காதல் + கலாட்டா = ஊரடங்கு உத்தரவு! - ஒரு உண்மைக்கதை

எங்களது அலுவலகத்திற்கு அருகே ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்யும் தொழிலாளி அவர்.  கடையில் டீ சாப்பிடும் பொழுது, மதிய உணவு சாப்பிடும் பொழுதும் பழக்கமாகி, நெருங்கிவிட்டார்.

மாதத்தில் இரண்டு நாள் ஊருக்கு போகிறேன் என சென்றுவிடுவார்.  என்னங்க! என விசாரித்தால் ஒரு அடிதடி வழக்கு! வாய்தாவிற்கு போய்விட்டு வருகிறேன்! என்றார்.

இன்னொரு சமயத்தில், இதுப்பற்றி கேட்டதற்கு விளக்கினார். ஒரு சினிமாவிற்கான கதை இந்த உண்மைக்கதையில் இருந்தது.

****

எங்கள் ஊரில் ஒரு பெண்ணிடம் நான் பேசினேன்.  அதை அந்த பெண்ணின் சித்தப்பா பையன் பார்த்துட்டான்.  வேறொரு சமயத்தில் இதை மனசுல வைச்சுகிட்டு ஒரு அடி வேற என்னை அடிச்சுட்டான்! ஒரு பொடிப்பையன் உன்னை அடிச்சுட்டான்! அவனை வெளுக்கனும்!னு நண்பர்கள் எல்லோரும் கோபப்பட்டாங்க!

'விடுங்கடா! நான் பேசினது தப்பு! அவன் அடிச்சுட்டான்! இத்தோட விட்டுறலாம்!' என அனைவருக்கும் சமாதானம் சொன்னேன்.

சில நாட்கள் கழித்து, இதே காரணத்திற்காக மீண்டும் எங்க சித்தப்பாவை கைய உடைச்சிட்டாங்க! நம்மால சொந்தகாரங்க பாதிக்கப்படுகிறாங்க! இனிமேல் இதை வளரவிடக்கூடாதுன்னு..  நேர்ல போய், உட்கார்ந்து பேசி, சமாதானம் பேசலாம்னு முடிவு பண்ணினேன்.

சென்னையில் நண்பர்களை அழைச்சுகிட்டு, 5 பைக்குல 10 பேர் கிளம்பினோம்.  ஊர் போய் சேர்றதுக்கு இரவாயிடுச்சு!  சித்தப்பா, பெரியப்பா கிட்ட பேசினா, இரவுல பேசமுடியாது! விடிகாலையில பேசிக்கலாம்! படுங்கன்னு சொல்லிட்டாங்க!

நாங்க பேச்சுவார்த்தைக்கு கிளம்பினோம். எதிர்தரப்போ அடிக்க ஆள் திரட்டுறாங்கன்னு தப்பா புரிஞ்சுகிட்டு அவங்க ஆள்களை திரட்டா ஆரம்பிச்சிட்டாங்க!

காலையில் கிளம்பினோம். 'நாங்க (5 பைக்ல) 10 பேர் முன்னாடி போறோம்! மற்றவங்க பின்னாடி வாங்க! என சொல்லிவிட்டு கிளம்பினோம்.  போகிற வழியில் ஒரு தோப்புக்கு அருகே 30லிருந்து 40 பேர் கொண்ட ஒரு கூட்டம் எங்களை வழிமறித்து ஆயுதங்களால் தாக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

பேச்சுவார்த்தைக்கு என நாங்கள் வந்து இருந்ததினால் எந்த ஆயுதமும் எங்களிடம் இல்லை.  பத்து பேரையும் வெளுத்துவிட்டார்கள்.  பைக்குகளை தீ வைத்து கொளுத்திவிட்டார்கள். கையில் கிடைச்சதை வைத்து இரண்டு பேரை மட்டும் நாங்க அடிச்சோம்!

தட்டுத்தடுமாறி தலை தெறிக்க தனித்தனியாய் ஓடிப்போய், எல்லோரையும் ஓரிடத்திற்கு வரச்சொன்னோம்.  எல்லோருக்கும் கடுமையான அடி. காயம். மருத்துவமனையில் சேர்த்தோம்.  25000க்கு மேல் செலவானது.  எங்களை அடிச்ச கையோடு நேரே எங்க வீட்டுக்கு போய், டிவி பெட்டி, கரண்ட் பெட்டி என நொறுக்கி தள்ளிவிட்டார்கள்.  எல்லாவற்றையும் சரி செய்ய ரூ. 30000 வரைக்கும் செலவாயிருச்சு!

நிலைமையை கட்டுக்குள் கொண்டுவர கலெக்டர் அந்த ஊரில் ஊரங்கு உத்தரவை அமுல்படுத்தினார்.  எதிர்தரப்புக்கு ஏற்கனவே பல அடிதடி, கேஸ் என பரிச்சயம் இருந்தது. அதனால் எங்க சொந்தகாரங்கள் எல்லோருடைய பெயரையும் போலீஸ் கம்பளைன்ட்ல் சேர்த்துவிட்டார்கள். எங்களுக்கு பரிச்சயம் இல்லாததால் பெயர் தெரிந்த 16 பேர் மீது மட்டும், வழக்கு தந்தோம்.  இந்த பிரச்சனையில் முக்கிய தலைகளை அவசரக்கதியில் நாங்கள் விட்டுவிட்டோம்.

இந்த மூன்று வருடமாக வாய்தா, வாய்தா என அலைந்து கொண்டிருக்கிறோம்.  ஏற்கனவே இரண்டு வழக்கறிஞர்களை வைத்து வழக்கு நடத்தினோம்.  இருவருமே எதிர்தரப்புக்கு அறிமுகமானவர்களாக இருந்தார்கள்.  அவர்களுக்கு ஆதரவாகவும் செயல்படுவதாக தெரிந்ததால், இப்பொழுது மூன்றாவது வழக்கறிஞரை சந்தித்து, கேஸ் கட்டை கொடுத்திருக்கிறோம்.  வழக்கு நடத்த ஒரு லட்சம் கேட்டிருக்கிறார்.  பழைய வழக்கறிஞர்களுக்கு ரூ. 30000 வரை கொடுத்திருந்தோம்.

*****

'சரி! அந்த பெண்ணை காதலிச்சீங்களா!' என்றேன்.

'நான் 10ம் வகுப்பு படித்த பொழுது, அவங்க 12ம் வகுப்பு படிச்சாங்க!  இருவரும் விரும்பினோம்' என்றார். :)

'இவ்வளவு களேபரம் ஆயிருச்சே!  இரண்டு பேரும் வேறு வேறு சாதியா!" என்றேன்!

'ஒரே சாதி' என்றார். :(

'அந்த பொண்ணு இப்ப எப்படி இருக்கிறார்?

'வேறு ஒருத்தருக்கு கட்டி கொடுத்திட்டாங்க!' என்றார்.

'இதுல கொடுமை என்னன்னா! இவ்வளவு கலாட்டா ஆயிருச்சேன்னு! இனி சரிவராது நான் ஒதுங்கிட்டேன்! காதலிச்சு கழட்டி விட்டுட்டான்னு  வேறு என்னை திட்டி திரிந்தார்கள்' என்றார்.

****

மனிதர்கள் 15 - ரேவதி

அரசுப்பள்ளிகள், தனியார் பள்ளிகள் குறித்து சமூக அக்கறை கொண்ட அரசு பள்ளி ஆசிரியரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.   அவர் சில செய்திகளை பகிர்ந்துகொண்டார்.

அரசு பள்ளிகளில் அடிப்படை வசதிகள், ஆசிரியர்கள் குறைவு என்ற குறைகள் உண்டு.    தனியார் பள்ளிகளில் நிறைய குறைகள் உண்டு.

வசதி இல்லாததினாலேயே பள்ளிகளில் இடைநிற்றல்கள் அதிகமாக இருக்கிறது.  என் வாழ்வில் நிறைய நல்ல மாணவ/மாணவிகள் பள்ளி படிப்பை பாதியிலேயே நிற்கும் பொழுது வருத்தமாக இருக்கும். 

அப்படி ஒரு மாணவி தான் ரேவதி.  1ம் வகுப்பிலிருந்து கவனித்து வருகிறேன்.  நல்ல சுறுசுறுப்பான, அறிவான பெண்.  தமிழில் கூட 100க்கு 100 வாங்குகிற பெண் அவள்.  ஒரு எழுத்துப்பிழை, சந்திப்பிழை கூட இருக்காது.  இரண்டு முறைக்கு, மூன்றுமுறை கூட சோதித்துவிடுவேன். பிழையே இருக்காது.

அந்த பெண்ணின் குடும்ப சூழ்நிலை. அப்பா போஸ்டர் ஒட்டுகிற தொழிலாளி.  அம்மா மனநிலை சரியில்லாதவர்.  யாரையாவது திட்டிக்கொண்டே இருப்பார்.  அந்த பெண்ணின் படிப்பு செலவுகளை அப்பா தவறாமல் நிறைவேற்றிவிடுவார்.  அவரும் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் பொழுது நோயில் இறந்தார்.  அம்மாவிற்கும் நோய் முற்றியது.  பத்தாம் வகுப்பு முடிந்ததும், படிப்பை தொடரமுடியவில்லை.

என்னைப் போல ஆசிரியர்கள் ஒன்று சேர்ந்து உதவி செய்து, 12ம் வகுப்பு வரை படிக்க வைத்தோம். நல்ல மதிப்பெண்கள் வாங்கினாள்.  ஆனால், அதற்கு மேல் படிப்பைத் தொடரமுடியவில்லை.  எங்களாலும் அதற்கு மேல் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை.

படிப்பில் ஆர்வம் இருந்தும், வாழ்க்கை நெருக்கடி திசை திருப்பிவிட்டது.  ஒரு பையன் அந்த பையனை காதலித்தான்.  வேறு வழி தெரியாமல், அந்த பையனை திருமணம் செய்துகொண்டாள்.

இப்பொழுதும் ரேவதி போல பல மாணவ/மாணவிகளை பார்த்துத்தான் வருகிறோம்.  நன்றாக படிக்க கூடிய மாணவர்கள் இடையில் நிற்பதும், வசதி, வாய்ப்பு இருப்பதினால், சுமாராக படிக்ககூடிய மாணவ, மாணவிகள் மாஸ்டர் டிகிரி வரைக்கும் படிப்பதையும் பார்த்து வருகிறோம். மாணவர்களின் நலனில் அக்கறை கொள்ளும் மக்கள் அரசு வரவேண்டும்.  கல்வியில் தனியார்மயம் ஒழிக்கப்பட்டு, இலவச கல்வி வழங்கப்பட்டால், இங்கு அனைத்து மாணவர்களும் நன்றாக மேலே வருவார்கள்.

*****

மனிதர்கள் 14 - எழிலன்

நேற்று பழைய அலுவலக நண்பரைச் சந்தித்தேன். எழிலன் இப்பொழுது "விசுவாசத்தை" விட்டுவிட்டார் என்ற சொன்ன செய்தி நிறைய ஆச்சரியமாயிருந்தது. விசுவாசம் என்றால் எழிலன் என என் மனதில் பதிந்திருந்தது என்பதை விட எழிலன் அதை பதித்திருந்தார் எனலாம்.

