Showing posts with label நானே சிந்திச்சது. Show all posts
Showing posts with label நானே சிந்திச்சது. Show all posts

Sunday, February 23, 2014

இன்று 666 நினைவுக்கு வரவில்லை?

இன்றைக்கு கண் தெரியாதவர்களை தவிர, மற்ற எல்லோரும் ‘அம்மா’வின் முகத்தை பார்க்காமல் இருக்கமுடியாது!

’அம்மா’ புகழ் வைத்தியின் தினமணி இன்றைக்கு ’அம்மா’வின் பிறந்த நாளை ஒட்டி, விளம்பரங்களினால், நன்றாகவே கல்லா கட்டியிருக்கிறது!

விளம்பரங்களில் கூட ’அம்மா’வின் விசுவாசிகள் தன் முதுகு வளைத்து “பொற்பாதம் பணிந்து’ வணங்கியிருக்கிறார்கள்.

விளம்பரங்களில் சிலர்

பெரியார், அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர், ஜெ.

சிலர்
அண்ணா, எம்.ஜி.ஆர். ஜெ.,

சிலர்
எம்.ஜி.ஆர்., ஜெ.

சிலர்
ஜெ. மட்டும்!

உற்றுக்கவனித்தால், அதிமுகவின் பரிணாம வளர்ச்சியை கண்டுகொள்ளலாம்!

சட்டமன்றத்தில் ’அம்மா’ புகழ் பாடும் சரத்குமார், தன்னுடைய வாழ்த்துக்களில் தன் கட்சிப் பெயரைக் கூட போடவில்லை.  அம்மாவின் விசுவாசிகளையே விஞ்சிவிட்டார்!

’அம்மா’வின் பிறந்த நாளுக்கு ‘அம்மா’ உணவகத்தில் சிறப்பாக இன்றைக்கு மட்டும் இனிப்பு வழங்க உத்தரவிட்டிருக்கிறார்கள்.

’அம்மா’ உணவகத்தில் விற்று தீர்த்த இட்லிகளின் எண்ணிக்கையை கூட்டினால், ’அம்மா’விற்கு ராசியான 9 ம் எண் வருகிறதாம். ‘அம்மா’வின் அடிப்பொடிகள் சும்மா இருக்காமல், எதையாவது சொல்கிறார்கள்.

நம் பங்குக்கு ஏதாவது சொல்ல வேண்டுமென்றால், பல இடங்களில்’அம்மாவின்’ முகத்தை பார்த்ததாலும் ‘66’ என திரும்ப, திரும்ப பார்த்ததினாலும், கொஞ்சம் தலை சுற்றல் வந்து, ஓமன் படத்தில் வரும் சாத்தானின் அபாய எண்ணான 666 நினைவுக்கு வருகிறது!

Friday, February 7, 2014

பாசமும் பிற்போக்குத்தனமும்!

அம்மாவை எனக்க்கு ரெம்ப பிடிக்கும்.  அம்மாவின் வார்த்தைகளுக்கு மிகுந்த மரியாதை தருபவன் நான். ஆனால்,  பொது விசயங்களிலும், வீட்டு விசயங்களிலும் பல சமயங்களிலும் அம்மாவிற்கும், எனக்கும் வாக்குவாதம் வரும்.  அம்மாவைப் பிடிப்பதால், அம்மாவின் பிற்போக்குத்தனமான கருத்துக்களை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது!  பாசம் உள்ள அம்மா தான் பிற்போக்குத்தனங்களையும் கொண்டிருக்கிறார்.  அம்மாவை நேசிக்கிறேன். அம்மாவிடம் உள்ள பிற்போக்குத்தனங்களை வெறுக்கிறேன்.  இப்படி தொடர்ச்சியாய் அம்மாவிடம் விவாதிப்பதால்,  எது பிடிக்கும்? எது பிடிக்காது? என அம்மாவிற்கும் எனக்கும் நல்ல புரிதல் உண்டு.

ஆனால் அண்ணன் அப்படியில்லை! அம்மா என்ன சொன்னாலும் அமைதியாக தலையை தலையை ஆட்டிவிட்டு, அந்த பக்கம் போய் மறந்துவிடுவான்.  நிறைய சண்டைப் போடுகிற என்னைவிட அம்மாவிற்கு அண்ணனின் மீது நிறைய வருத்தம்.  அதனால், அண்ணணைப் பற்றி நெருங்கிய சொந்தங்களிடம் புலம்பிக் கொண்டிருப்பார்.

இந்த தெளிவு ஒரு சமயத்தில் கைவரப்பெற்ற தெளிவு. பலருக்கும் இதில் குழப்பம் இருப்பதால் தான், பாசமுள்ள அம்மா/அப்பாவை எப்படி எதிர்த்து பேசுவது? என சரிக்கும் தவறுக்கும் அல்லாடி தவறான முடிவு எடுக்கிறார்கள்.

Friday, November 8, 2013

இரயில் பயணம் - ‍சில குறிப்புகள்

பயணத்தில் கூட 4 டப்பாக்களில் விதவிதமாய் உணவு உண்பவர்களை பார்த்தால், பொறாமையாக இருக்கிறது!

இந்த 'செல்'லும், காதில் மாட்டுகிற வயரும் ரயில் சிநேகத்தை கெடுத்துவிட்டது!

'பிஸ்கட்டோ எதுவோ வாங்கி சாப்பிடாதீர்கள்' என தொடர்ந்து சொல்லும் எச்சரிக்கைகள் சக பயணிகளை திருடனாய் பார்க்க வைக்கிறது!

உறுதி செய்யப்பட்ட படுக்கை/உட்காரும் இடங்களை வாழ்நாள் முழுமைக்கும் வாங்கி இருப்பது போல நடந்துகொள்கிறார்கள்.

ஆர்.ஏ.சியில் கணவன் படுத்து உறங்கி கொண்டும், மனைவி உட்கார்ந்து தூங்கி வழிந்தும் எப்பொழுதும் பயணிக்கிறார்கள்.

பேருந்து பயணம் எனில் மூன்று இட்லிகளோடு சிக்கனமாய் முடித்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது! ரயில் என்றாலோ பிரியாணியை கூட வயிறு முட்ட சாப்பிட முடிகிறது!

ரயிலில் சாப்பாட்டை சுவையாக எந்த காலத்திலும் தந்துவிட‌க்கூடாது என அம்மா மீது சத்தியம் செய்திருப்பார்கள் போல!

பகல் நேர பயணத்தில் எப்படியாவது ஒரு திருநங்கையை பார்த்துவிடமுடிகிறது!

படுக்கை உறுதி செய்யப்பட்ட பயணமும், அன்ரிசர்வ் பயணமும் உலகம் இரண்டாய் இயங்குவதை தரிசனம் செய்யலாம்!

Friday, October 25, 2013

சாப்பாட்டு நேர சிந்தனைகள்!

ஒரு புதிய பகுதிக்கு சென்றால் ஒன்றுக்கு மூவரை கேட்டுவிட்டுத்தான் உணவகத்துக்கு செல்கிறேன்.  ஆனால், பல சமயங்களில் சுமாராக தான் இருக்கிறது.  இதுவே சுமார் என்றால், மற்ற உணவகங்களின் நிலை? நினைத்தாலே பயமாக இருக்கிறது.

சாப்பிடும் பொழுது சுவைத்து, நன்றாக மென்று சாப்பிட சொல்கிறார்கள். கிடைக்கிற சாப்பாடெல்லாம் ரெம்ப சுமாராக இருக்கும் பொழுது இது எப்படி சாத்தியமாகும்? நீங்களெல்லாம எப்படி சமாளிக்கிறீர்கள்?

