வாசகர்களுக்கு நன்றி!

'வலையுலகம் நொந்தகுமாரனும்' தளம் இன்றைக்கு 100 வாசகர்களை தொட்டிருக்கிறது. இன்றைக்கு மோகன்குமார் "நான் 100வது வாசகர்" என பின்னூட்டமிட்டிருந்தார். அவருக்கும், அனைத்து வாசகர்களுக்கும் நன்றி பகிர்வதற்கான பதிவு இது.

ஏற்கனவே இரண்டுமுறை நன்றி சொல்லியிருக்கிறேன். முதல்முறை கடந்த ஆண்டு தமிழ்மணம் நட்சத்திர பதிவராக தேர்ந்தெடுத்து, அந்த வாரத்தின் இறுதியில் தேர்ந்தெடுத்தற்காக தமிழ்மணத்திற்கும், உற்சாகப்படுத்திய நம் மக்களுக்கும் நன்றி சொன்னேன்.  இரண்டாவது முறை, சமீபத்தில் தளம் 50000 ஹிட்ஸ்களை தொட்டப்பொழுது நன்றி பகிர்ந்தேன்.

பொதுவாக பதிவுகளுக்கு வாசகர்களின் கருத்துக்கள் மிக குறைவாக‌ தான் வருகின்றன.  ஆகையால், வருகைகளும், பின் தொடர்பவர்களாகிய வாசகர்களும் தான் எழுதுவதற்கு உற்சாகப்படுத்துகிறார்கள். அப்படிப்பட்ட நல்ல உள்ளங்களுக்கு நன்றி சொல்லாமல் கடந்தால் நன்றாக இருக்காது.

எப்பொழுதெல்லாம் ஆரோக்கியமாய், அழுத்தமாய் பதிவுகள் எழுதுகிறேனோ அப்பொழுதெல்லாம் வாசகர்கள் அதிகரிப்பதை கவனித்திருக்கிறேன்.

தொடர்ச்சியாய் மாதத்திற்கு நான்கு பதிவுகள் எழுதுவது கூட அதிகம் தான். அதை அதிகப்படுத்தலாம் என பலமுறை நினைத்திருக்கிறேன்.  ஆனால் சாத்தியமில்லாமல் நாட்கள் நகருகின்றன. அதற்கு முதற்காரணம் பெருநகர  வாழ்க்கை தான்.  நாள்முழுவதும் அலைந்து திரிந்து அசதியாய் இரவு அறையை அடையும் பொழுது கொஞ்ச நேரம் தொலைக்காட்சி பார்த்துவிட்டு, தூங்கத்தான் தோன்றுகிறது.

பல விசயங்களை எழுத நினைத்து, முடியாமல் போனதும் இருக்கிறது.  'மனிதர்கள்' வரிசையில் என் அம்மாவைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைத்து பலமுறை தோற்றுப்போயிருக்கிறேன்.

மனநிலையும் பிரதான பங்கு வகிக்கிறது. சில நாள்கள் நேரம் அமைந்தாலும், ஒரு வாக்கியம் கூட கோர்வையாய் எழுத முடியாமல் போன அனுபவமும் உண்டு.

இன்னொரு முக்கிய காரணமும் உண்டு.  நிறைய படித்தால் தான் எழுத்து இன்னும் கொஞ்சம் அடத்தியாய், ஆரோக்கியமாய் வரும். நிறைய படிக்கவேண்டும். வாசகர்களுடன் அதை பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற ஆவல் அதிகமாக இருக்கிறது. அதற்கு நிறைய உழைக்கவேண்டும். நினைப்புக்கு ஏற்ற உழைப்பு இல்லை. வருங்காலங்களில் இன்னும் உழைக்க முயல்கிறேன்.

மற்றபடி, எழுதுவதற்காக எதையாவது எழுதி தளத்தை நிரப்பி, என் நேரத்தையும், முக்கியமாக வாசகர்களின் நேரத்தை வீணடிக்ககூடாது என்பதில் கவனமாக இருக்கிறேன்.