****
காலையில் அலுவலகத்தில் நுழையும் பொழுதே, கோபமாக யாரையாவது திட்டிக்கொண்டே வருவார். விசாரிக்க வேண்டாம். அவரே சொல்வார். அவர் ஒரு அந்நியனின் 'அம்பி'!

அந்நியன் படம் வந்த பொழுது, 'அம்பி' கதாபாத்திரத்துடன் சிலர் ஒப்பிட்டு சொன்னதை பெருமையாக அவரே சொன்னார்.

அமைதியாய் இருக்கும் பொழுது, 'உங்களிடம் ஒருவித பதட்டம் இருக்கிறது. மருத்துவரைப் பாருங்கள்' என்றேன். 'ஆமாம். அதற்கான தினம் ஒரு மாத்திரை எடுத்து வருகிறேன்' என்றார்.

****

பிடித்த வேலை; படித்தப் படிப்பிற்கு வேலை என சமீபத்திய படங்கள் பேசுகின்றன. எழிலன் படித்தது பி.இ. சம்பந்தமே இல்லாமல் சில ஆண்டுகளாக அந்த கட்டுமான நிறுவனத்தில், கணக்கு வழக்குகள், வங்கி வேலைகள்; கடிதப் போக்குவரத்து என நிர்வாகப்பணிகள் செய்து கொண்டிருந்தார்.

வருடங்கள் கடந்ததால், எங்கும் வேலைக்கு நகர முடியவில்லை. அவருக்கு வேறு வேலை கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையே சுத்தமாக இல்லை. அதனால், நிர்வாகத்திற்கு மிகுந்த விசுவாசமாக, நம்பிக்கைக்கு பாத்திரமாக நடந்துகொண்டார். மற்ற்வர்களையும் தன்னைப் போலவே விசுவாசமாக இருக்க சொல்லி சிரமப்படுத்துவார்.

வேலையில் சின்சியராக இருக்கலாம். இருக்கவேண்டும். வேலை செய்வதற்கு சம்பளம் தருகிறார்கள். விசுவாசத்திற்கென்று தனியாக சம்பளம் தருகிறார்களா எனக் கேட்டால், பதில் சொல்லமாட்டார். மீண்டும் "விசுவாசம் மிக அவசியம்" என ஸ்லோகம் போல சொல்வார்.

****

தொழிலாளர்களுடன்; சக ஊழியர்களிடம்; மேஸ்திரிகளுடன் எப்பொழுது சிவாஜி படத்தில் சொல்வது போல, "ஸ்ட்ரிக்ட்; ஸ்ட்ரிக்ட்" என நடந்துகொள்வார். என்றன்றைக்குமான நிரந்தர விதிகளை உருவாக்கி, அதைப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்குவார். எல்லொரும் எழிலனை முதுகுக்கு பின்னால் கரித்துக்கொட்டுவார்கள். மதிக்கவே மாட்டார்கள். எழிலன் கவலையே கொள்ளாமல், விசுவாசத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டு, எப்பொழுதும் போல தனது இம்சைகளை தொடர்வார்.

****

சம்பள உயர்வு கேட்கும் பொழுது, தனது திறமை, அனுபவம் என பல விசயங்கள் கணக்கில் எடுத்துகொள்வதை கேள்விபட்டிருக்கிறோம். ஒருமுறை முதலாளி அறைக்குள் எதைச்சையாக நுழைந்தேன். எழிலன் தன் பல் டாக்டர் மனைவி தன்னை விட அதிகம் சம்பாதிப்பதாக; அது தனக்கு அவமானம் என சொல்லி, தன் சம்பளத்தை உயர்த்த சொல்லி, அநேகமாய் கெஞ்சி கொண்டிருந்தார்.

****
அவர் ஒரு வீடு வாங்க திட்டமிட்டு, பணத்தை பல வழிகளிலும் சேகரித்தார். 1 லட்சம் குறைந்தது. தன் முதலாளியிடம் கேட்டார். தருகிறேன் என்றவர், மூன்று மாத காலமாகியும் கண்டு கொள்ளவே இல்லை. நொந்துபோய், விசுவாசத்தை விட்டுவிட்டாராம் எழிலன். இது தான் எழிலன் விசுவாசம் தொலைத்த கதை.

****

மனிதர்கள் 13 - சமீதாம்மா!

சமையலறையில் திடீரென நுழைந்ததும் குட்டி, குட்டி பூச்சிகள் அங்குமிங்கும் சிதறி ஓடின. நாங்கள் சமைத்து பல மாதங்களானதற்கு அந்த பூச்சிகள் சாட்சிகள். ஒரு காலத்தில், சமையலில் எத்தனை விதமான பரிசோதனை முயற்சிகள்; சிலவற்றில் பெரிய வெற்றி; பலவற்றில் தோல்வி என்றாலும், சாப்பிடமுடியாத முடியாத அளவிற்கு, எதுவும் தோற்று போனதில்லை.

அறையில் உள்ள அனைவரும் அலுவலக, சொந்த வேலை பளுவில், பிஸியாகிவிட சமைப்பதற்கு சாத்தியமில்லாமல் போய்விட்டது. குறைந்தபட்சம் சுடுதண்ணீர் கூட வைப்பதில்லை!

****
மூன்று நேரங்களிலும் ஹோட்டலிலேயே சாப்பிட்டதால், இரண்டுவிதமான சிக்கலில் சிக்கினோம். உடல் நலம் கெட்டது; பணம் நிறைய செலவானது. வேறுவழியில்லை. பெருநகரத்தில் பல்சக்கரத்தில் சிக்கி, ஓடிக்கொண்டே இருந்தோம்.

****

ஒருநாள் திடீரென சமைக்க ஆள் கிடைக்குமா என தேடிப்பார்க்கலாமே என மண்டையில் பல்பு எரிந்தது. . எங்கள் அறையில் டைபாய்டு-ல் உடல் நலமில்லாமல், பஞ்சத்தில் அடிபட்டவனை போல இருந்தவனை (அப்பத்தான் பரிதாபப்பட்டு உடனே உதவுவார்கள்) அனுப்பி, பக்கத்து வீடுகளில், கடைகளில் "சமைக்க ஆள் இருந்தால் சொல்லுங்கள்" என கல்லெறிந்து வைத்தோம். மூன்று மாதங்களாகியும் எந்த நல்ல செய்தியும் காதுக்கு வரவில்லை.

****

திடீரென ஒருநாள் விடிகாலையில், ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு அம்மா வந்தார். பக்கத்து கடைகாரர் சொல்லி அனுப்பியதாக கூறினார். காலை, மாலை இருவேளையும் வரமுடியுமா என கேட்டோம். குடும்ப சூழ்நிலையால், ஒரு நேரம் மட்டும் வருவதாக கூறினார். வேறுவழியேயில்லை. ஏற்றுக்கொண்டோம்.

****

மீண்டும் சமையலறைக்கு உயிர் வந்தது. ஒரு கொழம்பு. ஒரு பொரியல்; ஒரு கூட்டு என வைத்துவிடுவார். அதையே, இரவுவரை வைத்துக்கொண்டு சமாளித்தோம்.

சமீதாம்மா என்ன செய்தாலும் சுவையாக செய்தார். சைவம் அசத்தினார். அசைவம் அதைவிட அசத்தினார். ரசம் மட்டும் விதிவிலக்கு. வாரம் இருமுறை கறி, மீன் என எடுத்து தந்தோம். ஞாயிறு விடுப்பு எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என சொன்னால் கூட, எனக்கு தேவையான பொழுது எடுத்துக்கொள்கிறேன் என ஏழுநாளும் வந்து சமைத்தார்.

****

இப்படியாக, பலவீனமாக இருந்தவர்கள் எல்லாம், நன்றாக தேறினார்கள். இருவருக்கு ஹிப் சைஸ் கூடி பேண்ட் டைட்டாக மாறியது.

கடந்த மூன்று மாதங்களில் சமீதாம்மாவிடம் இயல்பாக பேசும் வழக்கம் வந்திருந்தது.

"என்னம்மா உங்க பேரு ஸ்டைலா இருக்கே?! என்றால், "சமீதான்றது என்னுடைய பொண்ணு பேரு தம்பி. அம்மா என்பதால் சமீதாம்மா என கூப்பிடுகிறார்கள்" என்றார்.

****

"எங்களுக்கே இவ்வளவு அருமையா சமைக்கிறீர்களே! உங்க பிள்ளைகளுக்கு இன்னும் நல்லா சமைப்பீங்களே! என்றேன் சிரித்துக்கொண்டே!

"அதெல்லாம் இல்லை தம்பி!" என்றார் பொதுவாய்!

****

"உங்களுக்கு இரண்டு பசங்க! தள்ளு வண்டில பாத்திரம் விக்கிறதா சொல்லிறீங்க! ஒரு பொண்ணையும் பாதுகாப்பா தம்பிக்கே கட்டிக்கொடுத்திட்டிங்க! அப்புறம் என்ன பிரச்சனை? நீங்கள் வேலைக்கு வருகிறீர்கள்? " என்றேன்.

அந்த கேள்வி அவரை அசைத்தது.

"என் புருசன் பொறுப்பில்லாதவர் தம்பி. அவர் சம்பாதிப்பதை அவரே குடின்னு தொலைச்சுடுறார். சம்பாதிச்சதுல பேரப்பிள்ளைக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு மிட்டாய் கொடுத்தா பெரிய விசயம் தம்பி. ஒரு சொந்த வீடு வேணும்ற கனவுல, வட்டிக்கு பணத்தை வாங்கி, ஒரு இடத்தை வாங்கினோம். வட்டியோட, அந்த கடனை இந்த மூணு வருசத்துல, வாயைக்கட்டி, வயித்தக்கட்டி முக்கால்வாசியை அடைச்சிருக்கோம்.

இப்ப அந்த இடத்துல ஒரு வீட்டைக் கட்டி, குடி போகலாம்ற எண்ணத்திலே பிள்ளைக கஷ்டபடுதுக தம்பி. மூணு வருசமா ரேசன் கடை அரிசியை வாங்கித்தான் சமைக்கிறோம். தினம் புளிக் (காரக்) குழம்பு தான். வேற குழம்பு வைச்சா, வாய்க்கு விளங்காது! நல்ல சோறு சாப்பிட்டு, மூணு வருசம் ஆச்சு! வைராக்கியத்துல வாழ்ந்துகிட்டு இருக்கோம்.

கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னாடி வரைக்கும், நானும் சித்தாள் வேலைக்கு போயிட்டிருந்தேன். இப்ப உடம்பு தாங்கல! இப்படி சமைக்கிற வேலைக்கு போக வேண்டாம்னு என் பசங்க சொல்றாங்க! நாள் முழுவதும், வெயில், மழையில பிள்ளைக சுற்றி திரியும் பொழுது, வீட்டுல சும்மா உட்கார மனசு கேக்கல! என்றார் கண்ணீருடன்!

அவ்வபொழுது இன்னைக்கு உங்க வீட்டுல என்ன கொழம்பு என கேட்கிற பொழுது, எப்பொழுதுமே மாறாமல் 'காரக்குழம்பு' என சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.

