்ட உத்தமி;
பொது வாழ்க்கையில் நான் நெறி பிறழாமல் நடப்பதற்குப் பெரிதும் துணையாய், ஊக்கமாய், பக்கபலமாய், இருந்தவள்.

பண்டிகைகளும், திருநாள்களும், கோலாகலமாய், கூட்டம் கூட்டமாய் கொண்டாடுவதற்கு அவள்எடுத்துக் கொள்ளும் முயற்சிகளும், காட்டும் ஆர்வமும் அளவிடற்கரியவை.

இத்தனை கருத்துக்களை அவள் மீது நான் கொண்டிருந்ததை ஒருநாளும் வாய்விட்டு வார்த்தையில் சொல்லியதேயில்லை. ஆண்செருக்கு என்பார்கள், நிச்சயமாக அது இல்லை. இருந்திருந்தால் இந்த உறுத்தல் வந்துருக்காது.

நேரம்இல்லை என்பார்கள், பொய் 32 ஆண்டுகளில் பத்து நிமிடம் கூடவா கிடைக்காமல் போயிருக்கும். தானாகவே புரிந்து கொள்வார்கள் என்பார்கள். என்றால் மொழி எதற்கு? மொழியின் வழியில் ஒரு பொருளுக்கு பல சொற்கள் எதற்கு? பேசுவதற்குதானே? உணர்த்துவதற்குதானே? ஒரு சொல் ஓராயிரம் புரியவைக்குமே!

காலம் கடந்து பயன்படுத்தினால் பயற்றுப்போவது பதார்த்தங்கள் மட்டுமா? வார்த்தைகளும் தானே. சரியான நேரத்தில் வெளிபடுத்தாவிட்டால், 'மன்னிப்பு', 'நன்றி' , ' காதல் ' என்ற எந்த சொல்லுக்கும் உயிர் இருக்காது.விளையும் இருக்காது.

இத்தனை கற்றும் கடமை தவறியதாகவே கருதுகிறேன். ஒருநாள் ஒரே ஒரு தடவை தனியாக அவளிடம், உன்னால் தான் உயர்வு பெற்றேன் என்று கூட அல்ல, உன்னால்தான் இந்த பிரச்சனை தீர்ந்தது, உன் துணைதான் இந்த துன்பமான நேரத்தை கடக்க வைத்தது. உன் ஆலோசனைதான் என் குழப்பத்திற்கு தீர்வு தந்தது. என் வேதனையை பகிர்ந்து கொண்டு என்னை இலேசாக்கினாய் என்று ஒருமுறையாவது கூறியிருந்தால் எவ்வளவு மகிழ்ந்திருப்பாய். கோடிரூபாய் கொட்டிக்கொடுத்தாலும் கிடைக்காத உற்சாகத்தை அடைந்திருப்பாயே!

ஊட்டிக்குப் பொதுக்கூட்டத்திற்கு சென்றிருந்த நேரத்தில் அவளின் உடல் நலம் மோசமடைந்ததாக செய்தி கிடைத்தது வரும் வழியெல்லாம் இப்படியே யோசித்து இன்று அவளிடம் எப்படியும் உள்ளத்தை திறந்து இத்தனை நாள் சேர்த்து வைத்துஇருந்ததை எல்லாம் கொட்டிவிட வேண்டும் என்று வந்து பார்த்தால் முற்றிலும் நினைவிழந்து மருத்துவமனையில் படுத்திருக்கிறாள்.

நினைவு திரும்ப வாய்ப்பேயில்லை என மருத்துவர்கள் உறுதியாக சொன்னபிறகு, மெல்ல அவள் காதருகே குனிந்து 'மும்தாஜை' ஷாஜகான் 'தாஜ்' என்று தனிமையில் அழைத்ததைபோல தேவிகாராணியை 'தேவி' என அழைத்தபோது , மூன்றாவது அழைப்பில் மருத்துவத்தை கடந்த அதிசயமாக புருவங்கள் இரண்டும் மருத்துவத்தை கடந்த அதிசயமாக புருவங்கள் 'என்ன' என்று கேட்பது போல மேல உயர்ந்து வலது விழியோரம் ஒரு துளி கண்ணீர் உருண்டோடியபோது நான் உடைந்துபோனேன்.