மீண்டும் நன்றிகளுடன்,

குமரன் ஜனா.

நன்றி சொல்லும் தருணமிது!

இப்பொழுது தான் எழுத துவங்கியது போல இருக்கிறது.  அதற்குள் ஐந்து முழு ஆண்டுகள் ஓடிவிட்டன. நேற்றிரவு  50000 வருகைகளை (ஹிட்ஸ்)   'வலையுலகமும் நொந்தகுமாரனும்'  தொட்டிருக்கிறது. 

ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, எதையோ ஒன்றை தேடும் பொழுது எதைச்சையாய் தமிழ் பிளாக் ஒன்றை வந்தடைந்தேன்.    பல பதிவர்கள் அந்த சமயத்தில் எழுதி குவித்துக்கொண்டு இருந்தார்கள். அதில் பல மொக்கை, ஜல்லி, கும்மிகள்.  நொந்து போய் தான் பின்னூட்டங்களில் கலாய்த்தேன். உலகளாவிய இணையத்தை கூட குட்டிச்சுவராய்  பயன்படுத்துகிறார்களே என வருத்தமாய் இருந்தது.

விமர்சனம் செய்வது மட்டும் சரியில்லை!  எது சரி என்பதை நாமும் எழுதவேண்டும் என நினைத்தேன். ஏற்கனவே டீனேஜ் நாட்களில் கவிதைகள் மாதிரி ஒரு வஸ்துவை எழுதி, பல நண்பர்களை கொடுமை செய்த அனுபவம் இருந்தது.

எதைச்சையாய் ஒரு கடிதம் எழுதியதை பார்த்துவிட்டு, கவிதையை விட, உரையாடல் உணர்வுபூர்வமாக இருக்கிறது.  அதனால், கவிதையை விட்டுவிடு! பாவம் பிழைத்துப்போகட்டும்! கதை, கட்டுரை எழுது என கெஞ்சினார்கள்.

அதனால், தைரியம் வந்து, தத்தி தத்தி நடப்பது போல, எழுத ஆரம்பித்தேன்.  இரண்டு நிபந்தனைகள் எனக்குள் நானே உருவாக்கிகொண்டேன். ஒன்று. உருப்படியாய் எழுத வேண்டும். எந்த சமயத்திலும் மொக்கையாய் எழுதக்கூடாது.

இரண்டாவது, மற்றவர்கள் எழுதிய பதிவுகள் எவ்வளவு அருமை என்றாலும் தளத்தில் பகிரக்கூடாது! காரணம் நான் கொஞ்சம் சேம்பேறியும் கூட! எழுதாமல், படிப்பதில் ஒன்றை பகிர்ந்து விட்டுவிடக்கூடாது அல்லவா!

துவக்கத்தில் ஒரு பதிவுக்கு 15 லிருந்து 20 வருகைகள் இருந்தாலே அதிகம்.  ஆனால் கடந்த இரண்டு வருடங்களாக ஒரு நாளைக்கு 40லிருந்து 50 என வருகைகள் இருந்தது.  எங்கிருந்து நம் தளத்திற்கு வருகை தருகிறார்கள் என்பது இன்றைக்கு வரைக்கும் எனக்கு ஆச்சர்யம் தரும் விசயம் தான்!

****

கடந்த தீபாவளி வாரத்தில், தமிழ்மணம் 'நட்சத்திர பதிவராக' அழைப்பு விடுத்திருந்தது.  அழைத்த பொழுது, சந்தோசத்தைவிட பதட்டம் தான் அதிகம் வந்தது.  மாதம் இரண்டோ அல்லது மூன்றோ எழுதுபவனை ஒரு வாரம், ஏழு இடுகைகள் எழுத சொன்னால்! இருப்பினும் எழுதினேன்.

பழைய, புதிய வாசகர்கள், பதிவர்கள் என எலோரும் உற்சாகப்படுத்தினார்கள்.  அந்த வாரம் மட்டும் கிட்டத்தட்ட 3000 வருகைகள் கூடியிருந்தது.