பொரியலோ/ கூட்டோ மறுமுறை கேட்கும் பொழுது முதல்முறை வைத்ததை விட அதிகமாகவே தருகிறார்கள்.  இவனுக்கு பிடிச்சுப் போச்சு. இனி அடிக்கடி தொந்தரவு செய்வான் என்ற எண்ணமா?   அல்லது நம்ம பொரியலையும்/கூட்டையும் விரும்பி சாப்பிடறானே! இவன் ரெம்ப நல்லவன்டா! என நினைக்கிறார்களா!  :)

உணவகங்களில் அடிக்கடி விலை பட்டியலை மாற்றிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்.  கேட்டால் விலைவாசி கூடுகிறது என பதில் சொல்கிறார்கள்.  ஆனால், சம்பளம் மட்டும் கூடவே மாட்டேன் என்கிறதே! :(

சாப்பிடும் பொழுது சாப்பாட்டை மட்டும் பார்த்து சாப்பிடவேண்டும் என ஜென் தத்துவம் சொல்கிறது!  ஆனால், சாப்பாட்டில் கைவைத்தால், ஏகப்பட்ட சிந்தனைகள் வந்து தொந்தரவு செய்கின்றன. " மருந்து குடிக்கும் பொழுது, குரங்கை நினைக்காதே!" பழமொழி நினைவுக்கு வருகிறது!

நல்ல உணவகங்கள் அரிதாக இருப்பதால், சில பதிவர்களை போல வருங்காலங்களில் நான் அறிந்த உணவகங்களை நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தலாம் என நினைத்து இருக்கிறேன்.

Saturday, March 2, 2013

அமைதி!

அமைதி!

மின்சாரமற்ற, சத்தங்கள் அடங்கிய பொழுதுகளில், மனம் கடந்து வந்த பாதைகளை அசைப்போடுகிறது.

வாழ்க்கை சாரமற்று சக்கையாய் இருப்பது மெல்ல புரிகிறது. பயந்துபோய், கையில் உள்ள செல்பேசியில் பண்பலையை சத்தமாய் அலற வைக்கிறேன்.

இப்பொழுது கொஞ்சம் நிம்மதியாய் இருக்கிறது.

****

படிக்காத பொழுது நிறைய தெரிஞ்சுகிட்டோம் என நினைக்கிற மனது, மனிதர்களையும், புத்தகங்களையும் தொடர்ந்து வாசிக்கும் பொழுது தான், நாம் புரிந்துகொண்டது ரெம்ப குறைச்சல் என உறைக்கிறது!

****
அன்பு சகலத்தையும் தாங்கும்,
அன்பு சகலத்தையும் விசுவாசிக்கும்,
அன்பு சகலத்தையும் நம்பும்,
அன்பு சகலத்தையும் சகிக்கும்.
அன்பு ஒருகாலும் ஒழியாது 1 கொரி 13 :7 , 8

காத்திருந்த வேளையில், உள்ளே மருத்துவர் யாரோ ஒரு தம்பதியினரிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நன்றாக தான் இருந்தது!

*****
- முகநூலில் பகிர்ந்தவை!

Friday, September 21, 2012

பயணமும் உணவும் - சில குறிப்புகள்!

சிறுபிராயத்து பயணங்களில்
அம்மாவின் புளியோதரையும்
மணக்கும் துவையலும் சுவையானவை!

பள்ளி பருவத்து நாட்களில்
பயணங்களில்
வாந்தி வந்த கொஞ்ச காலம்
பட்டினியும், தூக்கமும் தான்
காப்பாற்றியவை!

கொண்டை ஊசி வளைவுகளுக்கு பயந்து
இன்றைக்கும்
ஊட்டி, கொடைக்கானலுக்கு
பட்டினியாய் தான் பயணிக்கிறேன்.

பேருந்து பயணத்தில்
கோழிக்குழம்பு வயிற்றை ஒருமுறை
ஏகமாய் கலக்கிய பிறகு
எப்பொழுதும் சைவம் தான்!
ரயிலெனில்
அசைவம் தைரியமாய் சாப்பிடலாம்!

கானா பாடல்கள் ஒலிக்கும்
பேருந்து இளைப்பாறும்
நெடுஞ்சாலை மோட்டல்கள்
பணம் பறிப்பவை!
'கடனுக்காக' பரிமாறப்படுபவை!
இலவசமாய் கிடைக்குதென்றாலும்
ஓட்டுநரும், நடத்துனரும்
பாவப்பட்டவர்கள் தான்!

பீகாருக்கும், தில்லிக்கும்
சென்ற நீண்ட பயணத்தில்
சோத்துக்கு திண்டாடிய அனுபவம்
மறக்கமுடியாதவை!

ரயிலில் தரும்
ஐஆர்சிடிசி உணவுகள்
போன ஜன்மத்து பாவங்களை (!)
நினைவுப்படுத்துபவை!

அதெப்படி சொல்லிவைத்தாற்போல
எல்லா பேருந்து நிலையங்களிலும்
தேநீர் கேவலமாகவே இருக்கிறது!
திண்டுக்கல் கொஞ்சம் தேவலாம்!

நல்ல உணவு
பயணத்தை சுகமாக்கும்!
நல்ல உணவு
எப்பொழுதாவது தான் வாய்க்கிறது!

முகமறியா சகபயணியிடம்
சாப்பிடுங்கள் என்றேல்லாம் - இப்பொழுது
யாரும் கேட்பதில்லை.
கேட்கவும் முடிவதில்லை!

Monday, August 20, 2012

சாப்பாடு ‍ - சில குறிப்புகள்

உணவகத்தில் பணம் கொடுத்து டோக்கன் வாங்கி தான் சாப்பிட வேண்டும் என் ஏன் கொண்டுவந்தார்கள்.  சாப்பிட்டு விட்டு பணம் இல்லை என்று கைவிரித்துவிடக்கூடாது என்பதற்காகவா? :)

'பசியோடு அமர்ந்து பசியோடு எழு' என்கிறார்கள்.  சுவையான உணவு என்றால், இதை மறந்து போகிறோமே! ஏன்? :)

குழம்பு வகைகள் நன்றாக செய்ய செய்ய தெரிந்தவர்களுக்கு சுவையான‌ ரசம் வைக்க தெரியாது.  சுவையாக‌ ரசம் வைக்க தெரிந்தவர்களுக்கு குழம்பு வகைகள் செய்ய தெரியாது என்கிறார்கள்.  இரண்டுமே சரியாக வைக்க தெரியாதவர்கள் பற்றி பேச்சே இல்லை.  என் அனுபவத்தில் இதை சரியென்றே உணர்கிறேன்.  உங்கள் அனுபவம் என்ன?

வயிற்றுக்கு பற்கள் கிடையாது.  அதனால், எதை தின்றாலும் மென்று தான் சாப்பிட வேண்டும் என்கிறார்கள்.  ஆனால், எங்க அண்ணன் அரிசி சோற்றை மென்று சாப்பிடக்கூடாது என்கிறார். எது சரி?

சாப்பிட உடனே தண்ணீர் அருந்த கூடாது.   அது செரிக்க தயாராய் இருக்கும் அமிலத்தை நீர்த்து போகவைத்துவிடும் என்கிறார்கள்.  அதனால், அரைமணிநேரம் கழித்து உடலே நீர் கேட்கும்.  அப்பொழுது குடியுங்கள் என்கிறார்கள். சரியா?

நாகர்கோவில், கன்னியாகுமரிகாரர்களுக்கு காரக்குழம்பு வைக்க தெரியாது. அதற்கு அங்கு அதிகம் விளையும் தேங்காயும் ஒரு காரணம் என்கிறார்கள். உண்மையா?  என் அனுபவத்தில் நாகர்கோவில், கன்னியாகுமரி சாப்பாடு சவ சவ என்று தான் இருக்கும்!

சாப்பிடும் பொழுது வாய் திறந்து சாப்பிடக்கூடாது.  அப்படி சாப்பிட்டால் ஆக்சிஜனும் சேர்ந்து உள்ளே போகும். அதனால், சரியான செரிமானம் நடைபெறாது என்கிறார்கள். உண்மையா?

அப்புறம் முக்கியமான் குறிப்பு.  இதில் எது ஒன்றையும் சிக்கலாக்கி, எஸ்.எம்.எஸ். அனுப்பி சமூகத்தை கலவரப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடாது.  நான் உள்ளே போவதற்கு விருப்பம் இல்லை. :)

Wednesday, May 2, 2012

மருந்தும் வாழ்வும்!