பேசியிருக்க வேண்டிய நாட்களில் மனதில் கொள்ளையாய் இருந்தும் பேசாமலே வீணாக்கி, உணர்வுகள் இழந்து கிடந்தவளிடம் அழுது, இன்று அவள் படத்திற்கு முன் உட்கார்ந்து கதறுகிறேன். வருகிற‌வரிடமெல்லாம் அவள் உயர்வுகளை நாளெல்லாம் உணர்கிறேன். ஒரே ஒருமுறை, அவள் கம்பீரமாய் உலவிய நாட்களில் உட்கார வைத்து பேசிஇருந்தால்...........

இவர் நம்மை முழுதாக புரிந்து கொண்டாரோ, இல்லையோ என்ற குழப்பத்திலேயே போய்இருப்பாளோ என்று நாளும் துடிக்கிறேன்.

எனக்கு ஆறுதல் கூறவந்த திரு.இவிகேஎஸ். இளங்கோவன், "வருத்தப்படாதீர்கள் இதெல்லாம் அவர்களுக்கு சொல்லாமலே புரிந்திருக்கும் " என்று சமாதானப் படுத்தினார்.

நான் அவரிடம் கேட்டேன் , " நீங்களோ நானோ பொதுக்கூட்டத்தில் பேசுகிறபொழுதே, நம்முடைய பேச்சு சிறப்பாக இருந்ததோ இல்லையோ, என்பதை கூடத்தில் எழும் கரவொலி மூலம், முகக்குறிப்பின் மூலம், ஆதரவாளரின் மூலம் உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது.

ஆனாலும், நிகழ்ச்சி முடிந்து, காரில் ஏறியவுடன் உடன் பயணிப்பவர்கள் அந்த உரை குறித்து ஏதாவது சொல்லவேண்டும் என ஏன் எதிர் பார்க்கிறோம். பாராட்டினால் பரவசமடைகிறோம் . அதுபற்றி எதுவுமே பேசாமல் கூட வருபவர்கள் அமைதி காத்தால் கோபம் கொள்கிறோமே ஏன்? அது போலதான் வீட்டில் இருக்கிற பெண்களும் தங்கள் செயல்களுக்கும், சேவைகளுக்கும், பணிகளுக்கும், ஒரு வார்த்தை அன்பாக , கனிவாக, பாராட்டு சொல்லாக, கணவன் சொன்னால் மகிழ்வார்கள். இதில் நாம் இழப்பது எதுவுமேஇல்லையே என சொன்னேன்.

ஏழு நாட்களுக்கு மேலாகி விட்டது, அவள் படத்தை பார்க்கிறபோதெல்லாம் நெஞ்சிலே இருந்து எதோ ஒன்று கிளம்பி கண்களில் நீராய் முட்டுகிறது.காலங்கடந்து நான் உணர்கிறேன்.

தோழர்களே! தயவு செய்து மனைவியிடம் பேசுங்கள். அவர்களின் துணையினை, அன்பினை, பொறுப்பினை, பொறுமையினை, பெருமையினை, வாய்விட்டு வார்த்தைகளால் சொல்லுங்கள்.

என் மனைவிக்கு என்னை உணர்த்தாமலே, என் உள்ளதை திறக்காமலே, பேச்சையே தொழிலாக கொண்டவன் பேசி மகிழவைக்காமலேயே அனுப்பி வாய்த்த கொடுமை இனி வேறெங்கும் நிகழவேண்டாம்.. வேண்டி கேட்கிறேன்

உங்களுக்காகவே
உங்கள் பிள்ளைகளை,
உங்கள் பிரச்சனைகளை,
உங்கள் உறவுகளை, சுமந்து உங்கள் தேவைகளைப் புரிந்து தீர்த்து, எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொண்டு, பொருள் தேடி, புகழ்தேடி நாம் வெளியே சுற்றுகிற‌போதேல்லாம், காவல் தெய்வமாய் குடும்பத்தைக் காக்கும் அந்த பெண்களை புரிந்து கொண்டோம் என்பதன் அடையாளமாய், அங்கீகாரமாய் நாலு வார்த்தைகள் தயவு செய்து பேசுங்கள்!