****
வழக்கமாக வாசகர்கள் வருகை தந்தாலும் எழுதுவதை பற்றி, வாசகர்கள் கருத்தை அறிந்துகொள்ள முடியாததாக இருந்தது.  பின்னூட்டங்கள் அபூர்வம் தான்.  இருப்பினும் தொடர்ச்சியாக வருகை தருவதால் உருப்படியாக எழுதுகிறோம் என மன ஆறுதல் பட்டுக்கொண்டேன்.

****

கடந்த வாரம் முகநூலில் ஒரு ஸ்டேட்ஸ் ஒன்றை போட்டேன். "நம்முடைய பக்கத்திற்கு எத்தனை பேர் வருகிறார்கள் என தெரிந்து கொள்ளமுடியுமா? யாருமே வராத கடையில் ஏன் சின்சியராக டீ ஆற்றவேண்டும்? மூடிடலாம் என நினைக்கிறேன்!" முன்பு எழுதிக்கொண்டிருந்த பல பதிவர்களை காணவில்லை.  நிறைய புதிய பதிவர்கள் எழுத வந்திருக்கிறார்கள்.

அதனால் வருகை தந்த, வாசித்த, விமர்சனம் செய்த, என்னை தொடர்கிற (Followers) அனைவருக்கும் நன்றி இந்த நாளில் நன்றி தெரிவித்துகொள்கிறேன். வருங்காலத்திலும் இப்பொழுது எழுதுவதை விட உருப்படியாய் எழுத முயற்சிக்கிறேன் என உறுதிகூறுகிறேன்.

மீண்டும் நன்றிகளுடன்,

குமரன்.

****

குழந்தைகள் - மறுபக்கம்!

அவளது கன்னத்தையும் எனது கன்னத்தையும் வருடிவிட்டு "ஸ்மூத்தா இருக்கீங்கம்மா' என்பாள்.
பின், என்னையும், 'ரஃபா ஸ்மூத்தா பாரு' என்று பார்க்கச் சொல்லுவாள். நானும் வருடி விட்டு
'ஸ்மூத்தா இருக்கே' என்பேன்.
'நான் உங்களுக்கு மட்டும் தான் ஸ்மூத்தா இருப்பேன்மா, வர்ஷினிக்கு ஸ்மூத்தாவே இருக்க மாட்டேன்'
நீ எப்படி இருந்தாலும் எனக்கு பிடிக்கும் பப்பு! :-)

- பதிவர் சந்தனமுல்லை!
http://sandanamullai.blogspot.com/2010/01/blog-post_29.html

மீ: லயூம்மா ங்கா சொல்லுங்க ங்கா
நிலா: அப்பா, பாலுக்கு இந்தில ங்காவா?
மீ: இல்லடா, தூத்
நிலா: அப்போ இங்க்லீஷ்ல?
மீ: மில்க்
நிலா: தமிழ்ல?
மீ: பால்
நிலா: அப்போ ங்கா எந்த லாங்வேஜ்?
மீ: அது குட்டிப்பாப்பா லாங்வேஜ்டா
#தேவதைகள் வாழும் வீடு

- பஸ்ஸர் கேவி.ஆர்.
https://plus.google.com/102444079894946534019/posts

****
குழந்தைகளைப் பற்றிய சக பதிவர்களின் பகிர்வுகள் இவை.

எனக்கும் குழந்தைகளை நிறைய பிடிக்கும். புழுதி பறக்க விளையாடி தூக்கம்
வெறுக்கும் குழந்தையின் சுறுசுறுப்பு பிடிக்கும். அது என்ன? இது எப்படி
வேலை செய்யும்? என ஆயிரம் கேள்விகளோடு அலையும் அறிவுத்தேடல் பிடிக்கும்.

இறந்த காலத்திற்கு தொபுக்குடீரென்று குதிக்காமல், எதிர்கால கவலைகளை
கண்ணில் சுமக்காமல், நிகழ்காலத்தில் வாழும் குழந்தையின் மனநிலை
பிடிக்கும்.