இங்கு கறி, மீனு சமைச்சிட்டு, பிள்ளைகளுக்கு காரக்குழம்பு தினமும் வைக்கிற பொழுது, மனம் எவ்வளவு வருந்தியிருப்பார் என எண்ணமும் வந்தது.

****

அதற்கு பிறகு, இரண்டு மாதம் ஓடிவிட்டது. நேற்று சமைத்து முடித்துவிட்டு, "திரும்பவும் கடனை வாங்கி, இப்ப வீட்டை கட்டலாம்னு முடிவு செய்ஞ்சு, கடனுக்கு இவ்வளவு நாள் அலைஞ்சோம். இப்ப கடன் கிடைச்சிருச்சு. ஆளோட ஆளா நானும் ஒரு சித்தாளா வீட்டில் வேலை செய்யலாம்னு இருக்கேன். யார் யாருக்கே இளவயசுலே கல், மண் சுமந்தேன்.. இப்ப நம்ம வீட்டுக்கு சந்தோசமா சுமக்கப்போறேன் தம்பி! நீங்க தான் என்ன செய்யப்போறீங்கன்னு ஒரே கவலையா இருக்கு!" என்றார்.

"பரவாயில்லைங்கம்மா! நாங்க சிரமப்படுவோம் தான். சமாளிச்சுக்குவோம். நீங்க வீட்டை நல்லாபடியா கட்டுங்க! எங்க அம்மா போல உங்களை நினைக்கிறோம். வீட்டைக் கட்டினதும் எங்களுக்கு சொல்லுங்க! பொதுவா, புதுவீடு விசேசத்துக்கு நாங்க போறதில்ல! ஆனால், உங்க வீட்டு விசேஷத்துக்கு கண்டிப்பா வர்றோம்!" என்றேன்.

கண்களில் எங்களைப் பற்றிய கவலையிலேயே, விடைபெற்று போனார்.

****
இனி, எப்பொழுது காரக்குழம்பு சாப்பிட்டாலும், சமீதாம்மா நினைவுக்கு வருவார்.

நேற்று மீண்டும் சமையலறையில் நுழைந்தேன். சின்ன சின்ன பூச்சிகள் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. எங்களுக்கு சமைத்து, நோயிலிருந்து காத்த‌ சமீதாம்மா போல இன்னொரு தேவதைக்காக காத்திருக்கிறோம்.

****

மனிதர்கள் 11 - ராஜீ

பாரதி விஷயம் முடிந்து, மூன்று மாதங்கள் கடந்திருந்தது. நண்பர் மீண்டும் தொடங்கினார்.

'அங்கே ஒரு பையனின் அம்மாவிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாரே! எப்படி இருக்கிறார்? என்றார் ஆசிரியர் நண்பர்.

'இதென்ன வித்தியாசமான கேள்வி? அவரைத்தான் தெரியுமே! அண்ணன் பையனுக்கு அவர் தானே ஆசிரியர்! இரண்டுமுறை பேசியிருக்கிறேன்' என்றேன்.

'அந்த ஆசிரியருக்கு மாப்பிள்ளை தேடுவதாக கேள்விப்பட்டேன். நாம் பெண் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். பிடிச்சிருந்தா சொல்! பேசிப்பார்க்கலாம்' என்றார்.

பெயர் ராஜீ! டிகிரி படித்திருக்கிறார். ஆசிரியர். கருப்பு நிறம். லட்சணமாக இருந்தார். பார்த்ததும் பிடிக்கிற மாதிரி இருந்தார். பிடிக்கவும் செய்தது.

இருந்தாலும், இவ்வளவு சீக்கிரம் கல்யாணம் முடிக்கனுமா! இரண்டு ஆண்டுகள் போகட்டுமே!' என்றேன். அவர் என் வார்த்தைகளை மதிக்கவே இல்லை.

ராஜீயிடம் என்னைப் பற்றிய விவரங்கள் சொல்லி, கேட்டதற்கு, "வேறு ஜாதி எனில் வீட்டில் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டார்கள்" என்றார்.

நண்பர் விடவில்லை. உங்களுக்கு பிடித்திருக்கிறதா? சொல்லுங்கள்! வீட்டில் வந்து நான் பேசுகிறேன்!' என்றார். 'நான் ஏதும் சொல்வதற்கில்லை. அம்மாவிடம் வந்து பேசிக்கொள்ளுங்கள்!' அவர் பிடிகொடுக்கவில்லை.

'விடுங்க! அவங்க தான் தெளிவா சொல்றாங்களே!' என்றேன். 'உன்னை அந்த பெண்ணுக்கு பிடிச்சுருக்கு! அம்மாவுக்கு பயந்து சொல்லமாட்டேங்குது!' என்றார். 'நீங்களே ஏதாவது கற்பனையா சொல்லாதீங்க!' என்றேன்.

இதற்கு மேல் தொடராது என்றே நினைத்தேன்.

****

இரண்டு வாரங்கள் கடந்தன. ராஜீயையும், அவரின் அண்ணியையும் நண்பரின் வீட்டுக்கு வரவழைத்திருந்தார். என்னையையும் வரச்சொல்லியிருந்தார்.

அண்ணியிடம் பேசியதில், 'ராஜீயின் அண்ணனும், நானும் எட்டு வருசமா காதலிச்சோம்! உறவுக்காரர்கள் தான். ஆனால், ராஜீயின் அம்மா ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை. பிறகு, பையனின் உறுதி கண்டு, ஒரே ஜாதி என்பதால், கல்யாணத்திற்கு சம்மதித்தார். வீட்டில் அவங்க அப்பா சாது. அம்மா தான் எல்லாமும்! இந்த சம்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொள்வது சிரமம்!' என்றார்.

இந்தமுறை ராஜீயிடம் நண்பர் "உங்களுக்கு பிடிச்சிருக்கா? சொல்லுங்க!' என்றார். மீண்டும், பழைய பதிலையே சொன்னார். 'அம்மாவிடம் பேசுங்கள்' .

'சரிம்மா! உங்களுக்கு பிடிச்சிருந்தா தானே மேற்கொண்டு பேசமுடியும்! உங்களுக்கு பிடிக்கலைன்னா, அம்மாவிடம் பேசி என்ன பயன்? என லாஜிக்காய் மடக்கி கேட்டார்.

'பிடிச்சிருக்கு' என்றார் ஓரக்கண்ணில் என்னைப் பார்த்து!

****

இதற்கிடையில் ஒருநாள், ராஜீயின் அண்ணன் பையனுக்கு இரண்டாவது பிறந்தநாள். ஆகையால், உடன் வேலை செய்யும் ஆசிரியர்களை வீட்டிற்கு அழைத்தார்கள். இது தான் சந்தர்ப்பம். ராஜீயின் வீட்டில் எல்லோரையும் பார்க்கலாம். எங்களுடன் வா! என அழைத்துப்போனார். பிறந்தநாள் விழாவில், ராஜீ என்னை அதிகம் கவனித்த மாதிரி உணர்ந்தேன். அவங்க அம்மாவும் விசேஷமாய் என்னை உற்றுப்பார்த்ததாக தோன்றியது!

****

ஒரு ஞாயிறு போல, நண்பரும் அவரின் துணைவியாரும் ராஜீ வீட்டிற்கு நேரே போய், விவரங்களை சொல்லி பெண் கேட்டார். ராஜீயின் அம்மாவின் முகம் மாறிவிட்டதாம். எங்க பழக்கம் சாதிவிட்டு சாதி கொடுக்குறது வழக்கமில்ல! என சொல்லி அனுப்பிவிட்டார்.

வந்து விஷயத்தை சொன்னார். 'சரி விடுங்க! அதுதான் அந்த பொண்ணு ஆரம்பித்த பொழுதே சொல்லியதே!' என்றேன்.

****

ராஜீயின் அம்மாதான் அதற்குபிறகு விடவில்லை. பேசியதற்கு ம்றுநாளிலிருந்து, ராஜீ வேலைக்கு வரவில்லை. 'உன் சம்மதம் இல்லாமல், வீடேறி பெண் கேட்பார்களா! காதலிக்கிறயா! உண்மையைச் சொல்!' என கடுமையாக பேசியிருக்கிறார். அதெல்லாம் இல்லை என்றதற்கு, நம்பவில்லையாம்.

நாளாக நாளாக வீட்டை விட்டு வெளியே போனாலே, கேவலமாக பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார்.

என்னடா இப்படி ஆயிருச்சு! நம்மால் ஒரு பெண் இவ்வளவு சிரமப்படுகிறாரே! என நொந்தே போனேன்.

*****

ஒரு மாதம் கழித்து, உடன் வேலைப் பார்த்த பெண் ஆசிரியர்கள் இருவரை ஒரு நாள் ராஜீ வீட்டிற்கு அனுப்பினால், அவங்க அம்மா தூது வந்திருக்கிறார்களா! என சாடை மாடையாக பேசி, இனி யாரும் பள்ளியிலிருந்து வரக்கூடாது என ராஜீ மூலமே சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார்.

****

மூன்று மாதங்கள் கடந்தன. நண்பர் மெல்ல ஆரம்பித்தார். நடக்கிற எதுவும் திருமணத்திற்கு நகருவதாக தெரியவில்லை. நாம் அடுத்த பெண்ணைப் பார்க்கலாமா? என்றார்.

'ஹலோ! அந்த பெண் துவக்கத்திலேயே தெளிவா சொல்லிச்சு! வேண்டாம். எங்க அம்மா ஒத்துக்கிடமாட்டாங்கன்னு! நீங்க தான் இழுத்துவிட்டீர்கள். இப்ப அந்த பொண்ணு சொந்த வீட்டிலேயே காதலே நிம்மதி சூர்யா போல டார்ச்சர்ல மாட்டிக்கிடுச்சு!' என்றேன்.

நம்ம கல்யாண நிபந்தனைகள்ல ஒண்ணு. ஒரே நேரத்தில பல பெண்களை பார்க்ககூடாது! அதனால், இந்த பெண்ணின் முடிவு தெரியாம வேற பெண்ணை பார்க்க முடியாது! என்றேன் அழுத்தமாய்!

****

இதற்கிடையில் ராஜீயின் அண்ணியின் தொலைபேசி எண்ணை சிரமப்பட்டு பிடித்து, பேசினேன். ராஜீயின் அண்ணன் அம்மாவை மீறி எதுவும் செய்ய முடியாது என சொல்லிவிட்டார் என்றார்.

****

அம்மாவின் டார்ச்சர் தாங்கமுடியாமல் நொந்துபோய் ஏதாவது செய்துகொண்டால் என்ன செய்வது? அல்லது வீட்டை விட்டு வெளியேறி வந்தால், திருமணம் செய்யவும் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நானே நினைத்துக்கொண்டேன்.

இன்னும் நாலுமாதங்கள் கடந்தன. எந்த பதிலும் இல்லை. ராஜீ வெளியில் வேலைக்கு போகவும் இல்லை. ராஜீயின் தோழியை பிடித்து, 'வீட்டில் என்ன நிலைமை? நான் காத்துக்கொண்டிருக்கவா! அல்லது வீட்டை வந்தாலும், ஓகே! திருமணம் செய்து கொள்ளலாம்' எனக் கேட்டு வரச்சொன்னேன்.