நான் சந்தித்து கேட்டவர்களில் 95 விழுக்காட்டினர் என்னைப் போலவே பேசுவதில்லை என்றே சொன்னார்கள். இது மாறட்டும்... என் மனைவியின் பிரிவு தரும் வேதனையை விட இந்த உறுத்தல் தரும் வேதனை மிக அதிகமாக இருக்கிறது. என் அனுபவம் சிலருக்காவது உதவட்டும் என்றே இதை எழுத முனைகிறேன். சில வீடுகளாவது நிம்மதியில், மகிழ்ச்சியில் நிலைக்கட்டும்.

என் வேதனை,
நான்படும் துயரம்
வேறெவர்க்கும் எதிர்காலத்தில் வேண்டாம்
அவளோடு வாழ்ந்த நாட்களின் இனிமையான தருணங்களின்
நினைவுகளே துணையாக அந்த நினைவுகளே சுமையாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.............

இதனை இப்போது சொல்லும் நான் வாழ்ந்த நாட்களில் ஒரு நாள் கூட வாய்விட்டு வார்த்தைகளில் ஒருமுறை கூட சொன்னதில்லை என்பது வெட்கப்பட வேண்டிய ஒன்று.

-   

   - திருச்சி சிவா, தி.மு.க‌

விபத்தும் கட்டுப்பாடுகளும்!

காலை 8.40 போல அந்த தனியார் பள்ளியை கடக்கும் பொழுது, திடீரென்று மின்னல் வேகத்தில் பள்ளியிலிருந்து வந்த ஒரு சிறுவன் என் பைக்கின் மீது மோதினான்.  நான் மெதுவாக வந்ததால், இருவருக்குமே எதுவும் காயமில்லை.  நான் திடீரென பிரேக் போட்டதால்,  பக்கவாட்டில் வேகமாக வந்து மோதியதாலும் பைக் சரிந்துவிட்டது.  நான் வண்டியை தூக்கி நிறுத்தி திரும்ப கிளம்ப எத்தனிக்கும் பொழுது, அதே பையன் அதே வேகத்தில் பள்ளிக்குள் ஓடினான்.  மறந்து போன பெல்ட்டை எடுத்துக்கொண்டு  ஓடுவதாக யாரோ சொன்னார்கள். நடந்த நிகழ்வால், உடலில் கொஞ்சம் பதட்டம் வந்திருந்தது!

அந்த பையனுக்கு 12 அல்லது 13 வயதாவது இருக்கும். சாலையை கடக்கும் பொழுது இருபுறமும் அவனை பார்க்கவிடாமல் தடுத்தது எது?  பெல்ட் போடவில்லை என்றால், பள்ளியில் தணடிப்பார்கள் என்ற எண்ணம் தான் பிரச்சனை.  இன்றைக்கு ஒருவேளை நான் வேகமாக வந்திருந்தால், அந்த பையனின் நிலை?  என மண்டையில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது.

மாலை 3.30 போல பள்ளியை கடக்கும் பொழுது, நேரே போய் தலைமை ஆசிரியரிடம், காலையில் நடந்ததை சொல்லி, பள்ளிக்கு வந்துவிட்டால், நீங்கள் தான் பொறுப்பு. நீங்கள் எப்படி வெளியே அனுப்பலாம்?  அந்த பையனை தண்டிப்பதற்காக நான் இதை சொல்லவில்லை! என்றேன்.

உடனே அந்த பையனின் தோற்றம், வயதை என்னிடமே கேட்டு, யார் என விசாரித்து, இரண்டு நிமிடங்களில் கொண்டு வந்து நிறுத்திவிட்டார்கள்.. காலையில் ‘அங்கிள் வண்டியில் மோதினாயா?’ என்றதற்கு தலையை குனிந்து ’ஆமாம்’ என்றான். ’மிஸ்கிட்ட கேட்டுட்டு போனீயா?’ ‘ஆம்’ என்றான். ’அங்கிள் இப்ப வந்து உன் மீது கம்பளைண்ட் பண்ணவரலை. இப்படி சாலையை பார்க்காமல், ஓடிவந்தால், அடிப்பட்டுவிடுமே! என்று சொல்ல வந்துள்ளார். இனி கவனமாக போவியா?’ என்றதற்கு ‘சரி’ என்றான்.

"பள்ளி வந்த பிறகு, இனி யாரும் வெளியே போக கூடாது. தவிர்க்கமுடியாமல் போனாலும் கவனமாக போகவேண்டும் என மாணவர்களுக்கு தெரிவியுங்கள்” என்றேன். சரி என்றார்கள். வந்துவிட்டேன்.