நண்பர்களுக்குள்ளான சண்டைகளை சட்டென்று மறந்து, 'பழம்' விட்டு சகஜமாய் விளையாடும் பிள்ளையின் வெள்ளந்தித்தனம் பிடிக்கும்.

தள்ளிநின்று என்னைப்பார்த்தால், நான் இயல்பாக இருப்பது குழந்தைகளிடம் மட்டும்தான்.

குழந்தைகளுக்கு நாம் நிறைய கற்றுக்கொடுத்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் தாம் குழந்தைகளிடம் நிறைய கற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

நிற்க.

இப்படி என்னைப் போலவே குழந்தைகளின் இயல்பை, அழகை, மழலையை பலரும் பேசுகிறார்கள்.



இப்பொழுது நான் பேச விரும்புவது குழந்தைகளின் மறுபக்கத்தை! குழந்தைகளின் மறுபக்கத்தை பலரும் ஏனோ தவிர்க்கிறார்கள். குழந்தை வளர்ப்பில் உள்ள சிரமங்களை யாரேனும் தமிழில் எழுதியிருக்கிறார்களா என தேடிப்பார்த்தால், ஏதும் கிடைக்கவில்லை.

அக்காவை, அண்ணியை, தோழிகளை கொஞ்சம் கவனித்து வந்தவன் என்ற அளவிலும், எங்கள் வீட்டில் நாலு குழந்தைகள் வளர்ந்திருக்கிறார்கள் என்ற அனுபவத்தின் வாயிலாகவும், சில விஷயங்களை விவாதத்திற்கு அல்லது கவனத்திற்கு கொண்டுவரலாம் என எண்ணி இதைப் பகிர்கிறேன்.

****
குழந்தை கருவுறும் பொழுதே, சிரமங்கள் துவங்கிவிடுகின்றன. சிலருக்கு
மசக்கையினால் துவங்கும் வாந்தி, குழந்தை பெறும் காலம் வரைக்கும் வாந்தி
எடுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். பயங்கரமாய் பசிக்கும். சாப்பிட்டால்
வாந்திவந்துவிடும் என்ற பயத்தில், சாப்பிட பயம் வரும். வயிற்றில் வளரும்
குழந்தையோ கருணையே இல்லாமல் (!) அம்மாவின் சத்துக்களை எடுத்துக்கொண்டு, வளர்ந்து கொண்டே வரும்.

****

குழந்தை பிறந்த பிறகு, அதுவும் முதல் குழந்தை என ஆகிவிட்டால்,
அறியாமையால் அந்த இளம் அம்மாவின் நிலை எப்பொழுதும் பதட்டம் தான்.
அரைமணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை குழந்தை பசியில் அழும். பால்
தரவேண்டியிருக்கும். திரவ உணவு மட்டுமே என்பதால், அடிக்கடி மூச்சா
போகும். குழந்தையை விட்டு நகரவே முடியாது.

முதல் மூன்று மாதங்கள் அல்லது நான்கு மாதங்கள் பகலில் தூங்கும். இரவில் விழித்து இருக்கும். அம்மாவிற்கு தூக்கம் குறைந்து போகும். தூக்கத்தை கண்ணில் வைத்துக்கொண்டே பகல் முழுவதும் அலைமோதுவார்கள்.

தாய்ப்பால் கொடுக்கும் காலங்களில் அம்மாவின் விருப்பம் போல் எதையும்
சாப்பிட்டுவிடமுடியாது. அம்மாவின் வினை, குழந்தையிடம் பிரதிபலிக்கும்.

எத்தனை கவனமாய் இருந்தாலும், குழந்தை அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படும்.
சுகமில்லையென்றால், அம்மாவின் பதட்டம் இரண்டுமடங்காகிவிடும்.

****
கொஞ்சம் வளர்ந்ததும், தவக்கும். தத்தி தத்தி நடக்கும். கையில் படுகிற
எதையும் வாயில் வைத்து சுவை பார்க்கும். வளரும் குட்டி பல்லினால்,
கடித்துப்பார்க்கும். கொஞ்சம் கவனம் பிசகினால், எதையாவது
சாப்பிட்டுவிடும். நிலைமை விபரீதமாகிவிடும்.