உறவினர்கள், உடன் பணிபுரிபவர்கள், சொந்தபந்தங்கள் என பலரையும் நெருங்கி பார்த்தால், ஏதேனும் ஒரு நோய்க்காக தினசரி மருந்து எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.  சிலர் சர்க்கரை நோய்க்காக; ஒருவர் ஒவ்வாமை பிரச்சனைக்கு; இன்னொருவர் தைராய்டு பிரச்சனைக்கு! இன்னொருவர் மனபதட்டத்தை தணிப்பதற்கு!  நோய் வதைக்கிறது என்றால், மருந்து எடுத்துக்கொள்வது கூடுதலாக வாட்டுகிறது.

இவர்களில் பெரும்பாலும் அலோபதி மருந்து எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்.  நானும் சில காலம் வயிறு தொந்தரவுக்காக மருத்துவம் பார்த்தேன்.  பெருநகரங்களில் இருக்கும் பெரும்பான்மையான அலோபதி மருத்துவர்கள் நோயாளிகளிடம் பேசுவதேயில்லை. நோயை கண்டறிகிறார்கள்.  உடனே மருந்து சீட்டு எழுதி தந்துவிடுகிறார்கள். என்ன உணவு சாப்பிடுகிறாய்? இதை தவிர்! இதை எடுத்துக்கொள் என நோயாளியின் மீதான் அக்கறை கொண்டு எதையும் சொல்வதில்லை.  எதை வேண்டுமென்றாலும் உன் விருப்பம் போல தின்றுகொள்! இந்த மருந்து, மாத்திரைகளையும் அத்துடன் உள்ளே தள்ளிவிடு! என்பதாக தான் இருக்கிறது.  "யாரிடம் வேண்டுமென்றாலும் போ! காண்டம் பயன்படுத்து" என்கிற விளம்பரம் தான் நினைவுக்கு வருகிறது!

அலோபதி மருத்துவத்தில், மாத்திரை, மருந்துகளின் விற்பனையில், புதிய கண்டுபிடிப்புகளில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் தான் செல்வாக்கு செலுத்துகிறார்கள். ஏதாவது ஒரு நோய் ஒரு மனிதனை தாக்கிவிட்டால், அவன் வாழ்நாள் முழுவதும் மருந்து, மாத்திரை எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும் என்பதாகவே, மருந்து கண்டுபிடிக்கிறார்களோ என சந்தேகமே வருகிறது. ஒவ்வாமையை கட்டுப்படுத்தும் சிட்ஜின் என்ற மாத்திரை சரியாக 24 மணி நேரம் வேலை செய்யும் என நண்பர் சொன்னார்.

இந்த சூழ்நிலையில் சமீப காலங்களில் சில நம்பிக்கைகள் தென்பட்டன.  பல ஆண்டுகளாக சர்க்கரை நோயினால் அவதிப்பட்ட நண்பரின் சித்தப்பா மாற்று மருத்துவத்தில் மருத்துவம் பார்த்திருக்கிறார்.  சில நாள்களுக்கு ஒரு மருந்து. மற்றபடி முழுவதும் உணவு கட்டுப்பாடு தான்!  இப்பொழுது அலோபதி மருந்தோ, மற்ற மருந்துகளோ இல்லாமலே உணவுக்கட்டுப்பாட்டிலேயே 6 மாதம் சர்க்கரையின் சரியான அளவில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறார்.

இன்னொரு நண்பருக்கு ஆஸ்துமா தொந்தரவு இருந்தது.  இன்ஹேலர் தினசரி பயன்படுத்தி கொண்டிருந்தார்.  தினசரி மாத்திரையும் எடுத்தார்.  ஹோமியோபதி மருத்துவத்திற்கு மாறினார்.  மூச்சுப்பயிற்சிக்காக யோகா போனார். ஒவ்வாமை தரும் பொருட்களை கண்டறிந்து தவித்துக்கொண்டார்.  இப்பொழுது ஆஸ்துமாவிலிருந்து மீண்டுவிட்டார்.

மருத்துவர் காமராஜ் சொல்வது போல, மனிதர்கள் வெகுகாலம் உடல் உழைப்பில் தான் வாழ்ந்துவந்தோம்.  கடந்த ஒரு நூற்றாண்டு காலமாக தான், நவீன வசதிகள் மனிதனின் வாழ்வை உடல் உழைப்பிலிருந்து விடுதலை செய்திருக்கின்றன.

பெருநகர வாழ்க்கை பதட்டங்களும், தாறுமாறான உணவு பழக்கமும், உடற்பயிற்சியின்மையும் பல்வேறு நோய்களை நமக்கு தந்துவிடுகின்றன.  கவனமாய் இருந்து, ஆரோக்கியத்தையும், பர்சையும் பாதுகாத்துகொள்ள வேண்டும்!

Friday, April 27, 2012

மிதிவண்டி


பெட்ரோல் விற்கும் விலைக்கு காய்கறி வாங்க, ஜிம்முக்கு போக என எல்லாவற்றிக்கும் பைக் எடுத்து போவது கட்டுப்படியாகாமல் போய்கொண்டிருந்தது. 

ஒரு மிதிவண்டி வாங்கிவிட்டால் உடலும், பர்சும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் என தோன்றியது.  வண்டி வாங்கலாம் என யோசித்து, விலை கேட்டால், மூவாயிரம் என்றார்கள்.  பெட்ரோல் விலை கூட்டிக்கொண்டே போனால், இன்னும் அதிகமாக்கிவிடுவார்கள் போல!  நம் பட்ஜெட்டில் மூவாயிரம் என்பது பெரிய தொகை. வாங்கலாம் என யோசித்தே சில மாதங்கள் ஓடிப்போயின!

இதற்கிடையில் நண்பன் ஒருவன் வேலை நிமித்தமாக ஒரு வருடத்திற்கு வெளிநாடு போக, வண்டியை பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும்படி என்னிடம் தந்துவிட்டு போனான். 6 மாதங்கள் ஓடிவிட்டன.  நான் நினைத்தப்படி வண்டியை தினமும் ஓட்டமுடியவில்லை.  காரணம் எல்லா தேவைக்கான இடங்களும் தூரம் தூரமாய் இருப்பதால், வண்டியில் போய்வருவதற்கான நேரம் பிரச்சனையாயிருந்தது.

****

சிலநாட்கள் ஓட்டாமல் விட்டதால், வண்டியில் கொஞ்சம் தூசி சேர்ந்திருந்தது.  துடைக்க, துடைக்க வண்டி குறித்தான நினைவுகள் மெலெழும்பி வந்தன.

****
சிடி, டிவிடி வருவதற்கு முன்பு, வீடியோ கேசட்தான் பிரபலம்.  ஊரின் கடைசியில் இருக்கும் திரையரங்கில் வாரம் ஒருமுறை 'அஜல் குஜல்' படம் பார்த்து பரபரப்பாய் திரிந்த காலம். இரண்டு மணி நேரம் படம் பார்த்தால், 3 நிமிடம், 4 நிமிடம் பிட்டு ஓட்டுவார்கள். நாம் நிறைய பாவம் (!) செய்திருந்தால், ஒரு சின்ன பிட்டு கூட கிடைக்காது.  நொந்து போய் வரவேண்டியது தான்.

இதிலெல்லாம் மனம் திருப்தி அடையவில்லை.  நண்பர்களிடையே வசூலைப் போட்டு,  பிளேயரை வாடகைக்கு எடுத்து படம் போட்டு பார்க்கலாம் என முடிவுசெய்தோம்.  எடுத்தோமா பார்த்தோமோ என்றெல்லாம் உடனே பார்க்கமுடியாது.  இரண்டு சாத்வீகமான படங்களை குட்டிப்பசங்களுக்கு, பக்கத்துவீட்டு அம்மாக்களுக்கு படம் காண்பித்துவிட்டு, அவர்கள் அனைவரும் 2 மணிக்கு மேலே அசந்து தூங்க போன சமயத்தில், நாம் விசேஷமான படம் பார்க்கமுடியும்.  அப்படி பார்த்துவிட்டு, நண்பர்கள் எல்லாம் தூங்கி போக, 5 மணிக்கு வெளியே வந்து பார்த்தால், என் குதிரையை காணோம். அதுதாங்க என் மிதிவண்டி!  தொலைந்து போனதில் எனக்கு கூட பெரிய வருத்தம் இல்லை.எங்கம்மா தான் 1000 ரூ. வண்டி போச்சே!ன்னு 3 நாள் சோகமா இருந்தார்.