அந்த தலைமை ஆசிரியரின் பார்வை, பேச்சு எல்லாவற்றிலும் கடுமை இருந்தது.  விட்டால், என்னையே கண்டிப்பார்கள் போல தோற்றம் இருந்தது. தனியார் பள்ளிகளில் தண்டிப்பதில் கவனமாக இருக்கிறார்கள்.  அதனால் தான் அந்த பையனுக்கு, சாலை தெரியவில்லை. வண்டி தெரியவில்லை. பெல்ட் மட்டும் தான் கண்ணில் நின்றிருக்கிறது!

ஒரு விபத்தும் ‘கூடா நட்பும்’

அடையாறு மேம்பாலத்தில் ஓர் ஆணும், பெண்ணும் பைக்கில் செல்கிறார்கள்.  திடீரென்று வேகத்தை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் பாலத்தின் கம்பியின் இடித்து 30 அடி உயரத்திலிருந்து ஆண் தரையில் விழுகிறார். பெண் சிக்னலில் நின்று கொண்டிருந்த ஜீப்பின் மேல் விழுகிறார். ஜீப்புக்கு கொஞ்சம் சேதம். பெண்ணுக்கு எந்த அடியும் இல்லை.  ஆணுக்கோ தலையில் காயம்.  மருத்துவமனைக்கு அள்ளிப்போகிறார்கள். 

-    இது ஒரு சாதாரண செய்தி! ஆனால், இந்த செய்தியை எப்படி ‘சுவாரசியப்படுத்துகிறார்கள்’ என்றால்…

ஜீப்பில் இருந்து விழுந்த அந்தப் பெண், ஒரு நொடி,  உடன் வந்த ஆணைப் பார்க்கிறார். அவரிடமிருந்து செல்போன், இன்னும் ஒன்றிரண்டு விசயங்களை எடுத்துக்கொண்டு, உடனே, ஒரு ஆட்டோவைப் பிடித்து அங்கிருந்து போய்விடுகிறார்.

ஆண் பற்றிய தகவல் ஏதும் இல்லை.  வண்டி எண்ணை வைத்து, பெயர், முகவரி கண்டுபிடித்து விசாரிக்கிறார்கள்.  அவர் ஒரு பெயிண்டர்.  RAபுரத்தைச் சார்ந்தவர்.   அவருடைய மனைவி நர்சாக பணிபுரிகிறார்.  தினமும் தனது மனைவியை மருத்துவமனையில் விட செல்லும் பொழுது, அங்கு வேலை செய்யும் இன்னொரு நர்சிடம் பழக்கம் ஏற்படுகிறது.

இருவரும் கிழக்கு கடற்கரை சாலைக்கு ‘டேட்டிங்’ கிளம்பி போகும் பொழுது தான் விபத்து ஏற்படுகிறது!

இந்த செய்தி தமிழ் இந்துவில் வெளிவந்ததால், ‘கள்ளக்காதல்’ என்று போடவில்லை. வேறு ஒரு செய்தியில், ‘கூடா நட்பு’ என எழுதியிருந்தார்கள்.  இதே செய்தி தினத்தந்தியில் வெளிவந்திருந்தால், ‘கள்ளக்காதல்’ என வெளியிட்டிருப்பார்கள்.

முட்டைவிலை ரூ. 3 - ‍ நம்ப முடிகிறதா?

எங்கள் தெருவில் ஒருவர் அதிமுகவில் வட்ட பொறுப்பில் இருக்கிறார். வெள்ளையும் சொள்ளையுமா எந்த வேலையும் செய்யாமல் போயும், வந்தும் கொண்டிருப்பார். வட்டிக்கு பணம் கொடுக்கிறார் என நினைக்கிறேன். ஒருமுறை வாங்கிய பணத்தை கொடுக்கவில்லை என்பதற்காக, அவர்கள் வீட்டின் வாசலில் ஒரு ஆட்டோவை பிடித்துவைத்திருந்தார்கள்.

சமீப நாட்களில் அவருடைய வீட்டம்மா (சொர்ணக்காவே தான்) வீட்டில் ரூ. 3 என அக்கம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களுக்கு முட்டைகள் விற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். எப்படி என்றால், அரசின் மலிவு விலை கடைகளில் வாங்கி வந்து விற்பதாக சொல்கிறார்கள்.