*****
இன்னும் கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு, இங்கும் மங்கும் ஓரிடத்தில் நில்லாமல்
சேட்டைகள் பல செய்யும். பல கேள்விகள் கேட்கும். நமக்கு அவசியப்பட்ட
வேலைகள் செய்யவோ, பிடித்தமான வேலைகள் செய்யவோ நேரமும் இருக்காது.

அம்மாவின் கவனம் வேறு பக்கம் திரும்பினால், தன் பக்கம் கவனம் இழுக்க
எதையாவது தப்பு, தப்பாய் செய்யும்.

இந்த சிரமங்கள் எல்லாம் பெரும்பான்மையான இயல்பான குழந்தைகளுக்கானவை. கொஞ்சம் ஹைபர் ஆக்டிவான குழந்தை என்றால், அம்மாக்கள் தொலைந்தார்கள்.

இத்தனை சிரமங்கள் கடந்து, கொஞ்சம் முன்னேறினால், அடுத்த குழந்தைக்கான இடைவெளி வந்துவிடும். அடுத்த குழந்தை வந்துவிட்டால், சிரமங்கள் இரட்டிப்பாகிவிடும். எங்கள் வீட்டு எதிரில் இரட்டை குழந்தைகளை பெற்று, சிரமப்படும் இளம் தாயாரை தினமும் பார்க்கிறேன்.

****
உணவு விஷயத்தில், குழந்தைகள் இன்னும் கொஞ்சம் கவனம் கொடுக்க வேண்டும். குடும்பத்தினருக்கு ஓர் உணவு என்றால், பிள்ளைக்கு பிடித்ததை தனியாக செய்து தரவேண்டும். இல்லையெனில், சாப்பிடாமல் அல்லது கொஞ்சூண்டு சாப்பிட்டு, சவலை பிள்ளையாகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது. சுவையாக சமைக்க தெரியாத, சமைக்க நேரமில்லாத அம்மாவின் பிள்ளைகள் எல்லாம் பலவீனமாக இருப்பதை பார்த்திருக்கிறேன்.

இந்த இளம் அம்மாக்களுக்கு மிக ஆறுதலான விசயம். அவர்களுடைய அம்மாக்கள் தான். அதுவும் நியூக்ளியர் குடும்பம் எனில், அக்கம் பக்கத்து வீட்டில் இருக்கும் வயதான, வேலைக்கு செல்லாத பெண்கள் தான உதவுகிறார்கள்.

குழந்தை கருவுறும் காலம் தொட்டு, குழந்தை பள்ளி செல்லும் காலம் வரை,
பெரும்பாலும் அம்மா வீட்டுச்சிறையில் தான் வதைப்பட வேண்டும். இந்த
குழந்தை வளர்ப்பு காலம் முழுவதும் ஒருவித மன அழுத்தத்துடனே அம்மாக்கள் வாழ்கிறார்கள்.

கருவுற்ற ஆறாவது மாதத்தில் அம்மா வீட்டிற்கு போகிறவர்கள், ஒரு
வருடத்திற்கும் மேலாக கழித்து வரும் அம்மாக்களை பார்த்திருக்கிறேன்.
குழந்தை வளர்ப்பில் அப்பாக்களின் பங்கு, நமது சமூக அமைப்பில் மிகவும்
குறைவு. பெருநகரம் போன்ற குறிப்பான சூழலில், சில பொறுப்பான தந்தைகள்,
கவனித்து கொள்ள வேறு வழியே இல்லாத பொழுது, தந்தைகள் குழந்தைகள்
வளர்ப்பில் கொஞ்சம் ஈடுபடுகிறார்கள்.