****

அன்று ஞாயிறு காலை.  டீனேஜ் வயது. எங்கள் தெருவில் குடியிருந்த ஈஸ்வரி, பக்கத்து தெருவில் வண்டி பழகி கொண்டிருந்தாள்.  நானும் நண்பனும் கட்டிமுடிக்கப்படாத ஒரு கட்டிடத்தில் நின்று வேடிக்கைப் பார்த்துகொண்டிருந்தோம்.  திடீரென எங்கள் இருவர் பக்கம் திரும்பி இங்கே வாருங்கள்! என அழைத்தாள்.  வேறு யாரையும் அழைக்கிறதா! என இருவரும் வேகமாய் திரும்பி பார்த்தோம்.  யாரும் இல்லை.  நண்பன் வீட்டிற்கு பயந்து கொண்டு போகவில்லை.  நான் தைரியமாய் போனேன்.  தம்பியாலும், தங்கையாலும் வண்டி ஓட்டும்பொழுது, வண்டியை பிடிக்கமுடியவில்லை.  அதற்குத்தான் அழைத்திருக்கிறாள்.  ஈஸ்வரி வண்டியை ஓட்ட, நான் பிடித்துக்கொண்டேன். ஒரு மணி நேரம்.  கூச்சமாகவும், பதட்டமாகவும் இருந்தது.

அடுத்த நாள், என் அக்காவிடம் ஈஸ்வரிக்கு வண்டி ஓட்டக்கற்றுக்கொடுத்ததைப் பார்த்து வயித்தெரிச்சல் பட்டு, போட்டுக்கொடுத்துவிட்டார்கள். "அந்த பொண்ணு யாருடா! நம்ம அத்தைப் பொண்ணா!  மாமன் பொண்ணா! நீ சைக்கிள் சொல்லித்தர!" என ஒருமணி நேரம் திட்டு வாங்கியது தனிக்கதை!

****

சென்னையில் வாடகைக்கு வண்டி தருவதை பார்க்கமுடியவில்லை.  எங்கள் ஊரில் வண்டியை வாடகைக்கு தருவார்கள். 1 மணி நேரத்திற்கு 2 ரூ.  15 வயதில் காசு தட்டுப்பாடு அதிகம்.  அதனால் ஒரு வண்டியை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு, எல்லோரும் ஒல்லி. அதனால், ஒரே வண்டியில் 5 பேர் 4 கிமீ தள்ளி இருக்கிற ஒரு பச்சைக் கிணற்றில் குளிக்க போவோம்.  20 அடி உயரத்தில்  இருந்து தொபக்கடீர் என குளிர்ந்த நீருக்குள் குதித்து,  15 அடி ஆழம் வரை போய், வெளியே வருவது ஆனந்தம்.  இப்படி 3 மணி நேரமாவது ஊறிக்கிடப்போம்! இப்படி அந்த ஆண்டு தண்ணீர் வற்றிய காலம்வரை, கிணற்றை பாடாய்படுத்தினோம்.

****

மிதிவண்டி வாழ்க்கையின் பிரிக்கமுடியாத அங்கமாக இருந்தது! இப்படி மிதிவண்டி பற்றி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்!  பிறிதொரு சமயம், இன்னும் சொல்கிறேன்!

***

Friday, October 28, 2011

பண்டிகை! - சில குறிப்புகள்


தீபாவளிக்கு வரும் வாழ்த்துக்கள்
குறைந்துவிட்டது!
குறுஞ்செய்திகளுக்கான விலையை
அதிகரித்துவிட்டார்களா?
கடவுள் மறுப்பாளன் என்பது பரவிவிட்டதா?

கறி வாங்க போன அக்கா பையன்
ஆறு அறுப்பதை பார்த்துவிட்டு
கறிசாப்பிடவில்லை.
சிறுவயது நினைவுகள்
மேலே வருகின்றன.

நான்காவது ஆண்டும்
குலோப்ஜாமுன் செய்யும் முயற்சியில்
அண்ணி தோற்றுவிட்டார்.
எங்களால் தப்பிக்க முடியவில்லை!

"உனக்கும் என்னை மாதிரியே
வெடியென்றால் பயமா? என்கிறான்
அண்ணனின் குட்டி பையன்!

சர்க்கரை படுத்தும் பாட்டில்
அம்மாவிற்கு எல்லா பற்களும் காலி!
கறியை கடிக்கமுடியவில்லை!
இனிப்புகளை ஏக்கமாய் தான்
பார்க்கமுடிகிறது!

ஐஆர்டிசின் அழுகுணி ஓட்ட பந்தயத்தில்
இந்தமுறை ஜெயித்துவிட்டேன்!
ஆம்னி கொள்ளையிலிருந்தும்
தப்பித்துவிட்டேன்!
பயணம் சிரமமில்லை!

Saturday, March 12, 2011

5 ஸ்டார் - ஒரு திரைப் பார்வை!


அதென்ன பார்வை? விமர்சனம் எழுதுகிற அளவுக்கு இன்னும் வளர்ந்துடலை! பார்வையும் கூர்மையடையலை! அப்புறம் எதுக்கு பில்டப்? அது தான் திரைப்பார்வை.

கடந்த வாரத்தில் ராஜ் டிவியில் ஒளிபரப்பினார்கள். மணிரத்னம் தயாரிப்பில் சுசிகணேசனின் இரண்டாம் படம். முதல் படம் விரும்புகிறேன்.

கதை எனப் பார்த்தால், இரு பெண்கள், மூவர் ஆண்கள். ஐவரும் நண்பர்கள். தொழில்நுட்ப கல்லூரியில் படிக்கிறார்கள். அதில் ஒருவனின் அப்பா மிகவும் கண்டிப்பானவர். விருப்பமில்லாமலேயே தன் தங்கையின் மகளை தன் மகனுக்கு மணமுடித்துவிடுகிறார். படிப்பு முடிந்ததும் ஊருக்கு திரும்பாமல், காணாமல் போய்விடுகிறார்.

சில ஆண்டுகள் நகர்கிறது. மீதி உள்ள இருவரில், ஒருவர் ரயில் பயணத்தில் சக பயணியாய் ஒரு பெண்ணைச் சந்திக்க, காதல் வயப்படுகிறார். தொடர்ச்சியான சந்திப்பில், தன் காதலை சொல்லி, திருமணம் குறித்து பேச, போகும் பொழுது தான் காணாமல் போன தன் நண்பரின் மனைவி என உண்மை தெரிகிறது.

தேடத் துவங்குகிறார்கள். இதற்கிடையில், மன உளைச்சலில் அப்பா தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். தொடர்ச்சியான தேடலில் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். ஜெர்மனியில் மனைவி, குழந்தை என நண்பன் செட்டிலாகி இருக்கிறான். அழுது வடிவதை நிறுத்திவிட்டு, அவன் கட்டிய தாலியை தூக்கி போட்டுவிட்டு, புதிய வாழ்க்கை நோக்கி நகர்வதாக படம் முடியும்.

****
ஒரு வழியாக கதையை சொல்லிவிட்டேன். படத்தில் தந்தையாக வரும் (உதிரி பூக்கள்) விஜயனைத் தவிர, மற்ற அனைவரும் புதியவர்கள். இயக்குநர் சுசி கணேசனுக்கு இரண்டாம்படம் தான். இந்த இரண்டுமே நமக்கு தெரியாமல், படம் நகரும். பெண்களுக்கும் உணர்ச்சிகள் உண்டு. தன் வாழ்க்கையை தேர்ந்தெடுக்கும் அறிவு உண்டு என பதிவு செய்யும் படம். வழக்கமான காதல், அடிதடி என இல்லாமல், நட்பு, கொஞ்சம் காதல், அப்பா, மகன் உறவு சிக்கல் என மனித உணர்வுகளை சொல்லும் படம்.