வெளி மார்க்கெட் விலை ரு.4.50 வரை விற்றுக்கொண்டிருக்கும் பொழுது, எப்படி ரூ. 3க்கு விற்கமுடிகிறது? 

இப்படி ஆளுங்கட்சிகாரர்கள் வாங்கி வந்து விற்பதே அயோக்கியத்தனம் என்பது ஒருபக்கம் இருந்தாலும், எனக்கு என்ன சந்தேகம்னா? அங்கிருந்து மலிவு விலைக்கு வாங்கி வந்து விற்கிறார்களா? அல்லது திருடிட்டு வந்து விற்கிறார்களா என்று தான்!

அரசு விலை கடைகளில்  முட்டை என்னவிலை விற்கிறார்கள்? உங்களுக்கு தெரியுமா? சொன்னீர்கள் என்றால், அவர்களை என்ன செய்வது என யோசித்து ஏதாவது செய்ய வசதியாக இருக்கும்!

கணவனை இழந்தப் பெண் – சில குறிப்புகள்

என் உறவுக்கார பெண்ணை அவளின் அத்தைப் பையனுக்கே திருமணம் முடித்தார்கள்.  திருமணம் ஆன இரண்டு ஆண்டுகளில் டி.பியும் மஞ்சள் காமாலையும் இணைந்து தாக்க பையன் இறந்துவிட்டார்.  டி.பி. ஏற்கனவே தாக்கியிருந்ததை மறைத்து பெண்ணின் வாழ்க்கையை வீணாக்கிவிட்டீர்களே என கடுமையாக சண்டையெல்லாம் போட்டார்கள். அப்பொழுது அந்த பெண்ணுக்கு வயது 23. குழந்தைக்கு வயது 6 மாதம்.

நான்கு, ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்தது.  அந்த பையனின் வீட்டில் இருந்த அந்த பெண்ணிடம் இறந்துபோன கணவனின் அண்ணனே தவறாக நடந்துகொள்ள, பெண்ணை அவருடைய பெற்றோர் தங்களுடன் அழைத்து வந்துவிட்டனர்.

பிறகு, நாம் எவ்வளவு காலம் பாதுகாக்க முடியும் என பெற்றோர் நினைத்து, மறுதிருமணத்திற்கு முயலும் பொழுது, சொந்த சாதியில் யாரும் அந்த பெண்ணை திருமணம் செய்ய முன்வரவில்லை.  எனக்கு சில முற்போக்கான நண்பர்கள் இருப்பதால், அந்த பெண்ணின் அண்ணன் அந்த பெண்ணுக்கு மாப்பிள்ளை கிடைத்தால் சொல்லுங்கள் என்றார்.

“உங்க சொந்தம்,  ஜாதிக்காரங்களுடன் எப்பொழுதும் கொஞ்சி, குலாவி வாழ்கிறீர்கள். அவர்களுக்கெல்லாம் ‘கற்புள்ள’ பெண் தான் வேண்டுமோ? இதற்கு மட்டும் முற்போக்காளர்கள் வேண்டுமா? என கோபமாய் கேட்டேன்.  அவரால் பதில் சொல்லமுடியவில்லை. அமைதியாய் இருந்தார்.

பிறகு, இரண்டு வருடங்கள் கழித்து, வேறு ஒரு சாதியைச் சேர்ந்த, இரண்டு குழந்தைகள் கொண்ட, மனைவியை இழந்தவருக்கு மணம் முடித்துக்கொடுத்தனர்.

***

சொந்த உறவுகள், ஜாதிக்காரர்கள் கணவனை இழந்த அந்த பெண்ணை திருமணம் முடிக்க முன்வர மறுக்கிறார்கள்.  ஆனால், கள்ளத்தனமாக உறவு வைத்துக்கொள்ள பலரும் முயல்கிறார்கள்.  இந்த சமூகம் பிற்போக்குத்தனமாகவும், இழிவாக நடந்துகொள்வதற்கும் இது ஒரு நல்ல உதாரணம்.