மற்றபடி, குழந்தைகள் வளர்ப்பில் மிகவும் அழுத்தப்படுவது பெண்கள் தான்.
எங்கள் சித்தப்பா ஒருவர், அவருடைய வீட்டுக்கு அருகில் மகனும், மகளும்
வேலைக்கு செல்கிறவர்களாம். மகனின் குழந்தையை பெரியவர் தான் பகலில்
பார்த்துகொள்கிறாராம். எங்கள் சித்தப்பாவிடம் ஒரு நாள், அந்த குழந்தையை
கவனித்து கொள்ளும் சிரமங்களை சொல்லி, கண்ணீர்விட்டு அழுதாராம்.

இந்த சிரமங்களை ஏன் பதிகிறேன் என்றால், நமது குடும்ப சூழலில் குழந்தை
வளர்ப்பில் பெண்கள் தான் எல்லா சிரமங்களையும் எதிர்கொள்கிறார்கள். இதை மற்றவர்கள் குறிப்பாக ஆண்கள் புரிந்து வைத்திருக்கிறார்களா என்பது சந்தேகம் தான்.

நான் சொல்வது அதீதம் என்பவர்கள் உங்கள் சகோதர்களிடம், தோழிகளிடம் அவருடைய குழந்தை வளர்ப்பு சிரமங்களை கேட்டுவிட்டு கருத்து சொல்லுங்கள்.

குழந்தை வளர்ப்பு என்பது இது ஒட்டு மொத்த சமூகப்பிரச்சனை. அதை ஏன்
பெண்கள் தலையில் மொத்தமாய் சுமத்த வேண்டும்? இவ்வளவு சிரமங்கள்
இருப்பதால், தான் வளர்ந்த நாடுகளில், பிள்ளைகள் பெற்றுக்கொள்வதை
தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே போகிறார்கள் அல்லது பெறாமலே வாழ்கிறார்கள்.

திருமணத்திற்கு முன்பு, பல்வேறு தளங்களில், துறைகளில் நன்றாக
இயங்கியவர்கள் எல்லாம், திருமணத்திற்கு பிறகு, மொத்தமாய் வீட்டில்
முடங்கியிருக்கிறார்கள். அது அவர்களுக்கு மட்டும் சொந்த இழப்பா?
சமூகத்திற்கு மாபெரும் இழப்பு இல்லையா?

நான் சொல்ல வந்ததை குறைந்தபட்சம் விவாத புள்ளிகளாக சில விஷயங்களை விட்டு வைத்திருக்கிறேன் என நினைக்கிறேன். இனி, நீங்கள் தான் தொடர்ந்து எடுத்து செல்லவேண்டும்.
****

படித்த “அறிவாளிகளும்”! தேர்தல் பிரச்சாரமும்!

சில நாட்களாக பல பதிவர்களை பார்த்து வருகிறேன். “இவர்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்!
அவர்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்!”
என தொடர்ச்சியாய் பதிவிட்டு வருகிறார்கள்.

கடந்த காலங்களில் நடந்த தேர்தல்களினாலும், அதற்கு பிறகு அமைந்த அனைத்து அரசுகளாலும் பெரும்பான்மை மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையில் எந்தவித மாற்றமும் வந்துவிடவும் இல்லை. இனி வரப் போவதில்லை என நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

அரசு மற்றும் அமைச்சர்கள் தங்களுடைய அதிகார மற்றும் வளமான நிலையை தக்க வைப்பதற்காக, மக்களுக்கு எந்த உரிமைகளும் கொடுத்துவிடாமல் இருப்பதை கண்ணும் கருத்துமாய் பார்த்துக்கொள்கிறவர்கள்... தேர்தல் நேரத்தில் ஜனநாயக கடமையை நிறைவேற்ற சொல்லி மக்களை நோக்கி வருகிறார்கள். அவர்களுக்காகவது சொந்த நலன் அடங்கியிருக்கிறது?

ஆனால் பலன்கள் ஏதும் நேரிடையாக கிடைத்துவிடாத பதிவர்களும், நடுத்தர வர்க்கமும் ஏன் வாக்களிக்க வற்புறுத்துகிறார்கள்? இதில் விவாதிக்க நிறைய நுண்ணிய விசயங்கள் இருந்தாலும், சட்டென்று கண்ணில்படுவது அரைவேக்காட்டுத்தனமும், சமூக பொறுப்பற்றத்தனம் தான் வெளிப்படுகிறது.