'அம்மாவை மீறி எதுவும் செய்வதற்கில்லை. வேறு பெண் பார்த்து கொள்ளுங்கள்!' என சொல்லி அனுப்பியதாம்!

முடிவு சரியானது தான். வீட்டை விட்டு வெளியே வரும் அளவிற்கு என்னைப் பற்றி என்ன தெரியும்? கொஞ்ச காலம் பழகியிருந்தாலாவது அந்த நம்பிக்கை வந்திருக்கும்.

என்னால் ஏற்பட்ட சங்கடங்கள், தொல்லைகளுக்கெல்லாம் மனதளவில் மன்னிப்பு கோரினேன்.

****

வெகு சில நாட்களே பழகியிருந்தாலும், ராஜீ வாழ்நாளில் மறக்க முடியாதவராக மாறியிருந்தார்!

****

மனிதர்கள் 10 - பாரதி

நண்பனின் அண்ணி இராதா பற்றி எழுதி பகிர்ந்த பொழுது, அடுத்து பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய மனுசி பாரதி என முடிவெடுத்தேன். கசப்பு மருந்து சாப்பிட்டால், உடனே நாக்கு இனிப்பு தேடும் அல்லவா! அது போல!

****

ஆசிரியர் நண்பர் ஒருவர், எனக்கு திருமணம் செய்துவிட வேண்டும் என ஆர்வமாய் இருந்தார். அவசரத்திற்கு காரணம், மணல் கயிறு எஸ்.வி. சேகர் போல நானும் சில நிபந்தனைகளை அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன். இந்த நிபந்தனைகளின்படி என் பெற்றோர்களால் எனக்கு பெண் பார்க்கமுடியாது என உறுதியாய் நம்பினார். இப்ப தேடினால் தான், இன்னும் இரண்டு, மூன்று ஆண்டுகளிலாவது முடியும் என்றார். கல்யாணம் செய்யுமளவிற்கு நிதானம் வந்ததாய், என்மீது எனக்கே நம்பிக்கையில்லை. பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்றேன்.

****

அவருடைய டிவிஎஸ் 50 யில் என்னை வலுக்காட்டாயமாக இழுத்துக்கொண்டு போனார் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். பெண் பார்க்க போய்கொண்டிருக்கிறோம். எனக்கு விருப்பமே இல்லை. சம்பிரதாய பெண் பார்த்தல் கூடாது. பஜ்ஜி, சொஜ்ஜியெல்லாம் சாப்பிடமாட்டேன் என்ற நிபந்தனையை ஞாபகப்படுத்தினேன். அதெல்லாம் பிரச்சனையே இல்லை. அந்த வீட்டில் அந்த பெண் மட்டும் தான் இருப்பார். எதைச்சையாய் வருவதாய் தான் சொல்லியிருக்கிறேன். நான் பேச்சுக்கொடுக்கிறேன். பிடித்திருக்கிறதா! என சொல் என்றார். பார்த்துவிட்டு, பிடிக்கவில்லை என சொல்லிவிட வேண்டியது தான்! என நினைத்துக்கொண்டே போனேன். பெயர் என்ன? பாரதி என்றார். பெயர் பிடித்திருந்தது.

****

பாரதி மாநிறமாய் இருந்தார். அக்காவின் குட்டிக் குழந்தைக்கு சோறு ஊட்டிக்கொண்டிருந்தார். நண்பர் சில கேள்விகள் கேட்க, பாரதி பதிலளிக்க, இந்த உரையாடல்களில் பாரதியை பிடிக்காமல் போய்விட்டது. காரணம் : தொழிற்கல்வியில் தான் ஆர்வம். அம்மாவின் வற்புறுத்தலில் தான் பி.காம்.மை தபால் வழியில் படித்துவருகிறார். சுறுசுறுப்பில்லாமல் அசமந்தமாய் இருந்தார். திருமணத்திற்கு பிறகு வேலைக்கு செல்லவேண்டும் என்பது என் நிபந்தனைகளில் ஒன்று. பாரதி வேலைக்கு செல்லமாட்டார் என உணர்ந்தேன்.

திரும்பும் பொழுது, பிடித்திருக்கிறதா? என்றார். 'பிடிக்கவில்லை' என்றேன் உடனே!

****

இரண்டு வாரக் காலத்தில் பாரதியை சுத்தமாய் மறந்துபோயிருந்தேன். இதற்கிடையில், என்னிடம் சொல்லாமலே, பாரதியையும், அவர் அம்மாவையும் நண்பர் ஒருவரின் வீட்டுக்கு, இரண்டாவது சந்திப்புக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

பாரதி பளிச்சென்று இருந்தார். அன்று பார்த்த பாரதி வேறு! இன்று பார்க்கும் பாரதி வேறு! தன் நிறத்திற்கு ஏற்ற ஒரு நல்ல உடை. புன்முறுவலான முகம். பாரதி அம்மாவிடம் நண்பர் அறிமுகப்படுத்தினார். பாரதியின் அம்மா என் குடும்பம் குறித்து, வேலை குறித்து சில கேள்விகள் கேட்டார். பதில் சொன்னேன்.

தனியாக பாரதியும் நானும் 15 நிமிடம் பேசினோம். பாரதிக்கு என்னிடம் கேட்பதற்கு ஏதும் கேள்விகள் இல்லை. நான் தான் சில கேள்விகள் கேட்டு பேசினேன். பிறகு கிளம்பினார்கள்.

பாரதியின் அம்மாவும், அப்பாவும் காதல் திருமணம் முடித்தவர்கள். அப்பா ஒரு சிறிய தொழில் நடத்திவருகிறார். அம்மா ஒரு கூட்டுறவு வங்கியில் வேலை செய்கிறார். பெண் வேறு சாதி இருக்கவேண்டும். சாதி மறுத்த தம்பதிகளோ, காதல் தம்பதிகளின் பெண்ணோ இருந்தால் நல்லது என்ற நிபந்தனை பாரதி விசயத்தில் பொருந்தி வந்தது.

இந்தமுறையும், "பிடித்திருக்கிறதா?" என்றார். 'பிடித்திருக்கிறது' என்றேன்.

****

நாலு நாள் கழித்து, நண்பர் சோகமாய் சொன்னார். பாரதி பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டதாக தெரிவித்தார். மவனே நீ முதலில் பிடிக்கவில்லை என்றாய். இப்பொழுது பாரதி பிடிக்கவில்லை என்கிறார். சரியாக போயிற்று! அடுத்த ஒரு வாரத்தில் மீண்டும் பாரதியை மறந்து போனேன்.

****

பத்து நாள்கள் கழித்து, ஒரு நாள் மதியம் போன் வந்தது. பேசியது யாரென அறிந்தால், நீங்களே ஆச்சர்யம் அடைவீர்கள் "பாரதி". 'நல்லா இருக்கிங்களா?" என்றார். நானும் நலம் விசாரித்தேன். சொல்லுங்க! என்றேன். "உங்ககிட்ட பேசணுமே!' என்றார். "பிடிக்கவில்லை என சொன்னதாக நினைவு?" என நினைவுப்படுத்தினேன். "அதுவா! எனக்கு கல்யாணம் தான் வேணாம்னு சொன்னேன். உங்களை பிடிக்கலைன்னு சொல்லலையே! (அதானே பார்த்தேன்!) இப்பத் தான் எங்க அம்மாச்சியை பார்த்து பேசினேன். உனக்கு பிடிச்சிருந்தா, கட்டிக்க என சொன்னார்" என்றார்.

'எங்க சந்திக்கலாம்? நீங்களே ஒரு இடம் சொல்லுங்க!" என்றேன் நல்ல பிள்ளையாய்! இரண்டு மூன்று இடங்களை சொன்னவர், இறுதியில் எங்க வீட்டுக்கே வந்துடுங்களேன்!" என்றார்.

வீட்டுக்கு போனேன். பாரதி புன்சிரிப்புடன் வரவேற்றார். அப்பா உம்மென உட்கார்ந்திருந்தார். அம்மா சங்கடமாய் வரவேற்றதாய் உணர்ந்தேன். பேசுவதற்கான சூழல் அங்கு நிச்சயம் இல்லை. "மாடிக்கு போகலாமா!" என்றார் பாரதி. போனோம்.

'சொல்லுங்க! என்னாச்சு இந்த பத்து நாள்களில்? ஏன் இவ்வளவு குழப்பம்?"

"உங்களைப் பார்த்து பேசிவந்த பிறகு, எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம் என்றேன். பிடிக்கவில்லை என்பதாய் புரிந்துகொண்டார்கள். இரண்டு நாள்களுக்கு முன்பு, சென்னைக்கு போய், ஒரு மாப்பிள்ளைப் பார்த்து, பிடித்துவிட்டதால், உறுதியளித்து வந்திருக்கிறார்கள்" என்றார்.

மாப்பிள்ளை பற்றிய விவரம் கேட்டேன். சொன்னார். "அந்த மாப்பிள்ளை பிடிச்சிருந்தா, கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டியது தானே?" என்றேன்.

"அவங்க வரதட்சணையாக 20 பவுன் வரை கேட்கிறார்கள்.எனக்கு பிடிக்கவில்லை. " என்றார்.

வரதட்சணை வாங்கமாட்டேன் என்ற என் நிபந்தனை நினைவுக்கு வந்தது.

பாரதியே தொடர்ந்தார். "இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் அக்காவை கட்டிக்கொடுத்தோம். இப்பொழுது கடந்த ஒரு வருடமாக வீடு கட்டிக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்பொழுது, மீண்டும் என் கல்யாணத்திற்கு கடன் என்றால், அம்மா, அப்பா நிறைய கடன்படுவார்கள். சிரமப்படுவார்கள். அதனால் தான்!" என்றார். அம்மா, அப்பாவை நேசிக்கிற பாரதியை அந்த நிமிசத்தில் நிறைய பிடித்தது.

"புரியுது! இப்ப நான் என்ன செய்யவேண்டும்?" நேசமான புன்னகையுடன்!

"அம்மா, அப்பாவுடன் நீங்கள் பேசுங்கள்" என்றார்.

"வரதட்சணை இதெல்லாம் விடுங்கள். என்னை உண்மையிலேயே பிடித்திருக்கிறதா?" என்றேன்.

"பிடித்திருக்கிறது!" என்றார் முகமலர்ச்சியுடன்!

"சரி அம்மாவை கூப்பிடுங்க!" என்றேன்.

பாரதியை முறைத்துக்கொண்டே மேலே வந்தார். "என்னாங்கம்மா?" என்றேன். பாரதி சொன்ன விவரங்களை அவர் வார்த்தைகளில் சொன்னார். சென்னைக்கு போய் பார்த்து, பேசி வந்த பிறகு, உங்களை இப்ப வரச்சொல்லியிருப்பதால், அவங்க அப்பா கீழே கோபமாய் அமர்ந்திருக்கிறார்!" என்றார்.