பிடித்த இடங்களில் ஒரு இடம்.

தன் மகனின் மேல் நிறைய அன்பு கொண்ட அப்பா, செல்லம் கொடுத்தால், பிள்ளை கெட்டுப்போவான் என அன்பை காட்டாமல், அதிகாரத்துடன், கண்டிப்புடன் வளர்க்கிறார். விருப்பமில்லாமல் திருமணத்தை முடித்து, ஊருக்கு வழியனுப்பும் பொழுது, "போய் வா! நீ புது அப்பாவை பார்ப்ப!" என்பார். அதற்கு பிறகு வாழ்வில் இருவரும் சந்திக்கவே மாட்டார்கள்.

என் வாழ்வில் கூட அப்படி நிகழ்ந்தது. அப்பாவிடம் குடிப்பழக்கம் இருந்தது. அப்பாவிடம் இருந்த ஒரே கெட்டபழக்கம் அதுதான். மற்றபடி பரமசாது. அவரிடம் பல நாள்கள் குடிப்பழக்கதை நிறுத்த சொல்லி, சண்டையிட்டிருக்கிறேன். பல நாள்கள் பேசாமல் இருந்திருக்கிறேன். ஒருநாள், திடீரென கடுமையான தலைவலி என்றார். கோமாவில் விழுந்தவர், மூளையில் ரத்தம் கசிந்து, நினைவு திரும்பாமலேயே இறந்துபோனார். நிறைய நாட்கள் உயிருடன் வாழ்வார் என்ற நம்பிக்கையில் சண்டையிட்டே வாழ்ந்துவிட்டோமே என எண்ணி நிறைய வருத்தப்பட்டிருக்கிறேன்.

எழுத்தாளர் நாஞ்சில் நாடன் ஒரு இடத்தில் சொல்வார். "அன்பு இருந்தால் நீ காட்ட வேண்டும். திறமை இருந்தால் நீ நிரூபித்தாக வேண்டும். உள்ளுக்குள்ளேயே வைத்திருந்தால், யார் அறிவார் அதை?" இந்த படம் இந்த வரிகளை அழுத்தந்திருத்தமாக மனதில் பதிந்த படம். பாருங்கள். உங்களுக்கும் பிடிக்கும்.

****

பின்குறிப்பு : விரும்புகிறேன் மற்றும் 5 ஸ்டார் படம் பாருங்கள். கந்தசாமியையும் பாருங்கள். எப்படி இருந்த மனுசன் இப்படி வீணாப் போயிட்டாரே! என நிச்சயம் வருந்துவீர்கள்.

Saturday, February 26, 2011

நொந்தகுமாரனின் பக்கங்கள் - கடற்கரையும் வாழ்வும்!



"உங்களுக்கென்னப்பா! ரிலாக்ஸ் பண்ண மெரினா பீச் இருக்கு!" - என்றான் ஊரிலிருக்கும் நண்பன்.

ஒவ்வொரு மாதமும் பெளர்ணமி நாளன்று கடற்கரை பக்கம் போய் காலாற நடந்துவரவேண்டும் என நினைத்து, காலண்டரில் நாள் குறித்து வைப்பேன். அலுவலக வேலைகளுக்கிடையில், காலண்டர் பக்கமே எட்டி பார்க்க முடியாதவாறு, வேலையின் சுழியில் சிக்கிக்கொள்வேன். பிறகு எங்கே கடற்கரை போவது? கடைசியாய் பார்த்து, மூன்று மாதங்களாகிவிட்டன.

சென்னையில் பலரிடம் உரையாடும் பொழுது, கேட்கும் ஒரு விஷயம். "நீங்கள் எப்பொழுது கடற்கரைக்கு போனீர்கள்?" சிலர் 3 மாதம், சிலர் 6 மாதம். ஒன்றிரண்டு பேர் வருடங்களாயிற்று என்றார்கள். மாதம் ஒருமுறை என்பது அபூர்வம் தான்.

சென்னை பல ஊர்கள் அடங்கியுள்ள ஒரு மாநகரம். கே.கே. நகரில் வாழ்பவர் அண்ணா நகரில் வேலை பார்த்தால், அவர் இந்த இரண்டு பகுதிகளை தவிர, வேறு எங்கும் பயணிப்பது இல்லை. "வேலை உண்டு, வீடு உண்டு. தொலைக்காட்சி உண்டு" என வாழ்கிறார்கள். இதைத் தவிரவும் உலகத்தில் பல விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்பதே அறியாமலோ அல்லது அறிந்தோ இதே வாழ்வை தொடர்கிறார்கள்.

பெருநகர வாழ்க்கை ஒரு சபிக்கப்பட்ட வாழ்வு. சென்னைக்கு வந்த பொழுது, பெருநகர வாழ்க்கை இயந்திர வாழ்க்கை என சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தேன். இப்பொழுது அப்படியெல்லாம் தத்துவ வார்த்தைகளை உதிர்ப்பதில்லை. இப்பொழுது அந்த மிகப்பெரிய இயந்திரத்தின் ஒரு சிறு பல் சக்கரமாக நானும் சுழன்றுக்கொண்டிருக்கிறேன்.

சென்னை வந்து நான்கு வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. கடந்த ஆண்டு வாழ்ந்த வாழ்வை திரும்பி பார்த்து, நொந்தே போனேன். மீண்டும் ஒருமுறை இதே தவறை இனி எப்பொழுதும் செய்துவிடக்கூடாது என மனதளவில் நூறுமுறையாவது உறுதி எடுத்திருப்பேன்.

Monday, February 21, 2011

கொசு - சில குறிப்புகள்!


கொசுவை போல
விடிய விடிய
பல இரவுகள்
என்னோடு உரையாடியவர்கள்
யாருமில்லை!

நான் படிக்காமல் நிறுத்திய
பல புத்தகங்களுக்கும்
பாதி காரணம் 'கொசு' தான்!

'குட்நைட்' காரர்கள் தான்
கொசுவை அனுப்பி வைக்கிறார்களோ
என அடிக்கடி சந்தேகம் வருகிறது!

'ஆல் அவுட்' முதலாளியின்
பூஜையறையில்
கொசுவின் படம் நிச்சயம் இருக்கும்!

நான் வாங்க நினைத்து
வாங்காமல் போன
பொருளில் ஒன்று
'கொசுவலை'

எனக்கு பிடித்த ஊர்
எங்கள் பூர்வீக கிராமம்
காரணம் - அங்கு
கொசு கிடையாது!

கனவொன்று அடிக்கடி வருகிறது
'கொசு இல்லாத
சென்னை
நிம்மதியாய் உறங்குகிறது'
கனவாகவே போய்விடுமோ!

செம 'கடியாக' இருக்கிறதோ?
என்னை எழுத தூண்டியதே
கொசு தானே!

Tuesday, November 16, 2010

நொந்தகுமாரனின் பக்கங்கள் - அழகு!


வழக்கமாய் செல்லும் சலூன் கடைக்கு நேற்று போயிருந்தேன். அந்த கடையில் நால்வர் பணிபுரிகின்றனர். நால்வரிடமும் என் தலையை கொடுத்ததில்... ஒருவர் அழகாய் வெட்ட...அவரிடமே பல மாதங்களாக தொடர்கிறேன்.