****

குடிசை வாழ் பகுதிகளில் கணவன்மார்கள் எப்படி இறக்கிறார்கள் என ஆய்வு செய்ததில், 90% இறப்பதற்கு காரணம் குடி தான் காரணம் என தெரிய வந்திருக்கிறது!

குடிமக்களின் மீது அக்கறை கொள்ளாமல்,  கல்லா கட்டுவதில் குறியாக உள்ள ஜெ. அரசு, தெருவுக்கு நாலு டாஸ்மார்க் கடைகள் திறந்து, பல குடும்பங்களின் தாலியை அறுக்கிறது!  அதனால், ஜெ.விற்கு “தாலி அறுத்த அம்மா” என பட்டம் வழங்கலாம்!

-    *** கணவனை இழந்த பெண்களின் சர்வதேச தினம் இன்று!

ஒரு திருமணம் – சில குறிப்புகள்

தாலி, சடங்கு சம்பிரதாயம், வரதட்சணை, மொய் இன்னும் பல விசயங்களும் இல்லை என சொல்லி, ஒரு திருமணத்திற்கு நண்பர் அழைத்து போயிருந்தார்.

’புரட்சிகர மணவிழா’ என பேனர் வரவேற்றது.  மாப்பிள்ளை புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியை சேர்ந்தவர் என கேட்டறிந்தேன்.

பல திருமணங்களில் குத்தாட்ட பாடல்களை கேட்டும், ஆடியும் பார்த்திருந்த எனக்கு, மண்டபத்தில் தாலி செண்டிமென்ட், ஆணாதிக்கம் குறித்த பாடல்களை பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.  புதிதாக இருந்தன.

மேக்கப் இல்லை; நகை இல்லை; சாதாரண உடைகளில் இருந்தனர். இவ்வளவு எளிமையான மணமக்களை எங்கும் பார்த்ததில்லை.  மணமக்கள் அருகேயே பெற்றோர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்.

வேறு வேறு சாதி பிரிவைச் சேர்ந்த, காதல் கொண்ட இருவர் தங்கள் குடும்பத்துடன் போராடி, ஏற்பாடு செய்த திருமணம் என பேச்சில் புரிந்தது!

வாழ்த்திப் பேசியவர்கள் எல்லாம் கடந்த காலங்களில் இதே மாதிரி திருமணம் முடித்தவர்கள் என அறிய முடிந்தது!

அருகில் இருந்த அறுபது வயது பெரியவர் “தாலியைப் பத்தி இவ்வளவு பேசுறாங்க!  நல்ல நேரத்தில் தாலி கட்டனும்னு தோணலையே” என்றார். சிரித்துக்கொண்டேன்.

”தங்களுக்குள் எழும் பிரச்சனைகளை ஜனநாயக முறையில் தீர்த்துக்கொள்வோம், பிற்போக்குத்தனங்களை கடைப்பிடிக்கமாட்டோம், சமூக மாற்றத்திற்காக இறுதிவரை போராடுவோம்” என உறுதிமொழி எடுத்துக்கொண்டனர்.  கையெழுத்திட்டனர்.  பெற்றோர்கள் மாலை எடுத்துதர மணமக்கள் மாலை மாற்றிக்கொண்டனர்.  மணமக்கள் வாழ்க! என குரல் கொடுத்தனர். உற்சாகமாய் கைகளை தட்டினர் அவ்வளவுதான். திருமணம் முடிந்தது. மணமக்கள் வந்த அனைவர்களுக்கும் நன்றி தெரிவித்தனர்.

நுழைவாசல் அருகே புத்தக கடை ஒன்று போட்டிருந்தார்கள்.  நாவல்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள் என அனைத்தும் முற்போக்கான நூல்கள். திருமணங்களில் புத்தகங்களை பரிசாக தரவேண்டும் என்பது எனது ஆசை.  வந்தவர்கள் புத்தகங்களை வாங்குவதும், மணமக்களுக்கு தருவதுமாய் இருந்தார்கள்.

ரெம்ப நாளைக்குப் பிறகு மனத்திருப்தியுடன் ஒரு சுவையான சாப்பாடு சாப்பிட்டேன்.

’உலகின் அழகிய மணமக்கள்’ என்று எங்கோ படித்த வாசகம் நினைவுக்கு வந்தது. இவர்கள் தான் அவர்கள் என நினைத்துக்கொண்டேன். 

மணமக்கள் வாழ்க!