"சரிங்கம்மா! பாரதி வரச் சொன்னாங்கன்னு வந்தேன். எனக்கு பாரதியை பிடிச்சிருக்கு! பாரதியும் என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னாங்க! உங்க இரண்டு பேர் மீது, நிறைய அன்பும், மரியாதையும் வைச்சிருங்காங்க! பெண்ணோட விருப்பத்துக்கு முக்கியத்துவம் கொடுங்க! இனிமேல் குடும்பத்துல பேசி நீங்க தான் முடிவெடுக்கனும். என்ன முடிவு என்றாலும், தயங்காமல் தெரியப்படுத்துங்கள்!" என கிளம்பினேன்.

****

மூன்று நாட்கள் கழித்து, மதிய வேளையில் பாரதியின் அம்மா பேசினார்.

"அவங்க அப்பா சென்னை சம்பந்தத்தில், உறுதியாய் இருக்கிறார். மன்னிச்சுங்க" என்றார்.

பாரதியின் புன்னகையான முகம் ஒருமுறை வந்து போனது. "வாழ்த்துக்கள் பாரதி" என மனசுக்குள் சொல்லிக்கொண்டேன்.

****

மனிதர்கள் 9 - இராதா

அந்த கல்யாண மண்டபத்தில் அந்த அதிகாலை வேளையில் கூட்டம் அதிகமில்லை. இருந்த சிலபேரும் ஏதாவது வேலையில் மும்முரமாய் இருந்தார்கள். நம்முடைய திருமணங்கள் நிறைய வேலை வாங்குபவை. திருமணங்கள் எளிமையாகவும், கலகலப்பாகவும் இருக்கவேண்டும். அதற்கு இன்னும் சில தலைமுறைகள் கடக்கவேண்டும். நண்பனின் அண்ணன் திருமணம் இது. அவர்களுடைய சாதி வழக்கப்படி பெண் வீட்டாரின் ஊரில் தான் திருமணம், அவர்களே தான் செலவு செய்யவேண்டும் என்ற விதியில் அந்த சிறிய ஊரில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. தனி பஸ் பிடித்து சென்னையிலிருந்து நேற்றே ஒரு கும்பலாய் வந்து இறங்கினோம்.

முகூர்த்த நேரம் நெருங்கும்பொழுது, மண்டபம் நிறைந்துவிட்டது. பட்டுப்புடவையில் பெண் வந்து அமர்ந்தார். சடங்குகள் செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். பெண்ணை அப்பொழுது தான் முதன் முறை பார்த்தேன். களையான முகம். ஆனால், முகத்தில் சந்தோசம் இல்லை. கோபம், எரிச்சல் லேசாக இருந்தது போல தெரிந்தது. ஏகப்பட்ட சடங்குகள் முடித்து, ஒருவழியாக திருமணம் முடிந்தது.

****

ஏன் டல்லாக இருந்தார் என மதிய வேளையில் நண்பனை கேட்டால், என்னை போலவே பலரும் கேட்டிருக்கிறார்கள். "இருபது பவுன் நகை போட்டிருக்கிறார்கள். 30 பவுன் நகை கேட்டதால், சண்டை நடந்திருக்கிறது. என்னை ஏண்டா முறைக்கிற! ஏம்பா! நாங்க கேட்கல! பெண்ணே அப்பாவிடம் கேட்டு சண்டை போட்டிருக்கிறார்" என்றான். அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

ஏற்கனவே திருமணம் சம்பந்தமான துவக்க பேச்சில், நண்பனின் பெற்றோர் மணமகள் பெற்றோரிடம் "உங்கள் பெண்ணுக்கு போடுவதை போடுங்கள்!' என சொல்லிவிட்டார்களாம். நல்லவர்களாக தெரிகிறார்களா? அதுதான் இல்லை. அவர்களுக்கு இருப்பது ஒரே பெண். நாமாக 20பவுன் கேட்டு, அவர்கள் 30 பவுன் போடுவதில் இருந்து குறைத்துவிட்டர்கள் என்றால், நஷ்டமாயிடுமே! என்ற நல்லெண்ணந்தான். அப்பொழுதே சொன்னேன். இது தப்புடா! வரதட்சணையே தப்பு. ஆனால், இப்படி ஒரு எதிர்பார்ப்பை வைத்துக்கொண்டு, பேசுவது நல்லதல்ல! பின்னாடி சிக்கலாயிடும்! என்று வாதாடியெல்லாம் நினைவுக்கு வந்தது.

பெண்ணின் குடும்பம் வசதியான குடும்பெல்லாம் கிடையாது. அப்பா சிங்கப்பூரில் பழக்கடையில் வேலை செய்யும் தொழிலாளி தான். மாதம் 10000 ரூ.க்கு மேல் சம்பளம் வாங்கியிருந்தால், அதிகம் தான். அதை சிறுக சிறுக சேமித்து, ஊரில் கொஞ்சம் நிலங்கள் வாங்கியிருக்கிறார். மகளை டிகிரி வரை படிக்க வைத்து, கூடுதலாக நகைகளும் சேர்த்திருக்கிறார். இரண்டு பசங்கள் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவ்வளவு பொறுப்புகள் இருப்பவர் 20 பவுன் நகை போட்டதே பெரிய ஆச்சர்யம்! சொந்த அப்பாவிடமே கொள்ளை அடிக்க நினைக்கும் ஒரு பெண்ணை பார்த்த பொழுது, பயம் தான் வந்தது. நண்பனின் வீட்டுக்கு வருகிறாரே என உடனே கவலையும் வந்தது!

****

அடுத்தடுத்த மாதங்களில் நண்பன் தன் அண்ணியைப் பற்றி அவ்வப்பொழுது புலம்ப ஆரம்பித்தான். யாரையும் மதிப்பதில்லை; தற்பெருமையோடும், திமிராகவும் பேசுகிறார். வீட்டில் உள்ள யாருக்கும் அண்ணியை பிடிக்கவில்லை. அவருடன் பேசுவதை எல்லோரும் தவிர்க்க ஆரம்பிக்கிறார்கள் என்றான்.

அப்பா தொழிலாளி; அம்மா வீட்டை கவனித்துக்கொள்பவர்; வாழ்ந்தது கிராமத்தில்! பிறகு எப்படி இந்த குணம்? என தேடினால், அவர் பெரும்பாலும் வளர்ந்தது அவருடைய பெரியம்மா வீட்டில்! அவருக்கு குழந்தை இல்லை. இவர் அவருக்கு செல்லப்பிள்ளை. பெரியம்ம்மா வேலைக்கு செல்பவர். செல்வமும் இருந்திருக்கிறது. ஆகையால், வசதியானவர்கள் படிக்கும் பள்ளி, கல்லூரியில் படித்திருக்கிறார். மேலும், கல்லூரி காலங்கள் முழுவதும் கல்லூரி விடுதியில் தங்கியிருக்கிறார்.

****

பெண்ணின் சொந்த சித்தப்பா சிங்கப்பூரில் இருக்கிறார். நண்பன் குடும்பத்துக்கு நல்ல நெருக்கமும் கூட! நிதானமான ஆள். திருமணத்திற்கு வராத முடியாததால், மணமக்களை வந்து பார்த்தவர், பிரச்சனைகளை அறிந்து 'பெண் எடுப்பதற்கு முன்னால் என்னிடம் ஒரு வார்த்தை கேட்டிருக்கலாம்! உங்க குடும்பத்துக்கு செட்டாகாது என சொல்லியிருப்பேன்' என்று சொன்னதும், அதிர்ந்துவிட்டார்கள்.

'பெண், உங்க அம்மாவின் ஊர் தானே? விசாரிக்கவில்லையா?' என்றேன் நண்பனிடம்! 'அம்மா ஒரு விசேசத்துக்கு சென்றவர், பேசி முடித்துவிட்டு வந்துவிட்டார். தோற்றம் பார்த்து, அண்ணனும் பிடித்துவிட்டது!' என்றான். 'சொந்தத்தில் இருக்கும் ஒரு வசதியே, பெண்ணின் குணத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்ள முடிவது தான். அதிலும் கோட்டை விட்டுவிட்டீர்களே!'என்றேன்.

****

வீட்டில் உள்ளவர்களிடம் சண்டைகள், சச்சரவுகள் நாளும் வளர ஆரம்பித்தன. வீட்டில் உள்ளவர்களும் நிதானம் இன்றி பேசுகிறார்கள் என்றான். உதிரிப்பூக்கள் படத்தின் இறுதி காட்சியில், விஜயனின் இறுதி வசனம் நினைவுக்கு வந்தது. 'உங்க எல்லோரையும் கெட்டவர்களாக மாற்றிவிட்டேன்ல!'

'சரிப்பா! உங்க குடும்பத்துக்கா வாக்கப்பட்டுச்சு! உங்க அண்ணனுக்கு தானே! அவர்களுக்குள் ஏதும் பிரச்சனையில்லையே?' என்றேன். அண்ணன் நிறைய அமைதியாகிவிட்டான். முன்பெல்லாம் எப்பொழுதாவது குடிக்கிறவன், இப்பொழுது அதிகமாகி இருக்கிறது என்றான்.

'தனிக்குடித்தனம் வைத்துவிட வேண்டியது தானே!' என்றால், 'அது நாமே சொன்னால் நல்லா இருக்காது!' என்றான். இதென்னடா கொடுமை! சண்டையெல்லாம் முற்றி, முகம் கொடுத்து பேச முடியாமல் போனபிறகு, பிரிவதை விட, முன்பே பிரிவது நல்லது என்பது கூட ஏன் தெரியாமல் போனது?

****

ஒருநாள் நண்பன் சோகமாய் வந்தான். என்னடா என்றால், நேற்றிரவு என் அண்ணி தற்கொலை செய்ய முயற்சித்தார்கள். ஏதோ சத்தம் கேட்டு, அண்ணன் எழுந்த பொழுது, கயிற்றில் தொங்கி கொண்டிருந்திருக்கிறார். அண்ணன் பதறிப்போய் கீழே இறக்கிப் பார்த்தால், கழுத்தில் கயிற்றின் தழும்பு ஆழ பதிந்திருக்கிறது. இன்னும் இரண்டு நொடி தாமதத்திருந்தால் கூட உயிர்போயிருக்கும் என்றான்.

****
என்ன பெண் இவள்! சொந்த அம்மா தொடங்கி, நேற்று திருமணம் முடித்த கணவன் வரைக்கும் எல்லா மனிதர்களிடமும் முரண்பட்டு, மோசமான சூழ்நிலையை உருவாக்கி விட்டு, அதிலிருந்து தப்பிக்க நினைத்து, இன்றைக்கு செத்து, பிழைத்திருக்கிறாள். அந்தப் புகைப்படத்தில் உள்ள மரம், ராதாவிற்கு நல்ல உருவகமாக எனக்குப்படுகிறது.

****

மனிதர்கள் 8 - துரப்பாண்டி

அடர்த்தியான சுருள் சுருளான முடி, களையான கருத்த முகம், அயர்ன் பண்ணி போட்ட பேண்ட், சர்ட், பாலிஷ் போட்ட ஷீ, கூலிங் கிளாஸ், முதுகில் ஒரு பேக், லேடி பேர்ட் சைக்கிளில் அந்த கட்டிடத்திற்குள் நுழையும் பொழுது, வாட்ச்மேன், சித்தாள், கொத்தானார் என அனைவரும் எழுந்து வணக்கம் சொல்வார்கள். புதிதாக வந்திருக்கும் இன்ஜினியர் என நினைப்பார்கள்.