உள்ளே நுழைந்த பொழுது, நம்மாள் நடுத்தர வயதுகாரர் ஒருவருக்கு முடிவெட்ட துவங்கியிருந்தார். அடுத்து நான். ஒரு ஆளுக்கு அதிகபட்சமாக 10 நிமிடம் தானே ஆகும் என காத்திருக்க ஆரம்பித்தேன். அங்கு கிடந்த தினமலரை மேய ஆரம்பித்தேன். முக்கிய செய்திகளையெல்லாம்...படித்துவிட்டு நிமிர்ந்தால்...முடி வெட்டி, இப்பொழுது ஷேவிங்கில் இருந்தார். அடுத்து ஜூ.வி.யை நோட்டம் விட்டுவிட்டு..மீண்டும் நிமிர்ந்தால்...அவருக்கே "டை" அடிக்கத் துவங்கியிருந்தார். அடுத்து...நக்கீரனையும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். இப்பொழுதாவது முடிந்துவிடுமா எனப் பார்த்தால்... அவருக்கு முகம் முழுவதும் ஏதோ கிரீமை ஒருவித கலைநயத்துடன்(!) பூசி..உலர்த்த ஆரம்பித்தார். எல்லாம் முடிய ஒரு மணி நேரத்துக்கும் மேலாகிவிட்டது. வெறுத்துப்போனேன்.

எல்லாவற்றிக்கும் ரூ. 900- என சொல்ல...அவரும் தந்து நகர்ந்ததும்...அதிர்ந்துவிட்டேன். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இங்கு முடிவெட்ட ஆரம்பித்த பொழுது ரூ. 40- பிறகு, ஏ.சி. போட்டதும் ரூ. 50 என்றார்கள். கடந்த ஆறு மாத காலமாக ரூ. 60 என உயர்த்திவிட்டார்கள். மாதம் ரூ. 60 கொடுக்கவே நம்பாடு திண்டாட்டமாக இருக்கும் பொழுது, ஒருமுறை வருகைக்கே ரூ. 900/- தந்தால்...அதிராமல்!

ஆண்களே ரூ. 900- செலவழித்தால்...பெண்கள் எவ்வளவு செலவழிப்பார்கள்? சென்னையில் அழகுக்காக கொடுக்கும் கவனம் இருக்கிறதே! விவரம் தெரிந்த காலத்திற்கு பிறகு, பான்ஸ் பவுடர் மட்டும் எப்பொழுதாவது அடிப்பதுண்டு. வினவு தளத்தை படிக்க ஆரம்பித்த பிறகு...பவுடரும் அடிப்பதில்லை. சென்னையில், கொஞ்சம் அசந்தால்...நமக்கு தாழ்வு மனப்பான்மையை உருவாக்கிவிடுவார்கள். எவ்வளவு விதவிதமான ஆடைகள், அழகு நிலையங்கள்!

என் தோழிக்கு தெரிந்த ஒரு பெண் இப்படி பொருள்கள் மற்றும் ஆடம்பரத்திற்காகவே...ஒரு நிறுவனத்தின் மேலாளருக்கு மூன்றாவது மனைவியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். மூன்றாவது மனைவி என டீஸண்டாக சொல்கிறேன்.

நிறுவனங்கள் உற்பத்தியை பெருக்கி பொருட்களை, பெருநகரத்தில் வந்து கோடிக்கணக்கில் கொட்டுகிறார்கள். பிறகு, சந்தை மக்களை, சொன்னதை எல்லாம் கேட்டு ஆடும் குரங்காக்கிவிடுகிறது. அதற்கு உதவி செய்கின்றன விளம்பரங்கள்...இன்னபிற! ஒரு சமூகம் புற அழகிற்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறது! ஆனால், அக அழகிற்கு? அப்படின்னா என்ன? என்கிறீர்களா?!

Tuesday, November 2, 2010

நொந்தகுமாரனின் பக்கங்கள் - சந்தோச விரும்பிகள்!

தோழியின் தோழிக்கு நிச்சயதார்த்தம். பெண்ணுக்கு பல வருடங்களாக மாப்பிள்ளை தேடி, அலைந்து, திரிந்து ஒருவழியாக கண்டுபிடித்து விட்டார்கள். வெள்ளை தோல், 6 அடி உயரம், தமிழ்ப் படங்களில்... லண்டன் ரிட்டனாக வரும் மாப்பிள்ளை போல இருந்தார். வெப் டிசைனராம். சம்பளம் 25000 என்றார்கள். வாழ்த்து சொல்லி வந்துவிட்டேன்.

இரண்டு மாதங்களுக்கு பிறகு திருமணம். 50 பவுன் வரதட்சணை. மாப்பிள்ளைக்கு தனியாக 10 பவுன். கார் கேட்டிருக்கிறாராம். பிறகு, வாங்கித் தருவதாக பெண்ணின் அப்பா வாக்கு தந்திருக்கிறார். தடபுடலாக திருமணம் நடந்தேறியது. மீண்டும், சாப்பிட்டு, வாழ்த்து தெரிவித்து, கை குலுக்கி வந்துவிட்டேன்.

நிற்க.

மேலே நடந்தது எல்லாம் ஆறு மாதங்களாகிவிட்டன. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு, வேறு பேச்சிற்கிடையில்.. தோழியிடம் திருமண பெண்ணை நலம் விசாரித்தேன்.

கவலையோடு ஆரம்பித்தார். அந்த (லண்டன் ரிட்டர்ன்(!)) மாப்பிள்ளை வெப் டிசைனர் என்பது பொய்யாம். இந்த 6 மாதத்தில் ஒரு நாள் கூட வேலைக்கு போகவில்லையாம். தினசரி அலுவலகம் செல்வது டிப் டாப்பாக வெளியே கிளம்புகிறாராம். மாலையில் வருகிறாராம். தினம் ஒரு கந்து வட்டிக்காரன் வீடு தேடி வருகிறானாம். கந்து வட்டிக்காரன் வராத பொழுது... கிரடிட் கார்டு அல்லது பர்சனல் லோன் தந்த ஏதாவது ஒரு வங்கியிலிருந்து...பணம் கேட்டு ஆள் வருகிறார்களாம்.

ஆறு மாதங்களில் மாப்பிள்ளைக்கு போட்ட 10 பவுனை கொஞ்சமாக கொஞ்சமாக அடகோ அல்லது விற்றுவிட்டாராம். சில வீடுகள் வாடகைக்கு விட்டிருப்பதன் மூலம் வருகிற வருவாயை கொண்டு... வாழ்க்கையை நகர்த்துகிறார்களாம். அந்த வாடகையில் கூட பெரும்பகுதியை வட்டித்தான் கட்டுகிறார்களாம்.

வேலைக்கு போக சொன்னால்...என்னால் எங்கும் போய் வேலையெல்லாம் செய்யமுடியாது. நான் சொகுசா வாழ விரும்புகிறேன் என வாய்விட்டே சொல்கிறாராம். இப்பொழுது, தோழியிடம் "அப்பாவிடம் போய் 4 லட்சத்தை வாங்கி வா! நான் லண்டனில் போய் வாழப்போகிறேன்" என சொல்கிறாராம்.

நிற்க. தோழி சொன்ன மாப்பிள்ளையின் திருவிளையாடல்களை இப்படி நிறைய சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

தோழி சொல்வதை கேட்க, கேட்க சமூகத்தை நினைத்து அதிர்ச்சியாகவும், ஆயாசமாகவும் இருக்கிறது.

இந்த மனிதர்களை எப்படி வகைப்படுத்தலாம்? உழைக்கத் தயங்குவது, சிரமப்பட தயங்குவது, ஆனால் சந்தோசம் மட்டும் நிறைய வேண்டும். பலரிடம் அசிங்கப்பட கூட தயாராக இருக்கிறார். ஆனால், உழைக்க தயங்குகிறார் என்றால்.. இவர்கள் எல்லாம் பெருநகர சூழலில் விளைந்த ஒரு வகை மாதிரி (Pleasure loving people).

உழைப்பே இல்லாமல் சம்பாதிப்பது, எளிதாக பணம் சம்பாதிப்பது (EASY Money), கொஞ்சம் உழைப்பு - நிறைய சம்பாதிப்பது எல்லாம் கடந்த 10 ஆண்டுகளில் உலகமய சூழலில் ஒரு சிறிய கூட்டத்திற்கு வாய்ப்பை உருவாக்கி கொடுத்திருக்கிறது. ஆனால், இந்த மனநிலை பெருநகரத்தில் பலருக்கும் பரவியிருப்பதை பரவலாக பார்க்கமுடிகிறது.