அரசு, அரசியல், அதிகாரம், ராணுவம், காவல்துறை, நீதித்துறை – இதுபற்றியெல்லாம் அரசு தன் பாடத்திட்டத்தில் என்ன சொல்லிக்கொடுத்ததோ, அதை அப்படியே மண்டையில் ஏற்றி, மனப்பாடம் செய்து, வாந்தியெடுத்த கூட்டம் தான், பின்னாளில் ஏதோ நல்ல சம்பளத்தில் நல்ல பொசிசனில் இருந்தால் கூட அரசு போட்டுக்கொடுத்த பாதையிலேயே சிந்திக்கவும், அதன் பிரச்சார பீரங்கியாகவும் செயல்படுகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட பலரிடம் விவாதித்திருக்கிறேன். நாம் என்ன தான் அறிவியல் பூர்வமாகவும், ஆதாரங்களோடும் பேசினாலும், தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு தான் சொன்னதையே, திரும்ப திரும்ப சொல்வார்கள். சரிய்யா! நீ விவாதத்துக்கு முன் வைக்கிற விசங்களையே நன்றாக தேடி, இன்னும் கொஞ்சம் தேடிப்படி என்றாலும், மேற்கொண்டு ஒரு படி மேலே ஏற மாட்டார்கள்.
இவர்களிடம் விவாதிக்கும் பொழுது, நம்பிக்கை நம்மிடம் குறைய ஆரம்பிக்கும்.

ஆனால், இந்த சூழ்நிலையிலும், ஒரு சிறுபான்மை கூட்டம் இந்த மோசமான சமூக சூழ்நிலை மாற வேண்டும் என்ற அக்கறை கொண்டவர்கள் பள்ளியில், கல்லூரியில் படித்ததையெல்லாம் மண்டையில் ஏற்றியதை கழற்றிவிட்டு, வரலாறுகளில் உண்மையை தேடி, ஏழை, எளிய மக்களிடத்தில் பணியாற்றி, போராட்டங்களில் கலந்து பாடம் கற்று சமூக மாற்றத்திற்காக அனுதினமும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களைக் கண்டால், நம்பிக்கையின் மட்டம் உயருகிறது.

சக பதிவர்களே!

வாக்களிக்க தகுதி இருந்தும் தமிழ்மணத்திலிருந்து எனக்கு மின்மடல் வரவில்லை.

“கடந்த இரண்டு வருடங்களில்

49 பதிவுகள்.

2008ல் மட்டும்

27 பதிவுகள்.

கட் அன்ட் பேஸ்ட்

பதிவர்கள் பலர்.

நான்

சுயமாய் சிந்தித்து

எழுதியவை அனைத்தும்.

நேரம் இல்லை.

அதனால் இடுகைகளை

பரிந்துரைக்கவில்லை.

பரிந்துரைத்திருந்தால்

பாதி அவார்டுகளை

அள்ளிட்டு போயிருப்பேன்.

இப்படிசுயபுராணம் பாடவைத்த

உங்களை கண்டிக்கிறேன்.

விருது தான் கிடைக்காது.

நல்ல பதிவர்களுக்கு,

பதிவுகளுக்கு

வாக்களிக்கவாவது

விடுங்கப்பா!

எனக்கு வாக்களிக்க எதுவும் மின்மடல் வரவில்லை.”

பின்குறிப்பு : வேலை அதிகம் காரணமாக பரிந்துரைக்க நேரமில்லை. வாக்காவது அளிக்கலாம் என தமிழ்மணத்திற்கு, மேற்கண்ட பின்னூட்டத்தை அனுப்பி வைத்தால், இன்னும் “awaiting for moderation” என்ற நிலையிலேயே இருக்கிறது. இன்னும் மின்மடலும் வரவில்லை. என்ன செய்வது பதிவர்களே? ஆலோசனை சொல்லுங்கள்!