சண்டைக்கு முன் எல்லாவற்றையும் கழற்றி வைக்கும் பாக்யராஜ் போல, பேண்ட், சர்ட், கூலிங்கிளாஸ் என எல்லாவற்றையும் கழற்றி, பாதுகாப்பாய், கண்ணுக்கு எட்டும் ஒரு இடத்தில் வைத்துவிட்டு, ஒரு சுமாரான கைலி, பொத்தல் விழுந்த பனியனோடு கையில், உளி சுத்தியலோடு உடைக்க வேண்டிய கட்டிடத்தின் பாகங்களை உடைக்க துவங்குவான் துரப்பாண்டி. அவன் ஒரு கொத்து தொழிலாளி. அந்த முதல் நாளில் எல்லோரும் ஆர்வமாய் பார்ப்பார்கள். பிறகு இந்த காட்சிகள் அவர்களுக்கு பழகிவிடும்.

****

வேலை முடிந்ததும், வீட்டிற்கு போய் ஒரு நல்ல குளியல் போட்டுவிட்டு, சாப்பிட்டுவிட்டு, வாரணம் ஆயிரம் சூர்யா போல கித்தாரை முதுகில் தொங்க போட்டுக்கொண்டு, வகுப்புக்கு கிளம்புவான். யாராவது இடைமறித்து, "கிதார் வைச்சுகிட்டு உதார் கொடுக்கிறாயே! வாசிக்க தெரியுமா? என கலாய்ப்பார்கள். அங்கேயே உட்காரவைத்து, மூடுபனி பிரதாப் போல 'என் இனிய பொன்நிலாவே' பாடலை நூறுமுறையாவது இனிமையாய் வாசித்துக்காட்டுவான். (மவனே! இனி நீ கலாய்ப்பே!) வேறு பாடல் கேட்டால், நாளைக்கு என டபாய்த்துவிடுவான்!

****

படித்தது 6ம் வகுப்பு வரைதான். அவனால் வேகமாய் வாசித்துவிடமுடியாது. ஆனால், புத்தகங்களின் காதலன் என்பது மாதிரி காட்டிக்கொள்வான். எப்பொழுதும் ஒரு புத்தகம் கையில் வைத்திருப்பான். சாதாரண புத்தகங்கள் எல்லாம் கிடையாது. பெரியார், அம்பேத்கார், கலீல் ஜிப்ரான் என மிகப்பெரும் தலைகளின் புத்தகங்களாக இருக்கும். அவன் ஏரியாவிற்குள் நுழைந்து துரப்பாண்டி என்றால், 'புத்தகம் வைத்துக்கொண்டு சுற்றுவானே! அவனா? என அடையாளம் சொல்வார்கள்.

****

காதலித்து திருமணம் செய்வது என்பதை வாழ்க்கையின் இலட்சியமாக வைத்திருந்தான். காதலைப் பற்றி பிரபல கவிஞர்கள், சித்தாந்தவாதிகள், எழுத்தாளர்கள் எல்லாம் என்ன சொல்லியிருக்கிறார்கள் என கவனமாய் ஒரு டைரியில் குறித்து வைத்திருந்தான். "லைலாவின் அழகை இரசிக்க வேண்டுமென்றால், மஜ்னுவின் கண்கள் வேண்டும்" என்ற வரிகளை துரப்பாண்டி தான் என் வாழ்வில் முதலில் சொன்னான்!

இப்படி எல்லாவற்றையும் காக்டெயில் போல கலந்து கட்டி, ஒரு காதல் கடிதம் தயாரித்து வைத்திருந்தான். பெண்களோடு பழக துவங்கிய சில காலத்திலேயே தயக்கமில்லாமல் எடுத்து நீட்டிவிடுவான். மறுத்துவிட்டால், தன் முயற்சியில் மனம் தளராத விக்ரமாதித்தன் போல, அடுத்த முயற்சியை துவங்கிவிடுவான்.

நான்கைந்து முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தால், காதல் கோட்டை ஆட்டோ டிரைவர் செல்வா போல திட்ட ஆரம்பித்துவிடுவான். 80களில் வெளியான இளையராஜாவின் பாடல்களை அருமையான தொகுப்பு ஒன்றை சேகரித்து வைத்திருந்தான். சந்தோசமென்றாலும், துக்கமென்றாலும் இரவு நடுநிசிவரை கேட்க ஆரம்பித்துவிடுவான்!

****

திடீரென 'ஏன் என்னை மட்டும் யாரும் காதலிக்க மாட்டேங்குறாங்க!' என்பான். "ஏண்டா எனக்கு மட்டும் நிறைய காதலிகள் இருக்காங்களா என்ன? உன் பேச்சைக்குறை. உன்னைப் பார்த்தா பிடிக்குற பெண் கூட, பேசினா ஓடிறாங்க! உன் அறிவாளித்தனைத்தை எல்லாம் கொட்டாதே!" என்பேன். புரிந்தது போல தலையாட்டுவான். மீண்டும், எந்தவித குறையும் இல்லாமல், தன் பழைய பாணியில் துவங்கிவிடுவான்.

****

எப்பொழுதும் நாலைந்து பேர் வேலைக்காக துரப்பாண்டியை தேடிக்கொண்டே இருப்பார்கள். நண்பன் என்பதால், என்னைப் பார்த்தால் அவனைப் பற்றி குற்றப்பட்டியல் வாசிப்பார்கள். "நாலு நாள் வேலைங்க! இரண்டு நாள் முடிச்சுட்டுப்பால! இப்ப ஆளை பிடிக்க முடியலை' என்பார்கள். அவனிடம் கேட்டால், 'அந்த ஆள் என் சம்பளத்தை போன தடவை இழுத்தடிச்சு கொடுத்தான். இப்ப அலையட்டும்' என்பான் கூலாய்!

****

இப்படி துரப்பாண்டி செய்யும் எல்லா செயல்களுக்கும் தனக்கான 'அங்கீகாரம் தேடுதல்' என்பது அடிநாதமாக இருந்தது. அதற்கு காரணம் துரப்பாண்டி தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்தவன். சுவரையெல்லாம் உடைக்கும் பொழுது, ஆதிக்க சாதியின் திமிரை நொறுக்குவதாகவே எண்ணிக்கொள்வான். இருவர் செய்யக்கூடிய வேலையை ஒருவனே செய்வான். அவனைத்தேடி பலர் அலைவதற்கும் அதுவே காரணமாகவும் இருந்தது.

காதல் இலட்சியத்திற்கு கூட காரணம் இங்கு சாதி தகர்ப்பிற்கு ஒரு வழி ஒரு சாதிக்குள்ளே திருமணம் செய்வதை தவிர்ப்பது! ஆகையால் தான் அத்தனை முயற்சிகளும்! முற்போக்கு பேசிவிட்டு, யாராவது சொந்த சாதியில், சடங்குகளோடு திருமணம் முடித்தால், ஒரு பெரிய அம்பேத்கார் போட்டோவை பிரேம் பண்ணி, அம்பேத்காரின் சாதி ஒழிப்பு குறித்தான குறிப்புகளை எழுதி, நீ செய்வது தவறு என சொல்லாமல் சொல்லிவிட்டு வருவான்.

ஒருமுறை ஒரு கட்டிடத்தில் வேலை செய்யும் பொழுது, தொழிலாளர்களை மட்டமாக நடத்திவிட்டார்கள் என, 'குண்டு வைச்சு, இந்த (ஐந்து மாடிக்) கட்டிடத்தையே தரைமட்டமாக்கியிருவேன்" என மிரட்டிவிட்டான். இன்ஜினியரும் மிரண்டுவிட்டான்.

ஒருமுறை ஒரு உறவினருக்கு உடம்புக்கு முடியவில்லை என்று ரத்தம் கொடுக்க அழைத்து போயிருந்தேன். எங்கள் நண்பர்கள் குழாமில் 30 பேரில் அவனுடைய ரத்தம் தான் மிக அடர்த்தியாய் இருந்தது. ஹூமோகுளோபினும் அதிகமாக இருந்தது.
***

பேண்ட், சர்ட் ஆசைக்கெல்லாம் என்னை மாதிரி கொஞ்சம் படித்த நண்பர்களுடன் பழகியது தான் காரணமா என குழம்பியிருக்கிறேன் பலமுறை! ஆனால், கூலிங் கிளாஸ் நான் போட்டதேயில்லையே!

ஊரை விட்டு வந்ததில், அதிகமாய் மிஸ் பண்ணியது துரப்பாண்டியைத்தான்! ஏனென்றால், அவ்வளவு இம்சை செய்தான்!

மனிதர்கள் 7 - முகமறியா மாணவர்கள்!

மதுரை இரயில் நிலையம். எல்லா ரயில்களும் வந்து போய், ஓய்வெடுத்து கொண்டு இருந்தது. ஒலிபெருக்கியில் அறிவிப்பு வர, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பிளாட்பாரத்தில் மக்கள் ஒன்றுகூட ஆரம்பித்தார்கள்.

பேருந்துக்காக முயற்சித்து கிடைக்காமல் போய், வேறு வழியில்லாமல், சென்னைக்கு செல்லும் கடைசி வண்டியான அனந்தபுரியை பிடித்துவிடலாம் என்ற எண்ணத்தில், இராகவ் வேர்க்க விறுவிறுக்க பிளாட்பாரத்தை வந்தடைந்தான்.

சில விநாடிகளுக்குள் ரயில் பெரிய சத்தத்தோடு வந்து சேர்ந்தது. முன்பதிவு செய்யப்படாத (Unreserve) காம்பார்ட்மெண்டிற்கு சென்று பார்த்தால், திக்கென்றிருந்தது. வாசல்வரை நின்று கொண்டிருந்தார்கள். இது கடைசிபெட்டி. முன்பெட்டிக்கு போகலாம் தான். ஆனால், நேரம் இல்லை. ஒருவேளை இதைவிட அதிகமாய் கூட்டம் இருக்ககூடிய அபாயமும் உண்டு. ரிஸ்க் வேண்டாம். ஏறிவிடலாம் என ஏறிக்கொண்டான். 200 பேர்வரை அந்த காம்பார்ட்மெண்டில் நிச்சயம் இருப்பார்கள்.

அடுத்து வந்த நிறுத்தத்தில் இறங்கி பார்த்த பொழுது, உள்ளே சிலர் படுத்து நன்றாக தூங்கி கொண்டு வந்தனர். 4 பேர் உட்கார வேண்டிய இடத்தில் இருவர் கால் நீட்டி உட்கார்ந்திருந்தனர்.

திண்டுக்கல்லை அடையும் பொழுது, நடுநிசி. அங்கும் சிலர் ஏறினர். அதில், நான்கு கல்லூரி மாணவர்களும் ஏறினார்கள். ஏறும்பொழுது, கலகலவென பேசிக்கொண்டே ஏறினார்கள். அந்த காம்பார்ட்மெண்டின் நிலைபுரிய அவர்களுக்கு 10 நிமிடம் கூட ஆகவில்லை.விறுவிறுவென மக்களை விலக்கி, காம்பார்ட்மெண்டிற்குள் உள்ளே நுழைந்து, ஒரு மாணவன் கட்டளைகள் தர, மற்றவர்கள் அமுல்படுத்த பரபரவென செயல்பட்டார்கள்.