சமூக கட்டமைப்பு மாறாமல்...இக்கும்பலை ஒழித்துக்கட்ட முடியாது. அதுவரை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெருகி கொண்டு தான் இருப்பார்கள்.
****
அந்த பெண்ணின் நிலை - தோழியிடம் சொல்லி...அந்த மாப்பிள்ளையை விவாகரத்து செய்ய சொல்லி ஆலோசனை சொல்லியிருக்கிறேன்.
****

Tuesday, December 15, 2009

பெருந(ர)கரம்!

சாலையில் விரைகையில்
கொஞ்சம் கவனம் சிதறினாலும்
விபத்தாகிவிடுகிறது

ஏறும் விலைவாசியால்
எண்ணி.. எண்ணி
பார்த்து.. பார்த்து செலவழித்தாலும்
இருபது தேதிக்கு மேல்
யாரிடம் கடன் வாங்கலாம் என
மனம் கணக்கிடுகிறது

கோபத்தை அடக்கி
முகத்தில் சிரிப்பை தவழவிட்டு
எவ்வளவு திட்டமிட்டு நகர்ந்தாலும்
பார்க்கிற 'வேலை'(Job) யில்
பிரச்சனைகள் அலைஅலையாய்
வந்து கொண்டேயிருக்கின்றன.

எத்தனை பயிற்சிகள்
மெனக்கெட்டாலும்
உடலிலும் மனதிலும்
பதட்டம் நிலவுகிறது.

ஒவ்வொரு அடியையும்
பார்த்து பார்த்து நகர்த்தி
விழிப்பாய் (alert) இருந்து இருந்து
வெறுப்பாய் இருக்கிறது.

எல்லாவற்றையும்
விட்டுவிட்டு ஓட
மனம் எத்தனிக்கிறது.

Tuesday, December 1, 2009

முகம் பார்த்து பேசுதல்!


பெண்களிடம்
முகம் பார்த்து பேசுதல்
சாத்தியமில்லாததாக இருக்கிறது
கண்கள் அலைபாய்கின்றன
முகத்துக்கு கீழே நகர்கின்றன

இந்த பிரச்சனை
எனக்கு மட்டும் தானா என்ன?
மற்றவர்களின் அனுவம் கேட்டேன்.

"முகமும் பார்க்க மாட்டேன்.
நெஞ்சும் பார்க்க மாட்டேன்.
வேறு திசை பார்த்து பேசுவேன்"
.
இவன் தேறாத கேசு.

"நெஞ்சு பார்த்தால் வில்லன்
முகம் பார்த்து பேசினால் நாயகன்
நாயகனுக்கு தான்
நாயகிகள் எளிதாக சிக்குவார்கள்
எத்தனை படம் பார்க்கிறாய்?"

இவன் வில்லன்.

நாட்கள் கடந்தன.
பெண்களை புரிந்து கொள்ள
முயன்றேன்.

பிறகு வந்த நாட்களில்
சக மனுசியாய்
சிநேகமாய் பார்த்த பொழுது
முகம் பார்த்து பேசுதல்
எளிதாயிற்று!

Friday, July 31, 2009

425 கோடியில் புதிய சட்டமன்றம்! - சில குறிப்புகள்!


* சட்டமன்றத்தால் அறிவிக்கப்பட்ட திட்டங்கள் எல்லாம் முக்கால்வாசி முடங்கி கிடக்கின்றன. மீதி ஆமை வேகத்தில் நகருகின்றன. சட்டமன்ற கட்டிட வேலைகள் மட்டும் ஏன் புயல் வேகத்தில்?

* தமிழ்நாட்டு பாடசாலைகள், அரசு அலுவலங்கள் எல்லாம் அரசின் பொதுப்பணித்துறைக் கட்ட... 425 கோடியில் சட்டமன்றம் கட்டுவது ஜெர்மன் நாட்டின் ஜி.எம்.பி. நிறுவனம். உள்ளே நடமாடுவது தாங்களே என்பதலா! இதுவும் பன்னாட்டு சேவையா?

* பெஞ்சுக்கு பதிலாக வசதியான குஷன் இருக்கைகளாம். இனி, சட்டமன்ற கூட்டத்தொடரின் பொழுது குறட்டைவிட்டு எம்.எல்.ஏ.க்கள் வசதியாக தூங்கலாம்.

* அதிமுக ஆட்சியில் வேட்டியை அடிக்கடி உருவிவிடுகிறார்கள். ஆகையால் புதிய சட்ட மன்றத்தில் வேட்டி சட்டைக்கு பதிலாக கோட்-சூட் போடலாம் என பரிதி இளம் வழுதி பரிந்துரைப்பார்.

* பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தான் நாம் சேவை செய்கிறோம். ஆகையால், புதிய
சட்டமன்றத்தத ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனம் போல பராமரிக்கலாம். எம்.எல்.ஏக்கள் கோட்-சூட் போடலாம் என தயாநிதி மாறன் தாத்தா கருணாநிதியிடம் சொல்லலாம்.

* மக்களுக்காக திட்டம் போடுவது போல பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விசுவாசமாய் வேலை செய்யவேண்டும். மக்களைப் போல உடை அணிந்தால் தான் நம்மை சந்தேகப்பட மாட்டார்கள் என கிருஷ்ணன் அர்ஜூனனுக்கு உபதேசித்தது போல கருணாநிதி தன் பேரனுக்கு உபதேசிப்பார்.

* மக்கள் பிச்சைக்காரர்களாக வாழ்கிறார்கள். 425 கோடியில் எழுந்து நிற்கிறது புதிய சட்ட மன்ற வளாகம். பாவம் மக்கள்!

Monday, May 11, 2009

படித்த “அறிவாளிகளும்”! தேர்தல் பிரச்சாரமும்!

சில நாட்களாக பல பதிவர்களை பார்த்து வருகிறேன். “இவர்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்!
அவர்களுக்கு ஓட்டுப் போடுங்கள்!”
என தொடர்ச்சியாய் பதிவிட்டு வருகிறார்கள்.

கடந்த காலங்களில் நடந்த தேர்தல்களினாலும், அதற்கு பிறகு அமைந்த அனைத்து அரசுகளாலும் பெரும்பான்மை மக்கள் தங்கள் சொந்த அனுபவத்தின் மூலம் தங்கள் வாழ்க்கையில் எந்தவித மாற்றமும் வந்துவிடவும் இல்லை. இனி வரப் போவதில்லை என நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள்.

அரசு மற்றும் அமைச்சர்கள் தங்களுடைய அதிகார மற்றும் வளமான நிலையை தக்க வைப்பதற்காக, மக்களுக்கு எந்த உரிமைகளும் கொடுத்துவிடாமல் இருப்பதை கண்ணும் கருத்துமாய் பார்த்துக்கொள்கிறவர்கள்... தேர்தல் நேரத்தில் ஜனநாயக கடமையை நிறைவேற்ற சொல்லி மக்களை நோக்கி வருகிறார்கள். அவர்களுக்காகவது சொந்த நலன் அடங்கியிருக்கிறது?

ஆனால் பலன்கள் ஏதும் நேரிடையாக கிடைத்துவிடாத பதிவர்களும், நடுத்தர வர்க்கமும் ஏன் வாக்களிக்க வற்புறுத்துகிறார்கள்? இதில் விவாதிக்க நிறைய நுண்ணிய விசயங்கள் இருந்தாலும், சட்டென்று கண்ணில்படுவது அரைவேக்காட்டுத்தனமும், சமூக பொறுப்பற்றத்தனம் தான் வெளிப்படுகிறது.

அரசு, அரசியல், அதிகாரம், ராணுவம், காவல்துறை, நீதித்துறை – இதுபற்றியெல்லாம் அரசு தன் பாடத்திட்டத்தில் என்ன சொல்லிக்கொடுத்ததோ, அதை அப்படியே மண்டையில் ஏற்றி, மனப்பாடம் செய்து, வாந்தியெடுத்த கூட்டம் தான், பின்னாளில் ஏதோ நல்ல சம்பளத்தில் நல்ல பொசிசனில் இருந்தால் கூட அரசு போட்டுக்கொடுத்த பாதையிலேயே சிந்திக்கவும், அதன் பிரச்சார பீரங்கியாகவும் செயல்படுகிறார்கள். இப்படிப்பட்ட பலரிடம் விவாதித்திருக்கிறேன். நாம் என்ன தான் அறிவியல் பூர்வமாகவும், ஆதாரங்களோடும் பேசினாலும், தலையை சிலுப்பிக்கொண்டு தான் சொன்னதையே, திரும்ப திரும்ப சொல்வார்கள். சரிய்யா! நீ விவாதத்துக்கு முன் வைக்கிற விசங்களையே நன்றாக தேடி, இன்னும் கொஞ்சம் தேடிப்படி என்றாலும், மேற்கொண்டு ஒரு படி மேலே ஏற மாட்டார்கள்.
இவர்களிடம் விவாதிக்கும் பொழுது, நம்பிக்கை நம்மிடம் குறைய ஆரம்பிக்கும்.

ஆனால், இந்த சூழ்நிலையிலும், ஒரு சிறுபான்மை கூட்டம் இந்த மோசமான சமூக சூழ்நிலை மாற வேண்டும் என்ற அக்கறை கொண்டவர்கள் பள்ளியில், கல்லூரியில் படித்ததையெல்லாம் மண்டையில் ஏற்றியதை கழற்றிவிட்டு, வரலாறுகளில் உண்மையை தேடி, ஏழை, எளிய மக்களிடத்தில் பணியாற்றி, போராட்டங்களில் கலந்து பாடம் கற்று சமூக மாற்றத்திற்காக அனுதினமும் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்களைக் கண்டால், நம்பிக்கையின் மட்டம் உயருகிறது.

Thursday, April 30, 2009

மே தினம் - ‍சில கேள்விகள்!


"அப்படியானால், இப்பொழுது வேலை செய்கிற நேரம் 8 மணி நேரத்திலிருந்து 4 மணி நேரமாக குறைந்திருக்க வேண்டுமல்லவா!

மாறாக, 8 மணி நேரத்திலிருந்து... 12 மணி நேரம், 14 மணி நேரமாக கூடியிருக்கிறதே! இது ஏன்?"
****

இன்று மே தினம். எங்கள் அலுவலகத்தில் 'விடுமுறை' என நோட்டிஸ் போர்டில் ஒட்டியிருந்தார்கள்.

பிளாக்கில், பலரை போல மொக்கையாய் ஏதும் போடாமல், உருப்படியாய் எதாவது எழுதலாம் என யோசித்ததில்....

மே தினம் பற்றி என அலுவலக நண்பர்களிடம் கேட்டால், ஒருத்தருக்கும் உருப்படியாக ஒன்றும் தெரியவில்லை.

பிறகு, கொஞ்சம் தமிழ் விக்கிபீடியாவில் தேடியதில், சில தகவல்கள் சேகரித்தேன். சில கேள்விகளும் எழுந்தது.

18ம் நூற்றாண்டுகளில் வளர்ந்த நாடுகளில், தொழிற்சாலைகளில் குழந்தைகள், பெண்கள் உட்பட எல்லா தொழிலாளர்களும் 12 மணி நேரம், 18 மணி நேரம் வேலை செய்ய மிரட்டப்பட்டு இருக்கிறார்கள்.

இங்கிலாந்தில், சாசன இயக்கம் என்ற தொழிலாளர் இயக்கம் 10 மணி நேரம் வேலை என்ற கோரிக்கை உட்பட 6 அம்ச கோரிக்கைகளை வைத்து போராட துவங்கி இருக்கிறது.

அதற்குப் பிறகு, உலகம் முழுவதிலும் தொழிலாளர் இயக்கங்கள் குறிப்பாக கம்யூனிச இயக்கங்கள் 8 மணி நேரம் வேலைக்காக தொடர் போராட்டங்கள் நடத்தியிருக்கிறார்கள்.

பல இலட்சகணக்கான தொழிலாளர்கள் ரத்தம் சிந்தியிருக்கிறார்கள். போராட்டங்களில் கொல்லப்பட்டிருக்கிறார்கள். பல தொழிற்சங்க தலைவர்கள் தூக்கில் போடப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

தொடர் போரட்டத்தின் வழியே, 1889 ஆண்டில் "சர்வதேச தொழிலாளர் பாராளுமன்றம்’’ கூடியது. 18 நாடுகளில் இருந்து 400 பிரதிநிதிகள் இக்கூட்டத்தில் பங்கேற்றனர். பிரெட்ரிக் ஏங்கெல்ஸ் உட்படப் பலர் கலந்துகொண்ட இக்கூட்டத்தில் கார்ல் மார்க்ஸ் வலியுறுத்திய 8 மணி நேர போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்வது என்றும், சிக்காகோ சதியை இம்மாநாடு கடுமையாக கண்டித்ததோடு, 1890 மே 1 அன்று அனைத்துலக அளவில் தொழிலாளர்கள் இயக்கங்களை நடத்திட வேண்டும் என்றும் அறைகூவல் விடப்பட்டது.

இந்த அறைகூவலே மே முதல் நாளை, சர்வதேச தொழிலாளர் தினமாக, மே தினமாக கடைப்பிடிக்க வழிவகுத்தது.

................. இதெல்லாம் வரலாறு.

என் கேள்வி என்னவென்றால்...

8 மணி நேரம் வேலைக்காக 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போராடியிருக்கிறார்கள்.

அதற்கு பிறகு எல்லா நாடுகளும் காலனிய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுபட்டு, சுதந்திர நாடுகளாக மாறியிருக்கின்றன.

பொருளுற்பத்தியில் மற்றும் விவசாயத்தில் பயன்படுத்த பல நவீன அறிவியல் கருவிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு பயன்படுத்தி வருகின்றன.

மக்கள் தொகை பத்து மடங்காக பெருகியிருக்கிறது.

அப்படியானால், இப்பொழுது வேலை செய்கிற நேரம் 8 மணி நேரத்திலிருந்து 4 மணி நேரமாக குறைந்திருக்க வேண்டுமல்லவா!

மாறாக, 8 மணி நேரத்திலிருந்து... 12 மணி நேரம், 14 மணி நேரமாக கூடியிருக்கிறதே! இது ஏன்?

இது பற்றி, ஒரு நண்பரிடம் கேட்டதற்கு,

"எப்பொழுதுமே, ஒரு மக்கள் கூட்டம் வேலை இல்லாமல் இருந்தால் தான், முதலாளிகளுக்கு குறைவான கூலிக்கு ஆள் கிடைக்கும். எல்லா அரசுகளும் முதலாளிகளுக்கு ஆதரவாக இதை கவனமாக பார்த்து கொள்கிறது" என்றார்.

நம் நாட்டில் 5 டிஜிட், 6 டிஜிட் சம்பளம் வாங்கும், கணிப்பொறி வல்லுநர்கள் பாவம். மற்ற தொழிலாளர்களை விட நேரம், காலம் பார்க்காமல் வேலை செய்கிறார்கள். சம்பளம் அதிகம். உரிமைகள் குறைவு. சின்ன சின்ன விசயங்களுக்காகவே, அல்லது காரணம் என்னவென்று அறியாமலேயே வேலையை விட்டு தூக்கி விடுகிறார்களாம்.
வருங்காலத்தில், கணிப்பொறி வல்லுநர்கள் தான், மே தினப் போராட்டங்களில் முன்நின்று போராடுவார்கள் என நினைக்கிறேன்.
எங்க மானேஜிங் டைரக்டர் கூலாக சொல்வார். "நீ போயிட்டா, எனக்கு லட்சம் பேர் க்யூவில நிற்கிறார்கள்" என்பார்.

ஆதலால், என் நண்பர் சொன்ன கருத்து எனக்கு சரியெனப்படுகிறது. உங்களுக்கு!