படுத்துக்கொண்டு இருந்தவர்களை எழுப்பி, உட்கார வைத்தனர். அன்பாய் கேட்டுக்கொண்டார்கள். சத்தம் போட்டவர்களை சத்தத்தால் அடக்கினார்கள். மக்கள் ஆதரவு தந்ததால், மாணவர்கள் சொல்வதை கேட்பதை தவிர வேறு வழியில்லை.

அரை மணி நேரத்தில் சகலருக்கும் உட்கார இடம் கிடைத்துவிட்டது. இடம் பறிபோனவர்கள் புலம்பியும், திட்டியும் தீர்த்தார்கள். மாணவர்கள் தங்களுக்கு வாசலோரம் கிடைத்த கொஞ்சூண்டு இடத்தில் ஜாலியாக பேச ஆரம்பித்துவிட்டனர்.

இடையில் ஒரு தொழிலாளி பீடிக்குடித்தார் என இருப்பதை பிடுங்க, ரயில்வே போலீசு முயற்சியில் இறங்க, பார்த்த மாணவர்கள் பைசா தராமல், பேசியே தொழிலாளியை மீட்டு வந்தார்கள்.

அடுத்து ஒரு மணி நேரத்தில், வந்த நிறுத்தத்தில் மக்கள் சிலர் ஏற வந்த பொழுது, "இவ்வளவு பேருக்கு இடம் இல்லை. சிலர் ஏறிக்கொள்ளுங்கள். இந்த ஸ்டேசனில் நிறைய நேரம் வண்டி நிற்கும். ஆகையால், முன்பெட்டி சென்றுவிடுங்கள்" என அறிவுறுத்தினார்கள். அவர்களின் பேச்சை மறுக்காமல், நிலைமையை புரிந்து கொண்டு, பாதி பேர் முன்பெட்டிக்கு நகர்ந்தார்கள். ஏறிய சிலருக்கும், பொறுப்பாய் இடம் தேடி, அவர்களையும் அமர வைத்தார்கள்.

இதற்கிடையில், சமீபத்தில் வயிற்றில் அறுவை சிகிச்சை செய்த பெண்மணி, நடக்கும் வழியில் அமர்ந்திருந்ததால், போகிற, வருகிறவர்களின் செருப்பு கால் மிதிபட்டு வலியால் சிரமப்படுவதையும் பார்த்த மாணவர்கள், அந்தம்மாவை பாதையை விட்டு விலகி அமர வைக்க முயற்சித்தார்கள். ம்ஹூம். இடம் இல்லை. எல்லோருக்கும் கேட்கிற மாதிரி, 'இனி இந்த இடத்தை கடக்கிறவர்கள் யாரும் செருப்பணிந்து செல்லக்கூடாது' என்றார்கள். அங்கேயே 20 நிமிடம் வரை இருந்து, மக்கள் அமுல்படுத்துகிறார்களா என உறுதிப்படுத்தி திரும்பவும் தங்கள் இடத்திற்கு வந்து, பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

சென்னைக்கான தூரம் குறைந்ததால், பயணிகள் ஏறுவது நின்று போனது.கொடைக்கானல், மொபைல் போன், சினிமா, அரசியல், பெற்றோர்கள் பற்றி விடிய விடிய சளைக்காமல் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.

*****

பின்குறிப்பு : நடந்ததை எல்லாம், திரைப்படம் போல பார்த்து, மாணவர்களின் செயல் கண்டு பிரமித்து, என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டவர் இராகவ். அவர்கள் பேசியதை கவனித்த பொழுது, இரண்டாமாண்டு கல்லூரியில் படிக்கிற மாணவர்கள் என்றார்.

இருவருக்கான உரையாடல் இப்படி முடிந்தது.

நான் : தனியா செய்ய எல்லோருக்கும் தயக்கம் இருக்கும். மாணவர்களோடு சேர்ந்து, ஏன் உதவி செய்யலை?

இராகவ் : சரின்னு பட்டது. ஆனால், செய்யல!

நான் : போய்யா!.வெண்ணெய் வெட்டி!

*****

மனிதர்கள் 6 - மதி!

இரவு 9 மணி. அந்த அறையில் சிறுசிறு பிரசுரங்கள் ஆங்காங்கு இருந்தன. பகுதி பிரச்சனையை விளக்கி, எழுதப்பட்ட தட்டி போர்டுகளும் ஓரத்தில் சாத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தன. மார்க்சிய ஆசான்களின் புத்தகங்கள் செல்ப்பில் சீராக‌ அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.

அந்த அறையின் மூலையில் சுவரொட்டிகள் ஒட்டுவதற்கு காத்திருந்தன. பசை காய்ச்சி, சூடாக ஒரு வாளியில் தயாராக இருந்தது. மத்திய அரசின் மக்கள் விரோத பட்ஜெட்டை கண்டித்து, முழக்கங்கள் சுவரொட்டியில் இருந்தன. தொழிலாளர்கள் அதிகம் வசிக்கும் அந்த பகுதியில் விடிகாலைக்குள் அனைத்தும் ஒட்டப்பட வேண்டும்.புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியின் அறிவிக்கப்படாத அலுவலகமாக அந்த அறை இயங்கி கொண்டு இருந்தது.

இருவர் ஒட்டுவதாக இருந்தது. ஒருவருக்கு திடீரென உடல்நிலை சரியில்லை. என்ன செய்வது? யாரை அழைக்கலாம்? யோசித்ததில் அகமதுவின் நினைவு வந்தது. உணர்வுபூர்வமானவர். சமீபத்தில் தான் அமைப்புக்கு அறிமுகமானவர். அவரைச் சந்தித்து, பேசி அவரை அழைத்து சென்றார் பாண்டி.

****

நடுநிசி 3 மணி. எவ்வளவு விரைவாக ஒட்டியும் இன்னும் சில சுவரொட்டிகள் மீதமிருந்தன. நாய்களின் குரைப்பு சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன. அப்பொழுது அந்த பகுதியில் சுற்றி வந்த ஒரு போலீஸ் ஜீப் அவர்கள் அருகில் வந்து நின்றது. "ஓ! நீங்க தான் இந்த போஸ்டரை ஒட்டுகிட்டு வருகிறார்களா!" என சொல்லியபடியே, 'அரசை எதிர்த்து ஆவேசமான வார்த்தைகள் இருந்ததாக" இருவரையும் கைது செய்தார்கள்.

****

கைது செய்யப்பட்ட தகவல் சம்பந்தபட்ட பகுதி பொறுப்பாளருக்கு வந்தது. முதலில் இரண்டு பேர்களுடைய வீட்டிற்கும் தெரியப்படுத்த வேண்டும். பாண்டி வீட்டில் தெரியப்படுத்திவிடலாம். ஏற்கனவே சிலமுறை சிறை சென்றவர். அகமது வீட்டில் தெரியப்படுத்துவது தான் பிரச்சனை. அகமதுவை அழைத்து செல்கிறேன் என முன்பே தெரியப்படுத்தியிருந்தால், "வேண்டாம்" என முன்பே தவிர்த்திருக்கலாம். இப்பொழுது நிலைமை கைமீறிவிட்டது.

அகமது காதல் திருமணம் முடித்தவர். பெண் இந்துமதத்தைச் சேர்ந்தவர். இரு வீட்டாருமே இவர்களின் காதலை ஏற்கவில்லை. இருவரும் உறுதியோடு இருந்தார்கள். தோழர்கள், நண்பர்கள் உதவியுடன் தான் திருமணமே நடைபெற்றது.

இப்பொழுது அகமதுவின் மனைவி நிறைமாத கர்ப்பிணி. அடுத்தவாரம் பிரசவம் என நாள் குறித்திருந்தார்கள். ஆனால், இன்றைக்கும் இரு வீட்டாரும் கோபம் தணிந்து பேசவில்லை. ஆகையால், துணைக்கு யாருமில்லை.

இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் போய் "கணவர் கைது" என்ற விசயத்தை சொல்வது, மிகவும் மன உளைச்சலுக்குரிய விசயம். வேறு வழியில்லை. சொல்லியே ஆக வேண்டும்.

ஒரு பெண் தோழரையும் உடன் அழைத்து கொண்டு, தோழர் வீட்டிற்கு போனார்.

*****

அகமதுவின் மனைவியிடம் தயங்கி தயங்கி ஆரம்பித்தார்.

"நேற்றிரவு சுவரொட்டி ஒட்டப்போன தோழரோடு, உங்க கணவரை போலீஸ் கைது செய்துவிட்டது" என்றார்.

அதிர்ச்சி ஆகாமல் "கொண்டு போன எல்லா போஸ்டரையும் ஒட்டிட்டாங்களா?" எனக் கேட்டார்.

தோழர் அதிர்ச்சியடைந்துவிட்டார். அழுவார்கள் அல்லது திட்டுவார்கள். எப்படி ஆறுதல்படுத்துவது என நினைத்து போனவரிடம், இப்படி ஒரு கேள்வியை எதிர்பார்க்கவே இல்லை. சுதாரித்து "ஒட்டி முடிக்கும் பொழுது கைது செய்திருக்கிறார்கள்" என்றார்.

"இரண்டு நாள்ல வந்துருவாங்கல்ல! நீங்களெல்லாம் இருக்கீங்கள்ல! எனக்கு ஒண்ணும் பயமில்லைங்க!" என்றார்.

உடனிருந்த பெண் தோழர் கேட்டார். "உங்க பெயர் என்ன?"

"மதி" என்றார்.

தைரியம் சொல்ல போனவர்கள், உற்சாகம் பெற்று வெளியே வந்தார்கள்.

மனிதர்கள் 5 - பாலா

"இவர் பாலசுப்பிரமணியன். நம்ம அலுவலகத்தில் புதிதாக சேர்ந்திருக்கிறார்" என அறிமுகப்படுத்தினார்கள். நெற்றியில் திருநீர் பட்டை. சராசரிக்கும் மேலான உயரம். சாந்தமான முகம். வயது 22ஐ தாண்டாது.
****

இரண்டு மாதத்தில் நன்றாக பழக்கம் ஏற்பட்டிருந்தது. பாலாவிற்கு இந்தியாவின் பிரதமர் யார்? தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சர் யார்? போன்ற முக்கிய செய்திகள் மட்டும் தெரிந்திருந்தன (!). மற்றபடி எது கேட்டாலும், அப்பாவியாய் தெரியாது என்பான்.

"சாயந்திரம் போய் வீட்டில் என்ன செய்வாய்?" என கேட்டால், " இரவு 8.30 க்கெல்லாம் படுக்கைக்கு போயிருவேன்" என்றான். இத்தனை வயதில், இதுவரை பழகியவர்களில் முதன்முதலாக 8.30 க்கே தூங்க போகிற ஆளை ஆச்சர்யமாய் பார்த்தேன்.

ஏதாவது செய்திகள் சொன்னால், "உங்களுக்கு எப்படி இவ்வளவு செய்திகள் தெரிகிறது?" என்பான் விழிகள் விரிய! "டீக்கடையில் தினமும் தினத்தந்தி படிப்பேன்" என்பேன் நக்கலாய்!

*****
சைக்கிளில் வந்த பாலா, இப்பொழுது ஹோண்டா பைக்கில் வந்தான். "என்ன பாலா? கலக்குறே!" என்றால், "நான் காலேஜ் படிக்கும் பொழுதே, டிவிஎஸ் 50 வாங்கிக்க சொன்னார் அப்பா. ஓட்டுனா பைக் தான்னு பிடிவாதமாய் இருந்துட்டேன்" என்றான். "வைராக்கியமான ஆளுன்னு சொல்ற!" என்றேன்.

நாலைந்து மாதங்கள் கழித்து, மீண்டும் அதே பழைய சைக்கிளில் வர ஆரம்பித்தான். "என்னாச்சு பாலா?" "இரண்டு மாதமா பைனான்சுக்கு பணம் கட்டல! வண்டியை தூக்கிட்டு போயிட்டாங்க!" என்றான் சோகமாய்!

*****

ஒரு வருடம் கழிந்தது. இருபது நாளாக பாலாவைக் காணோம். திரும்ப வந்த பொழுது, "நான் இப்ப எல்.ஐ.சி ஏஜெண்ட்" என்றான். என் எதிர்காலத்தை சொல்லி, பயமுறுத்தி ஒரு பாலிசி எடுக்க வைத்தான். நண்பர்களையும் அறிமுகப்படுத்த சொன்னான். "என்னைய விட எல்லோரும் ஏழை. விட்டுரு!" என்றேன். விட்டுவிட்டான்.

****

6 மாதம் உருண்டோடியது. "நான் ஒரு ஜெராக்ஸ் கடை திறக்கப்போறேன். வாங்க!" என்றான் பாலா. "எப்படி?" என்றதற்கு, "அப்பா மூலமாக ஒரு வங்கி ஊழியர் அறிமுகமாகி, கடன் வாங்கினேன்" என்றான். போய் பார்த்தால், எட்டுக்கு எட்டு. ஒரு சின்ன கடை. ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாய் இருந்தது. 10வது வரை படித்த ஒரு பெண் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள். பாலா இப்பொழுது முதலாளி.

****

4 மாதம் கழித்து, "நான் செகன்ட் ஹேண்ட் டாடோ சுமோ வாங்கியிருக்கேன். டிராவல்ஸ்க்காக தான். பர்மிட் ஏதும் எடுக்கல! தெரிந்தவர்களுக்கு அனுப்ப வேண்டியது தான்!" என்றான்.

"என்ன பாலா! விக்ரமன் பட நாயகன் மாதிரி எல்லாம் பண்ற! கவர்மென்டையும் ஏமாத்த நினைக்கிற! கொஞ்சம் நிதானமா போ!" என்றேன்.

"ஒண்ணும் பிரச்சனையில்லை. அதெல்லாம் சமாளிச்சுருவேன். கேரண்டி கையெழுத்து ஒருத்தர் போடணும். நீங்க போடுங்க!" என்றான் உரிமையாய்.

"நான் அவ்வளவு ஒர்த் இல்லையே! இந்த ஓட்டை டிவிஎஸ் 50 தவிர, வேற எந்த சொத்தும் இல்லையே!" என்றேன்.

"அதெல்லாம் ஏதும் தேவை இல்லை. வாங்க!" என்றான். போனேன். என் கையெழுத்த நம்பி சுமோ லோனா?! சிரிப்பு வந்தது. கையெழுத்திட்டேன். பாலாவின் அப்பா, நன்றியெல்லாம் சொல்லி, அரை கிலோ ஸ்வீட் வாங்கி தந்தார். இது வேறயா!

****
அந்த அலுவலகத்தை விட்டு, வெளியே வந்துவிட்டேன். இருப்பினும் நட்பு தொடர்ந்தது.

பகலில் அலுவலக வேலை, மாலையில் எல்.ஐ.சி வேலை, 8 மணிக்கு மேல் ஜெராக்ஸ் கடை என பாலா பரபரப்பாக இயங்கினான். இப்பொழுதெல்லாம் தூங்க 11.30 ஆனது.

5 மாதம் கழித்து சந்தித்த பொழுது, டல்லாக தெரிந்தான். "என்னப்பா?" என்றேன். டாடா சுமோ நிறைய செலவு வைக்குது. செலவுக்கு தகுந்த வருமானம் இல்ல! வித்துரலாம்னு இருக்கேன்" என்றான். சிட்டி பைனான்சில் கடன் வேறு ஏறிக்கொண்டே இருக்கிறது என்றான்.

****

பாலாவிற்கு பெண் தேடினார்கள். அப்பா அரசு மருத்துவமனையில் ஆய்வக உதவியாளராக இருந்து ஓய்வு பெற்றவர். வயது 75க்கு மேலே! பொருளாதார பலம் ஏதும் இல்லை. பெண் வீடு பலமாய் இருந்தால் பாலாவுக்கு நல்லது என வசதியான பெண்ணாக தேடினார்கள். கிட்டத்தட்ட இரண்டு வருடங்கள். 60 வது பெண் பார்த்த பொழுது, பொருந்தி வந்தது.

திருமணத்திற்கு முதல்நாள் . பாலாவின் அப்பா விடிகாலையில் இறந்தார் திருமணத்தை நிறுத்தினால், மீண்டும் திருமணம் நடத்துவதற்கான வசதி பாலாவின் குடும்பத்தாரிடம் இல்லை. ஆகையால், அன்று மதியமே அடக்கம் செய்தார்கள். அடுத்த நாள் கல்யாணம் நடைபெற்றது. மறுநாள் மாலையில் பெண்ணின் அப்பா இறந்து போனார். அவரும் வயதானவர் தான். இரண்டு மரணங்களும் பாலாவை கொஞ்சம் கலக்கிவிட்டது.

****

பாலாவுக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தது. பார்க்க போயிருந்தேன். பாலா நிறைய சோர்ந்திருந்தான். விசாரித்தால், இடையில் ஒரு டிப்ளமோ தனியார் கல்லூரி மாணவ, மாணவியர்களுக்கு ஹாஸ்டல் நடத்தியதாகவும், பொருளாதார பிரச்சனை இல்லாமல் இருந்தது. இப்பொழுது, சில பிரச்சனையால் தொடர்ந்து நடத்த முடியவில்லை என்றான். கவனமாக எதையும் செய் என்று சொல்லி வந்தேன்.

****

பாலா பற்றி, வேறொரு அலுவலக நண்பரிடம் பேசிய பொழுது, பாலா இப்பொழுது பணப்பிரச்சனையில் சிக்கி இருப்பதாகவும், தன்னிடம் வாங்கிய எல்.ஐ.சி பாலிசி பணத்தை கூட கட்டாமல் விட்டுவிட்டான் என்றார். பாலாவிற்காக கவலைப்பட்டேன்.

***

பலரிடமும் தொலைபேசி எண் கேட்டு, சிரமப்பட்டு பாலாவை தொடர்பு கொண்டேன். "என்னாச்சு இவ்வளவு பிரச்சனை?" என்றதற்கு, "அதெல்லாம் ஒன்றும் இல்லையே!" என்றான். "உண்மையை சொல்!" என்றதற்கு, தயங்கி, தயங்கி "கிட்டத்தட்ட 4 லட்சம் கடன். மாதம் 25 ஆயிரம் இருந்தால் தான் சமாளிக்கவே முடியும்" என்றான். "வருமானத்திற்கு வழி உண்டா!" என்றேன். "இல்லை" என்றான். அவன் இருந்த ஊரில் 4 லட்சம் கடன் இருந்து, வருமானத்திற்கும் வழி இல்லையென்றால் தற்கொலையை தவிர வேறு ஏதும் வழி இல்லை.

"எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு சென்னைக்கு பஸ்ஸோ, ரயிலோ ஏறு! இங்கு வந்து வேலை செய்! கடனை பிறகு பார்த்து கொள்ளலாம்!" என்றேன். "யோசித்து சொல்கிறேன்" என்றான்.

அதற்கு பிறகு தொடர்பு கொள்ள முடியவில்லை. தொடர்பு கொள்ளவும் இல்லை.

****
சில ஆண்டுகளில், வாழ்க்கை பாலாவிற்கு எவ்வளவு கற்றுத்தந்துவிட்டது என்பதை நினைக்கையில் ஆச்சரியமாயிருக்கிறது.

***

டெயில் பீஸ் : பாலா ஒருமுறை சென்னை வந்திருந்தான். அபிராமி தியேட்டர் அருகே ஒரு முனையில், ஓடுகிற பஸ்ஸில் ஏறி, ஒரே ஒரு சீட் இருந்து, அமர, பேருந்து நிறுத்தம் வந்தது. செக்கர் ஏறி சோதனை செய்ய, பாலாவிடம் டிக்கெட் இல்லை. கடந்த வளைவில் தான் ஏறினேன் என்றதற்கு, ஒரு வயதான அம்மா "இந்த தம்பி இரண்டு நிறுத்தத்திற்கு முன்பே ஏறியது. நான் பார்த்தேன்" என தவறாய் சொல்ல, அழுதழுது ரூ. 500 அபராதம் கட்டினான்.

மனிதர்கள்!

வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் பல மனிதர்களை கடந்து வருகிறோம். ஒவ்வொருவரும் மேலோட்டமாகமோ, அழுத்தமாகவோ சில தடங்களை நம்மிடம் விட்டுவிட்டு செல்கின்றனர்.

மனிதர்களின் நம்பிக்கை, செயல்கள் எல்லாம் சுவாரசியமானவை. மனிதர்களை கவனித்தால், நாம் நிறைய பெறலாம். சென்னை மாதிரி பெருநகரத்தில் மனிதர்களை உற்று நோக்குவதற்கு பொறுமையோ, அசை போடுவதற்கு நேரமோ வாய்ப்பதில்லை அல்லது அதற்கெல்லாம் நாம் மெனக்கெடுவதில்லை.

ஆகையால், என்னைப் பாதித்த, கவர்ந்த, சிந்திக்க வைத்த சில மனிதர்களை மெல்ல அசைபோட்டு வருகிற பதிவுகளில் உங்களுடன் பகிர்கிறேன். பகிர்வதற்கு முன்பு வரை அது என்னுடைய அனுபவம். பகிர்ந்த பின்பு, அது நம்முடைய அனுபவமாகிவிடுகிறது.

இப்படி பகிர்வதன் மூலம் என் வாழ்க்கையை ஒருமுறை திரும்பி பார்க்க வைக்கிறீர்கள். அதற்காக உங்களுக்கு கோடான கோடி நன்றிகள்.

ஒரு பதிவர் பொறுப்புடன் எழுதுவதற்கு சக பதிவர்களுக்கும், வாசிப்பவர்களுக்கும் முக்கிய பங்குண்டு என கருதுகிறவன் நான். மனிதர்களைப் பற்றி எழுதுகிறேன் பேர்வழி என மொக்கை போட்டேன் என்றால், இரக்கமே இல்லாமல், கறாராக கண்டியுங்கள். மாற்றிக்கொள்கிறேன். இது எனக்கு மட்டுமல்ல. மற்றவர்களுக்கும் நீங்கள் செய்யலாம்.

உங்களுடைய கருத்துக்களை வரவேற்கிறேன்.

- நொந்தகுமாரன்.